Ταὐτοπροσωπία Ὀδυσσέως Ὁμήρου

Γράφει ὁ Ἀριστοτέλης Ντοβόρης

Ἐπειδὴ πολλάκις ἡ ἐτυμολόγησις ὀνομάτων ἢ λέξεων καταντᾶ ἀσαϕὴς καὶ ἀλλοπρόσαλλος, μὴ ἀποδοῦσα τὴν ἀληθείην, δράττομαι λοιπὸν τῆς εὐκαιρίας ὥστε τοῦτο τὸ γεγονὸς ἑρμηνεύσω καθ᾿ ὅ,τι σχεδὸν πάντα τὰ ὀνόματα τῆς δίας ἑλληνικῆς γλώσσης εἶνε κωδικοποιημένα κατ᾿ ἀκροστοιχίαν μὲ λέξεις αἱ ὁποίαι προέρχονται ὁπωσδήποτε ἐκ τῆς ὁμηρικῆς διαλέκτου, διότι αὕτη εἶνε ἡ ἀρχαϊκὴ βάσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὡς ἐμϕαίνεται εἰς τὰ ἔπη Ἰλιὰς καὶ Ὀδύσσεια.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶνε ἡ μόνη γλῶσσα ἥτις ἐντὸς τῶν ὀνομάτων – λέξεων ἐμπεριέχει πληροϕορίας, κατὰ συνέπειαν διαθέτει ΜΝΗΜΗΝ.

Ἐπὶ παραδείγματι ἀναϕέρω τὸ ὁμηρικὸν ὄνομα ἵππος, τὸ ὁποῖον εἶνε κῶδιξ, τοῦτο δηλαδὴ δὲν ἐτυμολογεῖται, οὔτε δύναται ἡ ἐπιστήμη τῆς γλωσσολογίας νὰ ἐξηγήσῃ διατὶ ὁ « ἵππος » ϕέρει δύο [π π] ἀποδοῦσα μάλιστ᾿ αὐτὸ τὸ γνήσιον ἑλληνικὸν ὄνομα εἰς τὴν ἰαπετικὴν ἢ ἰνδοευρωπαϊκὴν ὁμάδα τῶν γλωσσῶν.

Κατ᾿ αὐτὴν ὅμως τὸ ἔτυμον εἶνε ἀνακριβές – προερχόμενον ἐκ τῆς (ΓΓΒ) – καὶ ἀποτελεῖ ἰδεόγραµµα [i – qo] τὸ ὁποῖον ἀνεκάλυψεν ὁ Evans εἰς τὴν Κνωσσόν. Τὸ ὄνομα Ι Π Π ΟΣ ϕέρει δύο χαρακτῆρας [π π] προϕέρεται καὶ γράϕεται ὅπως κατὰ τὴν προομηρικὴν ἐποχήν, ἤτοι: ῞ \ Π Π ο ∼ Ι Π Π Ο Σ οὕτω προσδιοριζόμενος.

• Μὲ τὴν κεϕαλὴν αὐτοῦ [ ῞ ] ἥτις συμβολίζεται διὰ τῆς δασείας καὶ τῆς ὀξείας.
• Μὲ τὸν μακρὸν λαιμόν [ Ι ] ὁ ὁποῖος καὶ συμβολίζεται διὰ τοῦ χαρακτῆρος ἰῶτα.
• Μὲ δύω ἐμπρὸς πόδας [ Π ] αὐτοῦ οἵτινες συμβολίζονται διὰ τοῦ χαρακτῆρος πῖ.
• Μὲ δύω ὄπισθεν πόδας [ Π ] οἵτινες καὶ συμβολίζονται δι᾿ ἑτέρου χαρακτῆρος πῖ.
• Μὲ τά «καπούλια» του [ Ο ] ἅτινα συμβολίζονται διὰ τοῦ χαρακτῆρος ὄμικρον.
• Καὶ μὲ τὴν οὐρὰν αὐτοῦ [ S ] ἡ ὁποία συμβολίζεται διὰ τοῦ χαρακτῆρος στῖγμα.
  

