τοῦ Ἀριστοτέλους Ντοβόρη

Κυρίαι καὶ κύριοι, φίλοι ἐλλόγιμοι Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες ….. χαίρετε ….

Ὀνομάζομαι Ἀριστοτέλης Ντοβόρης, εἶμαι συγγραφεὺς ὁμηριστής, ἕως τοῦδε ἔγραψα 32 βιβλία, τὰ περισσότερα σχετικὰ μὲ τὸν Ὅμηρον ὁ ὁποῖος εἶνε ὁ ἴδιος ὁ Ὀδυσσεὺς Λαερτιάδης· τοῦτο ἀπέδειξα μέσα ἀπὸ τὰ ἔπη: Ἰλιάς – Ὀδύσσεια, τὰ ὁποῖα ἔργα ἀπέδωσα εἰς νεοελληνικὴν διάλεκτον πολυτονικοῦ συστήματος, μὲ πλῆθος σχολίων, ἀποκωδικοποιημένων ὀνομάτων καὶ τοπωνυμιῶν.

Ὡς αὕτως ἀπεκωδικοποίησα φθογγικὰς ἐπιγραφάς, μὴ συλλαβογραφικάς. Ἐπισυνάπτω 20 σελίδας ἀποσπάσματα pdf ἐπὶ ἐπὶ τεσσάρων ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου καὶ τῶν ἀριθμῶν:

1. ^1.ΤὸνΔίσκον τῆς Φαιστοῦ, ἐξ αὐτοῦ ἐξάγεται φωνὴ ἑλληνική, συντεταγμένη εἰς τὴν ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης· τὸ θέμα του ἀφορᾶ ἐπιστολὴν τῆς Εὐρώπης πρὸς τὸν ἐγκαταλειφθέντα παράφρονα σύζυγόν της εἰς Φαιστόν.
2. ^2.Τὸν ἐνεπίγραφον χαλκοῦν πέλεκυν τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης, ἐξ αὐτοῦ πάλιν ἐξάγεται φωνὴ ἑλληνική, συντεταγμένη εἰς τὴν ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, καὶ μάλιστα εἰς εὐκτικὴν διάθεσιν.
3. ^3.Τὸνχρυσοῦν πέλεκυν τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης, ὅστις εὑρίσκεται εἰς τὸ Μουσεῖον τῆς Βοστώνης· καὶ πάλι διέκρινα ἐπὶ τῶν τεσσάρων χαρακτήρων του τῆς Γ.Γ.Α. ὄνομα ἑλληνικόν, τὸ ὁποῖον καὶ αὐτὸ εἶνε κῶδιξ ἄνευ ἐτυμολογίας.
4. ^4.Μίαν τρίστιχον ἐπιγραφὴν τῶν ἱερογλυφικῶν φθογγικῶν χαρακτήρων ἐκ τῆς πάλαι ποτε ἑλληνικῆς Αἰγύπτου· καταγράφει ἑλληνικὸν λόγον ἐκ τινος ἱερέως, καὶ προτρέπει τινα χορηγὸν νὰ ὀμόσῃ ἕνεκα προσφορᾶς πρὸς εἰλαπίνην (δηλαδὴ πρὸς συμπόσιον) εἰς τὸν θεὸν Ἀττών, ὅστις εἶνε ὁ ἴδιος ὁ θεὸς Φοῖβος Ἀπόλλων.
5. ^5.Τὸ ἑλληνικὸν Ἀλφάβητον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καταγράφονται τὰ γεγονότα μετὰ τὴν Τιτανομαχίαν· ἐξ αὐτοῦ τὸ κάθε ὄνομα τῶν γραμμάτων εἶνε καὶ ἄκλιτον καὶ λεξαριθμοποιημένη ἡ πληροφορία του μὲ τὴν ἀντίστοιχον ἀριθμητικὴν ἀξίαν.
6. Τοὺςχαρακτῆρας τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου οἱ ὁποῖοι εἶνε ἐμπνευσμένοι ἐκ τῆς καθημερινῆς ζωῆς τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ βεβαίως ἀπὸ τὸν πόλεμον, καὶ  τοῦτοι εἶνε λεξαριθμοποιημένοι διὰ πληροφοριῶν παραπεμπουσῶν ἀντιστοίχως εἰς κάθε ἀριθμητικὴν ἀξίαν αὐτῶν, μὴ ἐχόντων σχέσιν μετὰ τῶν σημιτικῶν.
7. Τοὺς ἀριθμούς: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 20, 100, 1000, (προφορὰ εἰς 20 γλώσσας)· ἡ μὲν ἑλληνικὴ προφορὰ καταγράφει τὴν Θεογονίαν καὶ Κοσμογονίαν, αἱ δὲ ἄλλαι καταγράφουν ἀντιστοίχως γεγονότα ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπέων, (Ὀδύσσεια – Ἰλιάς), ἡ δὲ ὁμοιότης ὀφείλεται εἰς κοινὴν ὁμηρικὴν πηγήν, ὄχι εἰς τὴν λεγομένην ἰνδοευρωπαϊκὴν γλῶσσαν.

Πάντα τὰ ἀνωτέρω περιλαμβάνονται εἰς τὸ βιβλίον « ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY » 508 σελίδων – τῶν ἐκδόσεων ΗΡΟΔΟΤΟΣ – τὸ ὁποῖον ἄρτι ἐκδοθὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν διάθεσίν σας· εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἀνατρέψει διεθνῶς τὰ ψευδῶς κείμενα.

