Τώρα, ποὺ ὅλα δείχνουν νὰ καταῤῥέουν…
Τώρα, ποὺ φαίνεται πὼς χάσαμε πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φαντασθήκαμε ἢ φοβηθήκαμε…
Τώρα, ποὺ ἔτσι κι ἀλλοιῶς δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ στὰ ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα…
Τώρα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ πόλεμο ἑτοιμαζόμεθα νὰ δεχθοῦμε καὶ τὸν Ἐθνικό, δίπλα στὸν πολιτισμικὸ καὶ τὸν συνειδησιακό…
Τώρα, ποὺ κάθε τὶ ἀπὸ ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα ἀμφισβητεῖται…
Τώρα, ποὺ ἡ ζωή μας φαίνεται ὡς παιχνιδάκι στὰ χέρια παρανοϊκῶν…
…εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ ποτὲ ἀνάγκη νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ ἐπεξεργασθοῦμε μὲ ἄλλες ὀπτικὲς τὰ πάντα ἀρχή.

Ἔως καὶ αὐτὴν τὴν περίοδο ἴσως νὰ ἐλπίζαμε πὼς κάτι θὰ ἀλλάξη, ἀλλὰ δὲν ἄλλαξε.
Ἴσως μάλιστα ἀκόμη καὶ νὰ πιστεύαμε πὼς δὲν θὰ τραβηχθοῦν στὰ ἄκρα, ὅλα αὐτὰ ποὺ διεφαίνετο πὼς θὰ τὰ ξεπεράσουν…
Ἴσως κι ἀκόμη μέσα μας νὰ θεωρούσαμε ἀκόμη καὶ λίγο ὑπερβολὲς ἢ συνωμοσιολογίες ὅσα μᾶς ἀπειλοῦσαν…
…μὰ συνέβησαν ὅλα αὐτά, σὲ ὑπερθετικοὺς μᾶλλον βαθμούς, γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξουν πὼς καὶ οἱ ἐλπίδες μας ἦσαν περιττές, μὰ καὶ τὰ εὐχολόγια καὶ οἱ πλάνες μας.

Πρὸ τῆς τελευταίας πράξεως τοῦ (ἂς ποῦμε) δράματος εἶναι καιρὸς νὰ σταθοῦμε, νὰ παρατηρήσουμε μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρα ψυχραιμία τὰ δεδομένα καὶ νὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ τὰ ἀναλύσουμε μέσα ἀπὸ νέα πρίσματα. Εἶναι καιρὸς νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἀκόμη κι ἐὰν ὅλα φαίνεται πὼς τελειώνουν, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἀπολύτως κακό, ἐφ΄ ὅσον πάντα μέσα ἀπὸ τὸ κάθε τέλος προβάλλει, ὡς φυσικὴ ἀνάγκη, μία νέα ἀρχή. Νὰ διακρίνουμε, ἐπὶ τέλους, πίσω ἀπὸ τὶς βιτρίνες καὶ τὴν ἀχλὴ κάποιες ἄλλες πληροφορίες, ποὺ μᾶς διέφυγαν, γιὰ νὰ ἐπανεκτιμήσουμε ὅσα χρειάζεται καὶ νὰ ἐπαναχαράξουμε τὴν πορεία μας.

Δὲν τελείωσαν ὅλα. Τώρα ἀρχίζουν.
Γιὰ αὐτὸ κι ἐμεῖς ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας, στὰ παιδιά μας μὰ κυρίως στὴν Πατρίδα μας, νὰ παραμείνουμε ὄρθιοι, δυνατοί, ἀποφασισμένοι, διαυγεῖς, ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τὰ περιττὰ μά, κυρίως, ἀφοσιωμένοι στὸν σκοπό μας.

Φιλονόη

εἰκόνα