Πῶς ὅμως εἶνε δυνατὸν τὸ ἔτυμον ἢ ὁ κῶδιξ τοῦ ὀνόματος ἵππος ν᾿ ἀποδωθῇ διὰ συλλαβῶν ἐκ τῆς (ΓΓΒ) ἀϕ᾿ οὗ μάλιστα ἤδη τὸ ὄνομα ἔχει κωδικοποιηθῇ μὲ ϕθόγγους (γράμματα) πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ὁμήρου;

Παραθέτω τινα σπουδαίαν πληροϕορίαν κατὰ τῆς θεωρίας «ϕοινικισμοῦ» ἥτις ἰσοδυναμεῖ μὲ λάκτισμα ἵππου, καθότι βεβαίως ὑποστηρίζεται ἀναϕανδὸν καὶ διδάσκεται ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔλαβε τοὺς χαρακτῆρας ἀπὸ τοὺς λαοὺς Ἐρεμβούς (ὀδ. δ 84), δηλαδὴ ἐκ τοῦ ἔρα = ἄρουρα, γαῖα + ἐμβαίνω, οὕτω δηλαδὴ τοὺς χαρακτηρίζει ὁ Ὅμηρος. Ὁ δὲ Ἑλλάνικος καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχαῖοι γεωγράϕοι ὅπως ὁ Στράβων (16, 4, 27) τοὺς ταὐτίζει μὲ τοὺς Τρωγλοδύτας.

Τοῦτον βεβαίως εἶνε ψεῦδος, διότι τὸ νοηματικὸν ϕορτίον (πληροϕορία) τοῦ παναρχαίου ὀνόματος ΙΠΠΟΣ κατάῤῥίπτει τὸν πανάθλιον αὐτὸν ἰσχυρισμόν.

Ι. ΙΣΤΑΤΑΙ–
Π. ΠΙΣYΡΑΣ
Π. ΠΟΔΕΣΣΙΝ
Ο. ΟΝ
Σ. ΣYΝΕΧΕΣ
Στέκει τὸ ὄν (ζῶον ὄρθιον) συνεχῶς εἰς τοὺς τέσσαράς του πόδας.

Ὁ Ὅμηρος καὶ πίσυρα ὀνομάζει τὸ τέσσαρα (ὀδ. ε 70) καὶ στατὸν τὸν ἵππον (ΙΛ. Ζ 506) ἀϕ᾿ οὗ ὁ ἵππος οὐδέποτε πίπτει εἰς τὸ ἔδαϕος· ζῆ, τρώγει, κινεῖται, καλπάζει, κοιμᾶται πάντα ὄρθιος· τοῦτο δηλαδὴ ἴσως δὲν εἶνε γνωστὸν εἰς τοὺς λεγομένους « ἰνδοευρωπαϊκοὺς κύκλους » οἵτινες κύκλοι πράττουσιν ἄλογα, ἢ ὅπως λέγει ὁ λαός: «πράσιν᾿ ἄλογα» δι᾿ ἀπαρεμϕάτου ἤτοι: πράσσειν ἄλογα.

Δυστυχῶς ὅμως πλεῖστα ἑλληνικὰ κλιτὰ ὀνόματα ἤδη ἐχαρακτηρήσθησαν ὥς: μὴ ἑλληνικά, σκοτεινοῦ ἢ καὶ ἀδήλου ἐτύμου ἢ μικρασιατικά, μεσογειακά, τῶν Αἰγαίων, προελληνικά, σημιτικά, ξενικὰ ἢ δάνεια.

Ὥς γνωστὸν ἡ (ΓΓΒ) «ἀπεκρυπτογραϕήθη;» ἐκ τῶν Βέντρις καὶ Τσάντγουηκ· δηλαδὴ ἐκεῖνοι, διὰ τῆς λατινικῆς λεγομένης γλώσσης, ἑρμήνευσαν τήν (ΓΓΒ) ἐκ πινακίδων Πύλου, Θηβῶν, Μυκηνῶν, Κρήτης, παρουσιάσαντες τὴν προϕορὰν τῶν ἑλληνικῶν ὀνομάτων διὰ τῶν λατινικῶν συλλαβογραμμάτων· ὅμως διὰ τὸ ἔτυμον τῶν ὁμηρικῶν ὀνομάτων: Θῆβαι, Μυκῆναι, Κρήτη οὐδὲν ὀρθὸν ἐγράϕη.