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀποσπασμάτων, διὰ χειρὸς κου Ἀριστοτέλους Ντοβόρη:

ΔΙΣΚΟΣ  ΦΑΙΣΤΟY – ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΕΠΕΑ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟY ΣYΓΓΡΑΦΕΩΣ

Οὐδέποτ᾿ ἐθεώρησα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἦσαν πέπονες – κατὰ ῥῆσιν Ὁμήρου – ὥστε νὰ μεταχειρίζονται διὰ τὸν γραπτὸν λόγον τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μόνον τὰς συλλαβάς. Διὰ νὰ ἔχῃς καὶ διὰ νὰ χρησιμοποιῇς συλλαβὰς πρωτίστως πρέπει νὰ ἔχῃς καὶ νὰ γνωρίζῃς τοὺς φθόγγους· ἄρα ποῖος εἶνε ὁ σκοπὸς τῆς συλλαβογραφῆς; Ἀλλ᾿ ἐπειδή, κατὰ τὴν ἀρχαιοτάτην ἐκείνην ἐποχήν, δὲν εἶχον ἐπινοηθῇ οἱ ὁμηρικοὶ χαρακτῆρες τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου τῆς δίας ἑλληνικῆς γλώσσης, οἱ Ἕλληνες εἶχον ἄρτιον καὶ καθαρὸν προφορικὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἀνέπτυσον καὶ ἐφθέγγοντο μὲ τὴν βοήθειαν τῆς γραφῆς, ἡ ὁποία ἀντὶ τῶν ὁμηρικῶν χαρακτήρων εἶχεν εἰκονοσήματα· ἐξ αὐτῶν τῶν σημάτων (χαρακτήρων) ἡ φωνητικὴ ἀξία ἑκάστου ἦτο ὁ α’ φθόγγος.

Ἐπὶ παραδείγματι, πῶς λοιπὸν εἰς τὴν λεγομένην Γ. Γ. Α. καὶ τὴν Γ. Γ. Β. (κατὰ τὴν γνώμην μου εἶνε ταὐτόσημοι) ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ἀρχαιότερον ἀπὸ αὐτῶν, τὸν δίσκον τῆς Φαιστοῦ, παριστάνονται ἀπεικονιζόμενα τὰ μονοσύλλαβα ὀνόματα « γλαῦξ » ἀλλὰ καί « βλάξ » καὶ πῶς τὸ ἀπαρέμφατον « σπεῖν » τοῦ ἀορίστου τοῦ ῥήματος ἕπω; ὑπάρχει δηλαδὴ τινα συλλαβὴ ποὺ νὰ γράφῃ αὐτοὺς τοὺς ἤχους;

Οἱ ἀρχαιολόγοι καὶ ἐρευνηταὶ τῷ 1908 ὅταν ἀνεκάλυψαν εἰς τὴν Φαιστὸν τῆς Κρήτης τὸν τυπογραφημένον πήλινον δίσκον εὐθὺς ἀπεφάνθησαν ὅτι ὁ δίσκος ἦτο συλλαβογραφημένος, ἐπειδὴ ἐμέτρησαν 45 διαφορετικὰ σήματα.

Ἔχοντες κατὰ νοῦν τὰ 24 γράμματα τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου, μέχρι τὰ 45 τοὺς ἐπερίσσευσαν 21 γράμματα, ἄρα ὁπωσδήποτε ὁ δίσκος ἦτο τυπωμένος μὲ συλλαβάς, εἶπον τότε αὐτοί. … Ἔκτοτε οἱ πάντες τοὺς ἀκολουθοῦν ὅπως οἱ ὄϊες. Καὶ ὅμως ὁ δίσκος εἶνε τυπωμένος κατὰ 97,8 % μὲ φθόγγους καὶ διφθόγγους καὶ κατὰ 2,2 % μὲ μίαν μόνην συλλαβήν (ἀξ-ίνη) ὡς συντομογραφίαν· ὑπάρχουν ὅμως 6 ἀμφισήματα μὴ στερεότυπα, πότε εἶνε φθόγγοι καὶ πότε εἶνε συλλαβαί.

Δῆλα δή: τὰ 45 διαφορετικὰ σήματα τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Ἀκόμη ἐθεώρουν καὶ ἐπέβαλον τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ δίσκου Φαιστοῦ ἀπὸ τὴν περιφέρειαν πρὸς τὸ κέντρον… Φεῦ ὅμως, ἅπαντες ἔπεσον εἰς τὴν μελανὴν ὀπὴν τοῦ Ἐρέβους τῆς ἀγνωσίας· ἂν ὅμως, ὅπως τότε καὶ τώρα, τις πλάσῃ μὲ τὰς χεῖρας μαλακὸν πηλὸν καὶ τὸν ἁπλώσῃ κύκλῳ ἐπὶ σανίδος, τὸ κείμενον ποὺ θὰ γράψει σπειροειδῶς πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν ἀρχὴν εἰς τὸ κέντρον διότι ὁ γραφεὺς γνωρίζει τὴν ἀρχήν, δὲν γνωρίζει ὅμως ἐπ᾿ ἀκριβῶς τὸ τέρμα τοῦ χώρου. Ἄρα κινούμενος πρὸς τὴν περιφέρειαν – ὅταν τερματίσῃ τὸ ἔργον – θὰ κόψει κυκλικῶς τὸν ἐπιπλέοντα πηλὸν ἢ θὰ προσθέσει, ἂν δὲν ἔχει ἀκόμη ἀποσώσῃ τὴν γραφήν.

Αὐτὰ τὰ δύο λάθη, ἡ συλλαβογραφὴ καὶ ἡ ἐκ τῆς περιφερείας ἀνάγνωσις τοῦ δίσκου, ἦσαν ἡ πνευματικὴ τροχοπέδη τῶν λεγομένων «ἐπιστημόνων» περὶ τῶν γραφῶν καὶ γλωσσῶν, οἵτινες αὐτο – ἐεργμένοι εἰς τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴν καὶ εἰς τὴν σημιτικήν «μάνδραν» ἐρευνοῦν διὰ κλάδους γλωσσῶν εἰς τάς «ῥίζας» τοῦ λεγομένου γλωσσολογικοῦ δένδρου ……. κρεμασμένοι ἀνάποδα. ……

Τὰ δὲ συμπεράσματα εἶνε ἀνθελληνικά, ἀποτρόπαια, παραπλανητικά, ψευδῆ καὶ ἀντιεπιστημονικά· διδάσκονται ὅμως ἀπὸ τὰ λεγόμενα «πανεπιστήμια» καὶ ἀπὸ ἱστοσελίδας τοῦ διαδικτύου, τὸ ὁποῖον ἄλλοι κατήντησαν …… κοπροφόρον.

