Κάθε μας ἡμέρα, ὅπως κι ἐὰν «ἔρχεται», φέρνει κάτι νέο, ποὺ ἔως ἐχθὲς δὲν ὑπῆρχε στὴν ζωή μας.
Τὸ ἐὰν θὰ τὸ δεκτοῦμε, ἤ ὄχι, ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ δοῦμε, ἐπεὶ δὴ ἐμεῖς θὰ ἔχουμε ἀμβλύνει τὸ ὀπτικόν μας πεδίον πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις.

Αὐτὴ ἡ στάσις, ἄν καὶ θεωρεῖται …λογική, ἐν τούτοις δὲν υἱοθετεῖται.
Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μὴ ἐφαρμογῆς εἶναι νὰ μὴν ἀντέχουμε, κάποιες στιγμές, νὰ ἀφαιθοῦμε γιὰ νὰ ζήσουμε τὰ αὐτονόητα.
Κι αὐτὰ τὰ αὐτονόητα ἔχουν μπεῖ σὲ δευτέρα μοίρα, ἐφ΄ ὅσον ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀρνούμεθα νὰ «μποῦμε» μέσα στὰ γεγονότα καὶ νὰ τὰ κάνουμε βίωμά μας.

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε κάθε μας στιγμὴ νὰ «ῥουφᾶμε» κάθε τὶ ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ κόσμος μας, πρέπει νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ ἀλλοῦ. Πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε νὰ δόσουμε στοὺς ἑαυτούς μας τὸ δικαίωμα τῶν μεγάλων ὁριζόντων, ποὺ θὰ ἀνοίξουν μὲ μοχλὸ τὸ ὄραμα.
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν κτίσουμε ἕνα δικό μας ὄραμα, δὲν τὸ κάνουμε κτῆμα μας, δὲν ἀποφασίσουμε νὰ τὸ θεωρήσουμε πραγματικότητά μας, τότε κάθε τὶ ποὺ δὲν ἀγγίζει αὐτὸ τὸ ὄραμα δὲν προσλαμβάνεται ὡς γεγονός.
Ὅσο πιὸ μεγάλο εἶναι αὐτὸ τὸ ὄραμα, τόσο πιὸ δεκτικὲς εἶναι οἱ «κεραῖες» μας καὶ τόσο εὐκολότερα «δεχόμεθα» ὅσα ἔρχονται. Καλὰ ἤ ἄσκημα. Πάντα εἶναι εὐπρόσδεκτα καὶ πάντα μᾶς ἐγγυῶνται κάτι περισσότερο.

Ἡ ζωή μας μᾶς ἀνήκει
Τὸ δικαίωμα στὸ ὄνειρο καὶ στὸ ὄραμα δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς τὸ στερήσῃ, παρὰ μόνον ἐμεῖς.
Τὸ ὄραμα ὅμως, τώρα πιά, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὸ νὰ γίνουμε ὅλοι μας καλλίτεροι καὶ σημαντικότεροι Ἄνθρωποι.

Φιλονόη

φωτογραφία