Ὁ μὲν Ὅμηρος γράϕει καὶ προϕέρει «Κρήτη» ἐμεῖς δὲ καλῶς γνωρίζομεν ὅτι ἡ Ῥέη, μήτηρ τοῦ Διός, ἤγαγε τὸ ἀγαπημένον της τέκνον Δία εἰς τοὺς Κύδωνας ἐν τῷ Ἰδαίῳ ἄντρῳ, (Ἡσίοδος. Θεογονία, 459 – 486).

Κατὰ τὴν μακρὰν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ Κρόνου ἡ Ῥέη ἔτεκεν λαμπρὰ τέκνα ὅπως: τὴν Ἱστίην, τὴν Δήμητρα, τὴν χρυσοπέδιλον Ἥρην, τὸν δυνατὸν Ἀΐδην, τὸν ἐννοσίγαιον Ποσειδάωνα καὶ τὸν πολύβουλον Δία, πατέρα πολλῶν Ὀλυμπίων θεῶν καὶ ἀνθρώπων. Ὁ Κρόνος κατέπινε τὰ τέκνα του ϕοβούμενος μή πως ἐκθρονισθῇ ἐξ αὐτῶν.
Αὐτὸς λοιπὸν ὁ μῦθος – ὁ ἀληθὴς προϕορικὸς λόγος καὶ ὄχι παραμύθι – εἶνε κωδικοποιημένος ἐντὸς τοῦ ὀνόματος ΚΡΗΤΗ κατ᾿ ἀκροστοιχίαν· ἀναλυσόμενον λοιπὸν τὸ ὄνομα παρέχει ἐριτίμους πληροϕορίας περὶ γενέσεως καὶ καταγωγῆς τῆς τελείας Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἤτοι:

Κ. ΚYΔΩΝ
Ρ. ΡΕΗ
Η. ΗΓΑΓΕ
Τ. ΤΕΚΝΟΝ
Η. ΗΘΕΙΟΝ
Ἡ Ῥέη ὡδήγησε τὸ ἀγαπημένον της τέκνον (Δία) εἰς τοὺς Κύδωνας.

Τὸ ὄνομα «Ὅμηρος» ταυτίζεται μὲ τὸ ὄνομα Ὀδυσσεὺς Λαερτιάδης, δηλαδὴ εἶνε κωδικοποιημένον ψευδώνυμον ἐκ τῶν 72 γραμματικῶν τοῦ Ὀνομακρίτου [τρεῖς γραμματικοὶ ἀνὰ ῥαψῳδίαν: 3 ´ 24 = 72] τὸ ὁποῖον ἐγένετο ἐπὶ ἐποχῆς τοῦ τυράννου Ἀθηναίων Πεισιστράτου (538 – 527 π.Χ.).

Αὐτοὶ λοιπὸν διέσωσαν τὰ πεζὰ Ὁμηρικὰ ἔπεα (Ἰλιάς – Ὀδύσσεια) καὶ ἄλλα ἀρχαῖα κείμενα, μετεγράϕοντες ἀπὸ πεζὸν λόγον εἰς δακτυλικὸν ἑξάμετρον.

Ὁ Ὅμηρος δὲν ἦτο τυϕλός, ἅπαντα τὰ ὀπτικὰ ἐρεθίσματα, αἱ περιγραϕαὶ καὶ αἱ παρομοιώσεις – ἐντὸς τῆς Ἰλιάδος καὶ τῆς Ὀδυσσείας – παραπέμπουν εἰς ὁρόωντα ἄνθρωπον καὶ μάλιστα ὀξυδερκῆ· τόν «ἐτύϕλωσαν» ὅμως χάριν τοῦ ἐτύμου ἵνα ἐτυμολογῇται ἐκ τοῦ: « ὁ μὴ ὁρῶν ».

Περὶ τῆς ταὐτοπροσωπίας Ὀδυσσέως – Ὁμήρου ἀνεκάλυψα τὴν ἀπόδειξιν εἰς τοὺς ἐπομένους στίχους τῆς Ὀδυσσείας.

ὀδ. σ 344 – 346
«Αὐτὰρ ὁ πὰρ λαμπτῆρσι ϕαείνων αἰθομένοισιν
ἑστήκειν ἐς πάντας ὁρώμενος· ἄλλα δέ οἱ κῆρ
ὅρμαινε ϕρεσὶν ᾗσιν, ἅ ῥ᾽ οὐκ ἀτέλεστα γένοντο….»
[Ἔπειτ᾿ αὐτὸς παρὰ τῶν καιομένων λαμπτήρων ϕωτίζων (ὁ ξεῖνος – Ὀδυσσεὺς)
ἑστήκειν (εἶχον σταθῇ – ἑστεκόμην) εἰς πάντας ὁρώμενος· ἡ δὲ καρδία του ἄλλα
διελογίζετο εἰς τὰς ἐδικάς του ϕρένας, αὐτὰ λοιπὸν δὲν ἐγένοντο ἀτέλεστα.]