Συνεπῶς τὰ περὶ ἀποκωδικοποιήσεως τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ καὶ τὰ περὶ τῶν πινακίδων τῆς Γ. Γ. Β. ἐκ τῶν βαρβαροφώνων ἐρευνητῶν, οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχουν διότι αὐτοί, μὴ γνῶσται τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ μάλιστα τῆς πρωταρχικῆς της μορφῆς, δηλαδὴ τῆς ὁμηρικῆς, ἐπεχείρησαν διὰ τοῦ βαρβαρικοῦ γλωσσικοῦ « ἐργαλείου » ὡς εἶνε ἡ λεγομένη λατινική, ἀγγλική, γαλλικὴ γλῶσσα κ. ο. κ. νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν ἀρχέγονον γραφὴν τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

Δῆλα δὴ ἐκεῖνοι μὲ τὸ τσεκοῦρι ὡς ἐργαλεῖον, ἔκαμον ἐργασίας ἀναλύσεως καὶ ἀνασυνθέσεως εἰς τὸ ἀντικείμενον « ὡρολόγιον » τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν τῶν Ὀλυμπίων θεῶν· τοὐλάχιστον τοῦτον ἐστιν ὕβρις πρὸς τὸν θεῖον Νόον.

Διὰ τοὺς προαναφερθέντας λόγους: α) συλλαβογραφή, β) ἀνάγνωσις ἀπὸ τὴν περιφέρειαν, γ) ἀγνωσία τῆς Ὁμηρικῆς διαλέκτου, δ) χρῆσις τῆς λατινικῆς, ἢ καὶ τῆς ἀγγλικῆς λεγομένης γλώσσης, συνεχῶς οἱ ἐπιίστορες αὐτογελοιοποιοῦνται· ὡρισμένοι ὅμως τόσο πολύ, διότι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ γραφὴ καὶ ἡ γλῶσσα, ἐπὶ τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ, δὲν εἶνε ἑλληνική. …. Πῶς ὅμως ἐκεῖνοι ἔφθασαν εἰς αὐτὸ τὸ συμπέρασμα, ἀφ᾿ οὗ οὐδόλως ἀπεκρυπτογάφησαν τὰς πληροφορίας τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ; καὶ ἂν ἡ γλῶσσα δὲν εἶναι ἡ ἑλληνική, τότε ποίων βαρβάρων εἶναι; Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην (3.157 π.Χ.) ποὺ ὁρίζω τὸν δίσκον τῆς Φαιστοῦ ἄλλη γλῶσσα δὲν ὑπῆρχε, πλὴν βεβαίως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, οἱ βάρβαροι ἦσαν ἄγλωσσοι ἔχοντες ὀλίγας λέξεις ἢ ἴσως κραυγάς, ἶσα – ἶσα πρὸς συνενόησιν.

Ἔγραφον ἐν Πεύκῃ Ἀττικῆς, Σεπτεμβρίου φθίνοντος τοῦ 2024.

Α’  ΟΨΙΣ  ΤΟY ΔΙΣΚΟY ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY  ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕYΡΩΠΗΣ ΠΡΟΣ ΑΣΤΕΡΙΩΝΑ

……… ἔπεται τὸ ὑπόλοιπον κείμενον τῆς ἀποδόσεως, ἡ δὲ περιγραφὴ ἔχει ὡς ἑξῆς:

Γράφει ἡ Εὐρώπη πρὸς τὸν Ἀστερίωνα τὸν ἐγκαταλειφθέντα σύζυγόν της εἰς τὴν Φαιστόν, ὅτι τώρα εὑρίσκεται μακρὰν αὐτοῦ καὶ δὲν εἶνε μόνη της, μακρὰν αὐτοῦ κοιμᾶται, συγχρόνως φλέγεται ἐρωτικῶς καὶ ὅτι εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν πατρίδα της, συνάμα εἶνε μὲ τοὺς οἰκίους τοῦ νέου ἀνδρὸς αὐτῆς· καὶ ἵνα ἡ ἰδία καὶ ὁ πρώην σύζυγός της νὰ τὸ ἐμπεδώσουν τὸ ἐπαναλαμβάνει, ὅτι ἀληθῶς εὑρίσκεται μακρὰν τῆς γῆς (διότι ἡ γυνὴ μᾶλλον ὑπέστη βίαν ἐξ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἶνε ἀπίστευτον, διαφυγοῦσα ἐκ τοῦ ψυχοπαθοῦς ἀνδρὸς αὐτῆς).

Ἀληθῶς τώρα εἶνε μακρὰν τῆς πατρίδος γῆς καὶ τοῦ γράφει (ἴσως ἐκ Θηβῶν) ὅτι θὰ ἦνε μακράν του ἕως νὰ παραφρονήσῃ· ἐθέλουσα ἵνα τὸν ἀποτρελλάνῃ τοῦ γράφει ὅτι κοιμᾶται ἀγκαλιαστά, ἀληθῶς νὰ θλίβεσαι καὶ ἂν ἀναπνέῃς καλῶς μάλιστα, ὅμως, τοὐλάχιστον μὴ κατακαίεις τὰ πάντα (ἐκείνη ἔλαβεν ἐπιστολὴ ἀπὸ τὸν παράφρονα Ἀστερίωνα ἡ ὁποία δὲν διεσώσεται, ἐντὸς αὐτῆς μᾶλλον ὁ Ἀστερίων τὴν ἀπείλησεν, ἂν δὲν ἐπιστρέψῃ θὰ κάψει τὰ ἀνάκτορα)· ἐκείνη τοῦ γράφει νὰ μὴ ἄγχεται δι᾿ αὐτὴν καὶ τοῦ ὑπενθυμίζει τὸν λόγον τῆς φυγῆς μετὰ τοῦ υἱοῦ (Ῥαδαμάνθυος), τὸν ὁποῖον ἀγαπᾷ, ὅτι ἐσὺ νὰ καταπιέσῃς ἐπιθυμεῖς, (ἴσως ἐρωτικῶς) τὸν υἱόν της· ἡ δὲ κατάρα τῆς Εὐρώπης: « Νὰ ἔχῃς ἀποκαυθῇ ». Ὁ δὲ Ἀστερίων ἔπειτα πυρπόλησε τ᾿ ἀνάκτορα καὶ τὴν Φαιστόν, τῷ (3157 π.Χ.).