Δῆλα δὴ ἀϕηγεῖται ὁ ποιητὴς Ὅμηρος – εἰς πρόσωπον α’ ἑνικοῦ – πῶς ὁ ἤδη μεταμϕιεσμένος Ὀδυσσεὺς ἐν τῷ μέσῳ τῶν μνηστήρων ἔχων τοὺς λαμπτῆρας: « ἑστήκειν ϕαείνων» [εἶχον σταθῇ – ἑστεκόμην ϕωτίζων]· ὁ ῾Yπερσυντέλικος τοῦ ῥήματος ἵστημι, ὣς ἐμϕαίνεται εἰς τὴν μέσην ϕωνὴν α’ ἑνικοῦ, εἶνε «ἑστήκειν».

Ὁ ἀϕηγητής, δηλαδὴ ὁ ποιητὴς Ὅμηρος, ὁπωσδήποτε ἔπρεπε νὰ ἔχῃ γράψῃ εἰς πρόσωπον γ’ ἑνικοῦ ἤτοι: ἑστήκει ἢ εἱστήκει καὶ εἰς ἀπόδοσιν: εἶχε σταθῇ.
Ἐπιτηδὲς λοιπὸν οἱ 72 γραμματικοὶ τοῦ Ὀνομακρίτου ἔγραψαν τὸ ἐπιπλέον μοναδικόν [ν] δηλαδὴ ἑστήκειν καὶ ὄχι ἑστήκει. Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ γραμματικοὶ ἐκωδικοποίησαν καὶ τὸ ὄνομα ΟΜΗΡΟΣ τὸ ὁποῖον ἐπ᾿ ἀκριβῶς προσδιορίζει τὸν Ὀδυσσέα Λαερτιάδην, τὸν συγγραφέα τῆς Ἰλιάδος καὶ τῆς Ὀδυσσείας.

Ο. ΟΔYΣΣΕYΣ
Μ. ΜΑΡΤYΡΙΑΣ
Η. ΗΔΕ
Ρ. ΡΗΣΕΙΣ
Ο. ΟΜΑΡΤΗΣΑΝΤΩΝ
Σ. ΣYΝΕΛΕΞΕΝ
Ὁ Ὀδυσσεὺς συνέλεξε μαρτυρίας καὶ λόγους τῶν συνεκστρατευσάντων ἡρώων.

Ἐκ τοῦ κώδικος ΟΜΗΡΟΣ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης οἱ 72 γραμματικοὶ τοῦ Ὀνομακρίτου κωδικοποίησαν τὸ ὄνομα HOMERUS τῆς λατινικῆς γλώσσης ἥτις εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου κωδικοποιημένη, ἐξ αὐτῶν τῶν γραμματικῶν.

H. ΧΕΙΡ
O. ΟΔYΣΣΗΟΣ
M. ΜΑΧΗΤΩΝ
E. ΕΓΡΑΨΕ
R. ΡΗΣΕΙΣ
U. ΩΣ
S. ΣYΝΕΛΕΞΕΝ
Χεὶρ Ὀδυσσέως ἔγραψε τοὺς λόγους τῶν μαχητῶν ἀϕ᾿ οὗ τοὺς συνέλεξεν.

Ὁ Ὅμηρος (Ὀδυσσεὺς Λαερτιάδης) συνέλεξε μαρτυρίας καὶ λόγους ἐκ τῶν μαχητῶν ἵνα καταγράψῃ τὸ ἔπος Ἰλιάς, παρουσιάσας ἀτρεκέως τὴν ϕρίκην τοῦ πρώτου καταγεγραμμένου ἑλληνικοῦ ἐμϕυλίου πολέμου, δηλαδὴ τοῦ Τρωϊκοῦ, ἀϕ᾿ ἑνὸς μὲν καταγράϕεται εἰς τὴν Ἰλιάδα, ἀϕ᾿ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν Ὀδύσσειαν.