Β’ ΟΨΙΣ ΤΟY ΔΙΣΚΟY ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟY ΣYΝΤΡΟΦΟY ΤΗΣ ΕYΡΩΠΗΣ

Ἕπεται τὸ ὑπόλοιπον κείμενον τῆς ἀποδόσεως, ἡ δὲ περιγραφὴ ἔχει ὡς:

Πάλι ἔχῃς ἐρωτευθῇ, πύξ (πολὺ δυνατά), καὶ τοῦτο δὲν εἶνε ἄτη, (φρενοβλάβεια, παραφροσύνη, ἁμαρτία), δι᾿ ἐγγίγματος τὰ δάκρυα νὰ καθαρίσῃς, καὶ οὕτως νὰ μὴν ἀφίνεται, ὄντως ἐσὺ μοναχός (διότι ἡ σύζυγος τὸν ἐγκατέλειψεν, ἔχουσα καὶ τὸν μικρὸν υἱόν). Ἂν οὕτως ἀφίνεσαι, μοναχὸς ἐσύ, δὲν ἔχεις ἐρωτευθῇ (λέγει μὲ εἰρωνείαν, ἂν ἴσως κἄπου ἐσὺ διαβάς, (πορευθεὶς δι᾿ ἀναζήτησιν τῆς γυναικός) ἀληθῶς εἴθε ν᾿ ἀποκαίεσαι, εἰδ᾿ ἄλλως θὰ ἀνάψεις τὴν ἄτην (ἢ παραφροσύνην, ἕνεκα τοῦ βιαίου χαρακτῆρος, καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐπιθυμιῶν) εἰς τὰς ὑπηρετρίας ἐντὸς τοῦ ἀνακτόρου τῆς Φαιστοῦ ἤδη βασιλεύοντος τοῦ Φοίνικος τῷ (3157 π.Χ.) Μὴ τολμήσῃς νὰ φθάσῃς ἐνταῦθα (εἰς Θήβας ὅπου τερμάτισεν τὴν ἀναζήτησιν ὁ Κάδμος), εὐθέως τὸν ἀπειλεῖ μὲ θάνατον καὶ ὅτι θὰ τὸν καλύψει ὁ τάφος. Τὸν ἐρωτᾷ: ἀληθῶς νομίζεις ὅτι ἐγὼ εἶμαι μακρὰν αὐτῆς τῆς γυναικός; Ἐν τέλει τοῦ παρέχει τὴν συμβουλήν, ἅμα καὶ τὴν εὐχήν του: μὴ καῖε, νὰ ὑπομείνῃς. …. Ὁ δὲ Ἀστερίων ἐπυρπόλησε τὴν Φαιστόν, τῷ (3157 π.Χ.) ὅταν ὁ Μίνως ἦτο 15 ἐτῶν.

Γλῶσσα. Τὸ ὄργανον τοῦ λόγου ἢ ὁ λόγος τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ἄνθρωπος σαφῶς διὰ τοῦ στόματος ὁμιλεῖ ἀρίστους (ἀρτίους) λόγους.

Τὰ πάντα, περὶ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, ἐκ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἔχουν ἤδη κωδιποποιηθῇ καὶ παρεδόθησαν εἰς ἐμᾶς διὰ τῶν ὀνομάτων, οἱ δὲ Ὀλύμπιοι εἰς τοὺς ἀνθρώπους Ἕλληνας παρέδοσαν καὶ γλῶσσαν καὶ Ἀλφάβητον τὸ ὁποῖον παρέχει τὰς γνώσεις τῶν θεῶν περὶ Κοσμογονίας καὶ ὄχι μόνον. Εἶμαι βέβαιος ὅτι αὕται αἱ γνώσεις ἦσαν καταγεγραμμέναι εἰς διάφορα βιβλία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἐκ τῶν ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα βάρβαροι τῆς Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, κατὰ καιροὺς κατέκαυσαν· ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα βιβλία τὰ ὁποῖα ἐπιμελῶς κατακρύπτονται ἐκ τῶν « πεπολιτισμένων » βαρβάρων. Σήμερον πᾶσα ἑλληνικὴ γνῶσις ῥίπτεται εἰς τὴν πυράν, οἱ δὲ Ἕ λ λ η ν ε ς δὲν πρέπει νὰ ὑπερέχωμεν τῶν ἀλλοθρόων· ἔλα ὅμως ποὺ εἴμεθα ὁ προικισμένος λαὸς διὰ τῆς Εἱμαρμένης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ νὰ εἶνε « γραφτό » ἐντὸς τῶν λέξεων τὸ πνεῦμα τοῦ γλωσσικοῦ Ὀλυμπιακοῦ χαρακτῆρος, αἱ χαραγμέναι πληροφορίαι.

Ὁ δὲ κῶδιξ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. ἔχει ὡς ἑξῆς:

Τὶ σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ τὸ σχῆμα τῆς γλώσσης μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς αἰχμῆς τοῦ ἀγάνου (γενείου τοῦ στάχυος) ἢ μετὰ τῆς αἰχμῆς τοῦ βέλους; Αὐτοὶ βεβαίως οἱ ἐπιίστορες δὲν δύνανται νὰ ἑρμηνεύσουν ἀνατομικῶς τι ἐστι «γλῶσσα» καὶ θὰ ἑρμηνεύσουν τὸ ὄνομα «γλῶσσα» ὡς ὄργανον τοῦ λόγου, ἢ τὴν διάλεκτον;

Ἰδοὺ λοιπὸν ὁ κῶδιξ γλῶσσα τὸ ἀνατομικὸν ὄργανον τοῦ στόματος θνητῶν ἀνθρώπων, ἀμβρότων θεῶν, καὶ ἀγελαίων ζῴων.

Εἰς αὐτοὺς δὲ τούς « ἐπιίστορας » ἀπαντῶ διὰ τοῦ Δελφικοῦ ἀποφθέγματος: «μηδὲν ἄγαν» – τοῦ κωδικοποιημένου ὀνόματος «Ἄνθρωπος» καὶ διὰ τῶν ἓξ πρώτων γραμμάτων τῆς Ὀλυμπιακῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, (ὅρα σελίδα 9).

ἡ συνέχεια εἰς τὸ βιβλίον. …….

Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ γραμματικοὶ εἶχον τοὺς κώδικας τῶν πρώτων γραμματικῶν τοῦ Ὀνομακρίτου ἐπὶ Τυράννου Πεισιστράτου, οἵτινες κωδικοποίησαν (535 π.Χ.) ἀρχικῶς τὴν σανσκριτικὴν καὶ ἔπειτα τὴν λατινικήν (528 π.Χ.)· εὐθὺς ἀναστηλῶ τοὺς κώδικας « γλῶσσα » εἰς 15 γλώσσας ἀλλοθρόων, πρότερον ἀγλώσσων.

ΤΟ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ  ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ  ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΝ

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης ἀπεκωδικοποίησεν

Ἄλφα               Ἄρῃ [Ἄρειον] λευκὸν φῦλον ἀφίχθη.
Βῆτα                Βίας ἠλεοὶ Τιτῆνες ἀπώλεσσαν.
Γάμμα             Γαῖαν ἀφιχθῆναι Μήνῃ Μακάρεσσιν Ἄνθρωποι,
Δέλτα              Διὸς ἐκγεγαυῖᾳ λαοσσόῳ Τριτογενείᾳ Ἀθήνῃ,
Εἶ                      ἐλεύθεροι ἰέμενοι,
Στ – Ϛ          Σελήνῃ τετυμμένην.
Ζῆτα                Ζεὺς ἠλεοὺς Τάρταρον ἀποπροείη.
Ἦτα                 Ἥρης τέκνον Ἀμφιγυήεις,
Θῆτα               θώκους ᾖ τεχνήσαιτο Ἀθανάτοισιν.
Ἰῶτα                Ἰθὺς Ὧρας τίθει αὐτομάτας,
Κάππα            Κρονίδης ἄναξ, πατὴρ πάντων αἰειγενετάων,
Λάμβδα          λανθάνουσαι ἀνακλῖναι Μήνης βηλὸν δόμοιο Ἀθανάτων.
Μῦ                   Μαῖα ὑποκυσαμένῃ
Νῦ                    Νεφεληγερέτῃ, υἱέα
Ξῖ                     ξυνέχοντα ἴτυς
Οὗ                   ὄφιοιν, ὑπεδέξαιτο.
Πῖ                     Ποσειδάων ἷξε
Κόππα – Ϟ      κέλευθα οἴκαδε προχοῇς ποταμοῖο ἀψοῤῥόου,
Ῥῶ                   ῥοῇσιν Ὠκεανῷ.
Σῖγμα              Σευαμένῃ ἰοχέαιραν γεννησάτο μήτηρ Ἄρτεμιν,
Ταῦ                  τοξοφόρον Ἀπόλλωνα ὕστερον.
῞Yου                 ῾Yγρῆς οὐρανὸν ὑπεξανέδη
Φῖ                   Φιλομμειδὴς ἱμερτή.
Χῖ                      Χρυσόῤῥαπις ἴμεναι
Ψῖ                     ψυχὰς ἰθὺ
Ὧυ                   Ὠκεανῷ ὑπελθέμεναι,
Σανπῖ – Ϡ       σχεδὸν Ἀΐδαο νέρθε περαιωθεῖσαι ἱκνεύμεναι.

ΤΟ   ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ   ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ   ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ   ΑΠΟΔΟΣΙΣ   ΚΩΔΙΚΩΝ

Ἀπὸ τόν (πλανήτην) Ἄρην ἀφίχθη ἡ λευκὴ φυλή (Ἑλλήνων ἀνθρώπων).
Τὰς δυνάμεις των ἀπώλεσσαν οἱ διεστραμένοι Τιτῆνες.
Διὰ τῆς Σελήνης τῶν Μακάρων (θεῶν) ἀφίχθησαν εἰς Γαῖαν οἱ Ἄνθρωποι,
μὲ τὴν ἤδη γενομένην ἐκ Διὸς δημεγέρτιδα Τριτογένειαν Ἀθήνην,
ἐλεύθεροι ὁρμώμενοι,
εἰς τὴν πληγωμένην (λόγῳ κρατήρων) Σελήνην.
Ὁ Ζεὺς ἐξαπέστειλεν εἰς τὸν Τάρταρον τοὺς διεστραμένους (Τιτῆνας).
Ὁ χειροδύναμος (Ἥφαιστος) τὸ τέκνον τῆς Ἥρης,
ἀληθῶς θώκους φιλοτέχνησεν (ἕδρας κατασκεύασε) διὰ τοὺς Ἀθανάτους.
Ἀμέσως τὰς αὐτομάτας Ὧρας ἔθετεν
ὁ ἄναξ Κρονίδης (Ζεύς), ὁ πατὴρ πάντων τῶν ἀειγενέτων (αἰωνίων θεῶν),
ἀπαρατήρηται νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδον τοῦ δόμου Ἀθανάτων τῆς Σελήνης.
Ἡ Μαῖα (ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἄτλαντος) ἐγγαστρωθεῖσα
ἀπὸ τὸν Νεφεληγερέτην (Δία), τὸν υἱόν (Ἑρμῆν)
συγκρατοῦντα τοὺς κύκλους (τὸ κηρύκειον)
τῶν δύο ὄφιων ὑπεδέχθη (ἐγέννησεν).
Ὁ (θεός) Ποσειδάων ἀφίκετο (ἔφθασεν)
οἴκαδε εἰς τοὺς δρόμους τῶν ἐκβολῶν τοῦ κυκλοταχυκινητοῦ ποταμοῦ,
μὲ τὰς ῥοάς (τὰ ῥεύματα) τοῦ Ὠκεανοῦ.
Ἡ μήτηρ (Λητὼ ἐξ Ἥρης) καταδιωχθεῖσα γέννησε τὴν τοξεύτριαν Ἄρτεμιν,
ὕστερον (ἡ Λητὼ ἐγέννησε τόν) τοξοφόρον Ἀπόλλωνα.
Εἰς τὸν Οὐρανὸν ὑπὸ τῆς θαλάσσης ἀνεδύθη
ἡ Φιλομμειδὴς ἱμερτή (ἡ φιλόγελως ἐρωτικὴ Ἀφροδίτη).
Ὁ Χρυσόῤῥαβδος (Ἑρμῆς) ὑπάγει
τὰς ψυχὰς κατ᾿ εὐθεῖαν
ὑπὸ τὸν Ὠκεανὸν νὰ ἔλθουν,
πλησίον περαιωθεῖσαι κάτωθεν ἀφικνοῦνται (εἰς τοὺς δόμους) τοῦ Ἄϊδος.