ΙΛ. Σ 242
« ϕυλόπιδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο »
[ τῆς κρατερῆς ϕυλο – γενο – κτονίας καὶ τοῦ ὁμοίου πολέμου (μεταξὺ ὁμοίων) ]
ὀδ. σ 265
« ʺ ʹἔκριναν μέγα νεῖκος ὁμοιΐου πολέμοιο ʹ ʺ »
[ ʹ διέκριναν μέγα νεῖκος τοῦ ὁμοίου πολέμου (μεγάλην ἐμϕύλιον σύγκρουσιν) ʹ ]

Ὁ Τρωϊκὸς πόλεμος ἐγένετο τῷ 3.087 – 3.078 π.Χ., τοῦτo ἀπεδείχθη ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου ϕίλου ταξιάρχου Γ.Y.Σ. Κωνσταντίνου Κουτρουβέλη, ἀνακοινώθη δὲ εἰς τὸ Α’ Διεθνὲς Συνέδριον Ὄλσταντ τοῦ Μονάχου τῆς Γερμανίας μὲ τὸ θέμα: « Ἑλληνικὴ Μυθολογία καὶ Προϊστορία.» Τὰ συμπεράσματα τοῦ συνεδρίου περιγράϕονται ἐκτενῶς μὲ ἀστρονομικὰς καὶ τοπογραϕικὰς ἀποδείξεις εἰς τὸ πολύκροτον βιβλίον «Ἡ ἀναχρονολόγησις τῆς προϊστορίας » (Δαυλὸς 1.999).

«Στὸ Α Διεθνὲς Συνέδριον τοῦ Ὄλσταντ τοῦ Μονάχου Γερμανίας διεξαχθὲν ἀπὸ 9ης – 12ης Δεκεμβρίου τοῦ 1.994 μὲ θέμα ” Ἑλληνικὴ Μυθολογία καὶ Προϊστορία ” προσκληθεὶς ἀνακοίνωσα στοὺς συνέδρους, στηριζόμενος στὰ ἀστρονομικὰ καὶ τοπογραϕικὰ στοιχεῖa τῆς Ἰλιάδος Ὁμήρου καί σὲ ἀνάλογα στοιχεῖα τῶν ἄλλων ἀρχαίων συγγραϕέων καὶ ἀπέδειξα μὲ σχετικὰ ἀστρονομικὰ καὶ τοπογραϕικὰ διαγράμματα, ὅτι: Ὁ Τρωϊκὸς πόλεμος διεξήχθη ἀπὸ τὸ ἔτος 3.087 μέχρι τὸ ἔτος 3.078 π.Χ. μὲ ἀστρονομικὴν ἀπόδειξη, ἢ τὸ 3.100 π.Χ. μὲ τοπογραϕικὴν ἀπόδειξη.»

Ὅταν ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) ἐνόστησεν εἰς τὴν πατρίδα γαῖαν τὴν Ἰθάκην (Λευκάδα), μόνος χωρὶς τοὺς ἑταίρους – μετὰ 20ἐτίαν – τότε μᾶλλον ἐκεῖ, εἰς τὴν ὁμηρικὴν Ἰθάκην (Λευκάδα) μετὰ ἀπὸ 8 – 10 ἔτη καταγραϕικῆς ἐργασίας ἀλλὰ καὶ ταξειδίων, ἀνὰ τὸν εὐρύτερον χῶρον τῆς Ἑλλάδος, περὶ τὸ ἔτος 3.060 π.Χ., πρῶτον κατέγραψε τὴν Ὀδύσσειαν αἰσθανόμενος χρέος πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ ν᾿ ἀπολογηθῇ διὰ τὸν ὄλεθρον τῶν ἑταίρων του· δι᾿ αὐτὸν τὸν λόγον πρωτίστως λοιπὸν αὐτὸς κάμνει μνείαν (ὀδ. α 5 – 9) καὶ εἰς ἄλλους στίχους τῆς Ὀδυσσείας.

Μετὰ τὴν καταγραϕὴν τῆς Ὀδυσσείας ὁ Ὀδυσσεὺς κατέγραψε τὴν Ἰλιάδα· ἡ
συλλογὴ μαρτυριῶν καὶ λόγων ἐγένετο ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Ὀδυσσέα, ἀπὸ πρίν, ταξειδεύσαντα εἰς πολλὰ μέρη τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου, συλλέξας πληροϕορίας τὰς ὁποίας ἔγραψε διὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλϕαβήτου εἰς περγαμινὰς ἤτοι διϕθέρας ἀρνιῶν ἢ εἰς ϕύλλα χάλκεα.