ΟΙ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΡΙΘΜΟΙ  Α Π Ο Κ Ω Δ Ι Κ Ο Π Ο Ι Η Μ Ε Ν Ο Ι

*Διὰ πλήρη ἀνάλυσιν ὅρα βιβλία: α) Δίσκος Φαιστοῦ, β) Ἡσιόδου Θεογονία, γ) Χ.Α.Ο.Σ. τόμος 21ος

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΛYΜΠΙΑΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΕΞ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

ΤΟ  ΕΙΚΟΣΙΕΠΤΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ  ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ

ΟΙ  ΟΜΗΡΙΚΟΙ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ  ΤΟY  ΕΛΛΗΝΙΚΟY  ΟΛYΜΠΙΑΚΟY  ΑΛΦΑΒΗΤΟYΟ   ΕΝΕΠΙΓΡΑΦΟΣ   ΧΑΛΚΟYΣ   ΠΕΛΕΚΚYΣ   ΤΟY   ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟY   ΚΡΗΤΗΣ

Ἀρχαιολογικὸν εὕρημα τοῦ Σπυρίδωνος Μαρινάτου, ἀνεκαλύφθη τὸ ἔτος 1934 ἐντὸς τοῦ σπηλαίου τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ εἰς τὸ Ἀρκαλοχώριον τῆς Κρήτης.

Περιγραφὴ τοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου [ φθογγικῆς γραμμικῆς γραφῆς ]

Ὀρειχάλκινος ἱερὸς διπλοῦς ἐνεπίγραφος πέλεκκυς 17 σημάτων, ἅπαντα εἶνε χαραγμένα καὶ διατάσσονται βουστροφηδόν, εἰς τρεῖς σειράς· εἶνε σχεδὸν ὅμοια μὲ τὰ τυπογραφικὰ σήματα τοῦ Δίσκου Φαιστοῦ τὸν ὁποῖον ἀπεκρυπτογράφησα.

Ὁ ἱερὸς πέλεκκυς φυλάσσεται εἰς τὸ Ἀρχαιολογικὸν Μουσεῖον Ἡρακλείου Κρήτης, ἀπεκρυπτογραφήθη ἐκ τοῦ Ἀριστοτέλους Ντοβόρη εἰς τὰς 11 – 10 – 2025. Ἡ δὲ γραφή, κατὰ τοὺς ἐπιίστορας, εἶνε: Γ. Γ. Α., Γ. Γ. Β., καὶ ἱερογλυφικὴ Κρήτης. Τοῦτα τὰ σήματα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τὰ ὀνομάζω « φοινικῄα γράμματα » πρὸς τιμὴν τοῦ ἀγήνορος (ἀνδρείου) βασιλέως Φοίνικος, ἐκ Φαιστοῦ Κρήτης.

Ἡ μὲν ἐπιγραφὴ εἶνε αὐστηρῶς συντεταγμένη εἰς ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἰς εὐκτικὴν ἔγκλισιν ἀορίστου, ἕνεκα τοῦ ῥήματος « τέμνω » (κατακόπτω, τεμαχίζω ΙΛ. Ι 209, διαμελίζω ΙΛ. Ω 409, σφάζω ἵνα θυσιάσω ΙΛ. Τ 197, ἀποκόπτω ΙΛ. Ρ 26), δηλαδή « ΙΕΡΟΣ ΠΕΛΕΚΚYΣ ΤΕΜΟΙ » Ἡ ἑρμηνεία τῆς ἐπιγραφῆς τοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης ἔχει ὡς ἑξῆς: ὁ ἱερὸς πέλεκκυς ἂς κόψῃ – (ἡ ἐπὶ τοῦ πελέκεος γραφὴ εἶνε μὲ δύο κ κ)·

ὁ δὲ κῶδιξ τοῦ ὀνόματος « πέλεκκυς » εἶνε διάφορος μὲ τὸν κώδικα « πέλεκυς »:

ΠΕΛΕΚYΣ  ΚΡΗΤΗΣ  ΜΟYΣΕΙΟY  ΒΟΣΤΩΝΗΣ  ΑΠΟΚΡYΠΤΟΓΡΑΦΗΣΙΣ  Γ.Γ.Α.

Ὁ μινωικὸς χρυσοῦς ἀναθηματικὸς διπλοῦς πέλεκυς « λάβρυς » ἐκτίθεται εἰς τὸ Μουσεῖον Καλῶν Τεχνῶν τῆς Βοστώνης Η.Π.Α., τὸ ὕψος τοῦ πελέκεος εἶνε 9 ἑκατοστὰ τὸ δὲ πλάτος περὶ τὰ 8,3 ἑκατοστά. Ἀποτελεῖται ἀπὸ ἓν λεπτὸν φῦλλον χρυσοῦ τοποθετημένον περὶ τοῦ κοίλου χρυσοῦ στειλειοῦ (στειλειαριοῦ) καὶ εἶνε περιγεγραμμένος μὲ ταινίας πέντε ἐγχαράκτων γραμμῶν. Εἶχεν ἐναποτεθῇ ὡς ἀνάθημα ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ σπηλαίου Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης (οὕτω λέγουν).

Εἰς μὲν τὸ ἀριστερὸν ἡμιπέλεκκον ἐπὶ τῆς μίας πλευρᾶς σχεδὸν εἰς τὴν μέσην ὑπάρχει ἐπιγραφὴ τεσσάρων χαρακτήρων τῆς λεγομένης γραμμικῆς γραφῆς Α εἰς δὲ τὸ δεξιὸν ἡμιπέλεκκον ὑπάρχουν δύο ὀπαὶ ἐγγὺς τῆς ἀκμῆς (κόψιος).Ἡ ὡς ἄνω ἐπιγραφὴ εἶνε μὲ Φ Θ Ο Γ Γ Ι Κ Ο Y Σ χαρακτῆρας, μὴ στερεοτύπους, ἐκ τῆς λεγομένης Γ.Γ.Α. ὡς πληροφορίαν φέρει τὸ οὐσιαστικὸν ὄνομα « Ἵρηξ » ἱέραξ Ἡ ἐπιγραφὴ εἶνε κωδικοποιημένη μὲ ἀρχικοὺς φθόγγους τῶν εἰκονοσημάτων ἐκ τῶν ὁποίων συντίθεται, ἤτοι: ἵππουρις – ῥάβδος – ἥδιστον (σῦκον) – ξαίω (ξάνι).