Τὸ ἔπος « Ἰλιὰς » εἶνε ἡμιτελές, ἀϕ᾿ ἑνὸς μὲν καταγράϕει τὴν μῆνιν Ἀχιλλέως καὶ τὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἡμερῶν – πρὶν τὸν θάνατον τοῦ Ἀχιλλέως – ἡ διήγησις τερματίζεται μὲ τὸν θάνατον τοῦ Ἕκτορος, ὅμως ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) δὲν περιγράϕει τὸν θάνατον τοῦ Ἀχιλλέως, οὔτε τὴν ἐκπόρθησιν τῆς Ἰλίου καὶ τὸν δουράτεον ἵππον· τόσα δηλαδὴ γεγονότα πληροϕορούμεθα ὅταν ἔψαλεν ὁ Δημόδοκος, ἄλλ᾿ ἀντ᾿ ἄλλων, εἰς τὸ ἀμϕιθέατρον τῆς Σχερίης, (ὀδ. θ 495 – 520).

ὀδ. θ 516
« Ἄλλον δ᾽ ἄλλῃ ἄειδε πόλιν κεραϊζέμεν αἰπήν,»
[Ἄλλ᾿ ἀντ᾿ ἄλλων ὅμως ἐτραγούδα τὴν ἀπόκρημνην πόλιν νὰ καταστρέϕωμεν,]

Ἂν λοιπὸν ὑποθέσομεν ὅτι τὸ ἔπος Ἰλιὰς τὸ ἔψαλλον οἱ ῥαψωδοί, τότε διατί δὲν ἀναϕέρονται εἰς αὐτὰ τὰ σημαντικότατα προαναϕερθέντα γεγονότα; Εἶνε βέβαιον, ἐκεῖνοι οἱ ῥαψωδοὶ δὲν τὰ ἐγνώριζον ἀϕ᾿ οὗ οὐδέποτε κατεγράϕησαν ἐπειδὴ ἀπεβίωσεν ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) ὅστις κατέγραψεν ἀπομνημονεύματα, λόγους, μαρτυρίας καὶ ἱστορίαν· ἔγραψε πήματα ἤτοι παθήματα (ῥῆμα πάσχω) ὄχι ποιήματα (ῥῆμα ποιέω – ῶ) ἢ ἐμμέτρους στίχους χάριν τέχνης … ὡς λέγεται.

Ἡ Ἰθάκη τοῦ Ὁμήρου ἢ (Ὀδυσσέως Λαερτιάδου) εἶνε ἡ Λευκὰς ἐπειδὴ ἐκείνη σαϕῶς ταυτοποιεῖται ἀπὸ τὰς περιγραϕὰς τοῦ ἰδίου τοῦ Ὁμήρου, πρωτίστως δὲ ἀπὸ τὴν ἀποκωδικοποίησιν τοῦ ὀνόματος ΙΘΑΚΗ ἥτις σημαίνει:

Ι. ΙΘΜΑ
Θ. ΘΑΛΑΣΣΗΣ
Α. ΑΝΤΙΠΕΡΑΙΟΝ
Κ. ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ
Η. ΗΠΕΙΡΟΙΟ
Πέρασμα θαλάσσης, ἀντίπερα τῶν Κεϕαλλήνων (Ἀκαρνάνων) τῆς Ἠπείρου.

Ὁ μὲν λαὸς τῶν Κεϕαλλήνων τῆς Ἠπείρου ἦσαν ὑποτελεῖς εἰς τὸν Λαέρτην, πατέρα τοῦ Ὀδυσσέως, ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἡγεῖτο εἰς αὐτούς· κατοίκεον τὴν ἔναντι τῆς Ἰθάκης (Λευκάδος) περιοχὴν Ἀκαρνανίας καὶ τὸ βόρειον τμῆμα Λευκάδος· ἐκδιω-χθέντες δὲ πολὺ ἀργότερον ἄλλοι μὲν μετηνάστευσαν εἰς τὴν Πάλαιρον, ἄλλοι εἰς τὴν νῆσον Δουλίχιον τὴν ὁποίαν μετωνόμασαν Κεϕαλληνία.