Προφανῶς τις πλούσιος Κρής, ποὺ ἴσως νὰ ἔφερε τὸ ὄνομα « Ἵρηξ » ἢ τοῦτον νὰ ἦτο τὸ ψευδώνυμόν του, ἕνεκα ὀξυδερκίας καὶ ταχυτῆτος, νὰ ἀφιέρωσεν ἐν τῷ ἱερῷ σπηλαίῳ τῆς Κρήτης – εἰς τινα θεόν – τὸν χρυσοῦν ἐνεπίγραφον πέλεκυν.

Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ὁ πέλεκυς ἔκειτο μεταξὺ πολλῶν ἄλλων χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν καὶ χαλκίνων πελέκεων καὶ ἄλλων ὅπλων, αἰχμῶν καὶ δοράτων, θεωρῶ λοιπὸν ὅτι ταῦτα ἦσαν λάφυρα πολέμου ἢ ἔργον κλεπτοσύνης, προσωρινῶς κρυφθέντα εἰς τὸ σπήλαιον Ἀρκαλοχωρίου, καὶ ἀναλαβέντα εἰς κατάλληλον χρόνον. Τοῦτον ὅμως δὲν ἐγένετο, δι᾿ ἀγνώστους λόγους· βέβαιον ὅμως εἶνε ὅτι οἱ Ἕλληνες, τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου, οὐδένα θεὸν ἐλάτρευσαν ἐπειδὴ ἦσαν φίλοι μὲ τοὺς θεούς: [ΙΛ. Α 74, ΙΛ. Α 381, ΙΛ. Β 628, ΙΛ. Δ 51, ΙΛ. Ε 61, ΙΛ. Ε 117, ΙΛ. Ε 318, ΙΛ. Ε 377, Ε 423 ΙΛ. Ζ 318, ΙΛ. Θ 493, ΙΛ. Θ 517, ΙΛ. Ι 168, ΙΛ. Κ 527, ΙΛ. Λ 419, Λ 611, ΙΛ. Π 169, Π 447 ΙΛ. Σ 118, Σ 203, ΙΛ. Y 334, ΙΛ. Χ 216, ΙΛ. Ω 61, 67, 472, ὀδ. ζ 203, ὀδ. η 316, ὀδ. κ 2, μ 72]

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες οὐδέποτε εἶχον « θρησκείαν » οὐδόλως ὑπῆρχε τοιοῦτον ὄνομα, ἦσαν ἄθρησκοι – ἔνθεοι, οὐδαμῶς ἔλαβον ἐκ Θεοῦ ἢ ἐκ θεῶν ἐντολάς, τὸ μόνο ποὺ ἔλαβον ἦτο ἡ Ὀλυμπιακὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οἱ πρόγονοί μας ἐτίμων ἕνα Θεὸν ὅστις δὲν ὑπάρχει· ἐὰν ὅμως ὑπάρχει, τότε πέριξ ἢ ὑπὲρ αὐτοῦ θὰ ἦνε ἕτερον Ὂν, ἄρα ὁ Θεὸς Ἄρχει, ἐν ᾧ οἱ Ὀλύμπιοι θεοὶ ὑπάρχουν. Συμφώνως μὲ τοὺς Πλάτωνα καὶ Ἡσίοδον ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὸ ἀθάνατον γένος, Οὐρανὸν καὶ Γαῖαν καὶ κεῖνοι τοὺς Τιτᾶνας, ὁ Θεὸς δημιούργησε καὶ τὸ θνητὸν γένος· οἱ δὲ θνητοὶ Ἕλληνες ἐτίμον τοὺς Ἀθανάτους, οὐδέποτε προσκυνήσαντες τὰ εἴδωλα.

Οἱ δὲ ἐπιίστορες θεωροῦν ὅτι τὸ σπήλαιον ἦτο λατρευτικὸς χῶρος τῆς μητρὸς Γαίης διότι πιθανολογοῦν ὅτι αὕτη ἡ ἐπιγραφὴ συνδέεται ἐμμέσως πλὴν σαφῶς μετὰ τῆς θεᾶς τῆς φύσεως Δήμητρος· μάλιστα δὲ ἡ ἐτυμολογικὴ Ἄτη φθάνει εἰς τὸν ἕβδομον οὐρανόν, τολμοῦν καὶ γράφουν ἀτοπήματα.

Ὁ ἀναθηματικὸς διπλοῦς χρυσοῦς πέλεκυς, κατὰ τοὺς ἐπιίστορας περὶ τῶν γραμμικῶν γραφῶν, ὑπάγεται εἰς τό « πρώιμο Αιγαίο, μινωική εποχή του χαλκού υστερομινωική ΙΑ περίοδος, περίπου 1550 – 1500 π.Χ.» Ἀναφέρουν ὅτι πιθανῶς εἶνε ἐπίκλησις εἰς τὴν θεὰν Δήμητρα – εἰς μὴ ἀποκρυπτογραφηθεῖσαν Γ. Γ. Α. – καὶ τὰ σήματα λέγουν, ὅτι γράφουν: –  in da ma-te – (που σημαίνει στην γη μητέρα).

Γράφει τις ἀνώνυμος ὅστις ἰσχυρίζεται ὅτι καὶ αὐτὸς διάβασε τὴν ἐπιγραφὴν τοῦ χρυσοῦ πελέκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου καὶ μάλιστα διέκρινε τὰς συλλαβὰς διὰ τοῦ λατινικοῦ Ἀλφαβήτου· εἰς μάτην ὅμως, ἡ ἐπιγραφὴ εἶνε ἀμιγῶς ἑλληνικὴ καὶ ὄχι βαρβαρική, οἱ δὲ γλωσσολόγοι ἀκολουθοῦν τὸν Ἔβανς ὡς οἱ ὄϊες τὸν ποιμένα.

https://www.lingetscript.com/2012/11/blog-post_5015.html – ἡ δὲ ἑρμηνεία ἔχει ὥς:

« τη Μητέρα Γη DA – δα – Γη και MA – TE, μάτε – μήτηρ – μητέρα Ι–DA–MA–TE »

Ὦ φίλτατοι ….. πῶς τὸ περάσατε αὐτὸ τὸ ἀσύντακτον βαρβαρικὸν στίχον εἰς

[το κοπροφόρο μέρος του διαδιχτυού?] Δὲν γνωρίζετε συντακτικόν, ὀρθογραφίαν, καὶ τονισμὸν τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης; οὔτε ἱστορίαν;

Ἄλλη εἶνε ἡ μήτηρ Γαῖα, κατὰ τὸν Ἡσίοδον, καὶ ἄλλη εἶνε ἡ Δαίμων – θεὰ τῆς γεωργίας ἡ Δημήτηρ, οὐδέποτε Δήμητρα (εκ του γη μήτηρ / δα μήτηρ) da – ma – te. Εἰς τὴν ψευδολογίαν τῆς Ἄτης καὶ εἰς τὴν παραφθορὰν οὐδόλως στηρίζεται ἡ δῖα ἑλληνικὴ γλῶσσα, οὐδ᾿ ………. συνέχεια τοῦ κειμένου καὶ κωδίκων εἰς τὸ βιβλίον.

Ἐκ τῶν ἐπιιστόρων, λανθασμένα εἶνε: σειρά, πλῆθος, ἑρμηνεία, νόημα, γλῶσσα, ὅλων τῶν σημάτων περὶ τῆς Γ.Γ.Α., τοῦ ἐνεπιγράφου χαλκοῦ διπλοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης καὶ τοῦ χρυσοῦ (Μουσεῖον Βοστώνης). Ὀφείλουν ν᾿ ἀναθεωρήσουν ὅσα διδάσκουν περὶ συλλαβογραφῆς στρέψαντες τὴν ἔρευναν εἰς τὴν φθογγικὴν ἀπόδοσιν πασῶν τῶν γραφῶν τῆς θεϊκῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ  ΤΗΣ  ΠΡΩΤΗΣ  ΣΕΙΡΑΣ  ΤΗΣ  ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ  ΤΩΝ  ΙΕΡΟΓΛYΦΙΚΩΝ ΚΑΙ  ΑΠΟΔΟΣΙΣ  ΕΙΣ  ΤΗΝ  ΟΜΗΡΙΚΗΝ  ΚΑΙ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΝ  ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ

 https://www.greek-language.gr/digitalResources/files/image/ag_history/3_2.jpg Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας του Α. – Φ. Χριστίδη.

Ὁ ἱερεὺς τῆς Αἰγύπτου ἀπευθύνεται, διὰ τοῦ Ἕλληνος λόγου, εἰς τινα χορηγόν.

« Ὅσσα ῥέζε χυτὰ θάλη ὅτι ῥα τριηκόσια ἑξήκοντα τίε. ……………… »
[ Τόσα πρόσφερε σωρευτὰ ἀγαθὰ ὅτι ἀκριβῶς 360 νόμιζε ἀντάξια. ……. ]Ὁλόκληρον τὸ κείμενον τῆς λιθίνης ἐπιγραφῆς τῶν ἑλληνικῶν ἱερογλυφικῶν

τῆς χώρης Αἰγύπτου (μεταφορὰ ἐνταῦθα ἐκ τῶν σελίδων 363, 373, 387) οὕτως ἔχει:

« Ὅσσα ῥέζε χυτὰ θάλη ὅτι ῥα τριηκόσια ἑξήκοντα τίε.
Ἦμαρ νὺ ᾖ Τρίτον Ἀθὺρ ἠῶθ᾿ μοι, ᾖε χυτὰ τῇ ὄμνυ.
Ἀττὼν ὄρνυ γεῦμα ζήσω ἦ μίαν εἰλαπίνῃ. »

[ Τόσα προσέφερε σωρευτὰ ἀγαθὰ ὅτι ἀκριβῶς τριακόσια ἑξῆντα νόμιζε ἀντάξια.
Ἡ ἡμέρα τώρα ἦνε Τρίτη τοῦ (μηνός) Ἀθὺρ ἀπὸ πρωΐας ἔρχεται δι᾿ ἐμὲ εἰς τὰ χυτά
(σωρευμένα ἀγαθά), οὕτως ὁρκίσου.
Ἀττὼν προέτρεπε εἰς γεῦμα, ἀληθῶς θὰ ζήσω εἰς μίαν συνεστίασιν. ………………… ]

Ὁμηρικὸν Λεξικὸν Ἰωάννου Πανταζίδου [ὅσσος – ὅσση – ὅσσον] σελὶς 482 « .. β) κατὰ πληθ. (ὅσσοι, ὁπόσοι, πόσοι) ʺΤρῶας ῥέξασθαι, ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιʺ ΙΛ. Β 125 (πάντα ὅσα) ΙΛ. Χ 115, (ὅσσα τάδ᾿ ἄσπετα πολλά) πλάγιον ἐπιφώνημα: τόσον ἀπεριγράπτως πολλὰ εἶνε ταῦτα! ἐὰν κρίνῃ τις ἐκ τούτων, ὀδ. δ 75. …… »

ὅσσα – η – ον [ἐπίθετον ἐπ᾿ ἀριθμοῦ ἢ βαθμοῦ, τὸ οὐδέτερ. εἶνε καὶ ἐπίῤῥημα.]

 « καί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθ᾿ ἅμ᾿ αὐτῇ, πάντα μάλ᾿ ὅσσά τ᾿  ΙΛ. Χ 114 – 5
Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶν ἠγάγετο Τροίηνδ᾿, ……………………………………………….. »

[καὶ τοῦ ὑπόσχομαι τὴν Ἑλένην μαζὶ μ᾿ αὐτὴν καὶ τ᾿ ἀποκτήματα, πάντα ὅσα ἐν
γένει ὁ Ἀλέξανδρος (Πάρις) ἐντὸς τῶν κοίλων νηῶν ἤγαγεν εἰς τὴν Τροίην, ….. ]Ἀριστοτέλης Ντοβόρης, συγγραφεὺς ὁμηριστής, μήστωρ ἐργοδηγὸς ἠλεκτρονικὸς μηχανώμενος, 6980344838 [email protected]

Ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Μαντζάρου 9 Ἀθήναι, τηλέφωνα: 2103626348, 6976334493
ἐκδότης Δημήτριος Κ. Σταμούλης, [email protected]

               

Ἡ σειρὰ Χ. Α. Ο. Σ. ἀποτελεῖται ἀπὸ 21 βιβλία, ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Ἀθῆναι 2024.

Ἐντὸς τοῦ 2026 εὐελπιστῶ ἵνα τελεσφορήσῃ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἔργου τοῦ Πλάτωνος περὶ Ἀτλαντίδος ΤΙΜΑΙΟΣ – ΚΡΙΤΙΑΣ καὶ ὁ καταποντισμὸς αὐτῆς, τῷ 10.817 π.Χ.