Δ. ΔYΣΠΕΜΦΑΛΟΝ
Ο. ΟΦΡYΝ
Y. YΠΑΙΘΑ
Λ. ΛΙΜΕΝΟΣ
Ι. ΙΘΑΚΗΣ
Χ. ΧΘΟΝΑ
Ι. ΙΚΑΝΕΙ
Ο. ΟΞΕΙΑ
Ν. ΝΟΤΙΗΣ ΝΗΣΟY
Πρὸς τὴν τρικυμιώδη ἀκρωνυχίαν (Λευκάτας) πλαγίως τοῦ λιμένος τῆς Ἰθάκης
προσεγγίζει ἡ νοτία ὀξεῖα χθόνα τῆς νήσου (Δουλιχίου, ἀκρωτήριον Βλιώτης).

Κατὰ τὴν περίοδον τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου οἱ Κεϕαλλῆνες ἐπολέμησαν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Ὀδυσ-σέ-ως, ὅπως ὁ λαὸς τοῦ Πηλέως οἱ Μυρμιδόνες οἵτινες ἐπολέμησαν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Ἀχιλλέως.

ΙΛ. Β 631 – 632
« Αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς ἦγε Κεϕαλλῆνας μεγαθύμους,
οἵ ῥ᾿ Ἰθάκην εἶχον καὶ Νήριτον εἰνοσίϕυλλον, »
[ Ἔπειτ᾿ ὁ Ὀδυσσεὺς ἦγε τοὺς γενναίους Κεϕαλλῆνας (τῆς ἀκαρνανικῆς ἀκτῆς),
ἐκεῖνοι λοιπὸν εἶχον τὴν Ἰθάκην (Λευκάδα) καὶ τὸ πυκνόϕυλλον Νήριτον, ]

Κατὰ τὴν ὁμηρικὴν ἐποχὴν ἡ νῦν νῆσος Ἰθάκη (Θιάκη) ἔϕερε τὸ ὄνομα Σάμη ὅπου διέμενεν ἡ ἀδελϕὴ τοῦ Ὀδυσσέως, ἡ Κτιμένη διότι ὁ πατὴρ Λαέρτης καὶ ἡ μήτηρ Ἀντίκλεια ἐκεῖ τὴν ἔδωσαν, εἰς τινα εὐγενῆ ἄνδρα, (ὀδ. ο 361 – 370).

Ἡ γαῖα τοῦ βασιλέως Μέγητος (ΙΛ. Β 625 – 630) ἦτο ἡ νῆσος Δουλίχιον, νῦν Κεϕαλληνία· εἰς αὐτὴν ἦτο καὶ εἶνε ἐϕαπτομένη – προσκολλημένη ἡ νῦν νῆσος Ἰθάκη (Θιάκη), μεταξὺ Θιάκης – Κεϕαλληνίας ὑπάρχει πορθμὸς πλάτους 2.500 μ.

ΙΛ. Β 625 – 630
« Οἳ δ᾿ ἐκ Δουλιχίοιο Ἐχινάων θ᾿ ἱεράων
νήσων, αἳ ναίουσι πέρην ἁλὸς Ἤλιδος ἄντα,
τῶν αὖθ᾿ ἡγεμόνευε Μέγης ἀτάλαντος Ἄρηϊ
Φυλεΐδης, ὃν τίκτε Διὶ ϕίλος ἱππότα Φυλεύς,
ὅς ποτε Δουλίχιόνδ᾿ ἀπενάσσατο πατρὶ χολωθείς·
τῷ δ᾿ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο. »
[ Καὶ αὐτοὶ ἐκ τοῦ Δουλιχίου (Κεϕαλληνίας) καὶ τῶν ἱερῶν (μεγάλων) Ἐχινάων
νήσων, αἵτινες εὑρίσκονται ἀντίπερα (Βορείως) τῆς θαλάσσης τῆς Ἤλιδος,
(ἤδη καταποντισμέναι), αὐτῶν πάλιν ἡγεμόνευεν ὁ ἰσάξιος τοῦ Ἄρεως Μέγης
Φυλεΐδης, τὸν ὁποῖον ἔτικτεν (ἐγέννα) ὁ ϕίλος τοῦ Διὸς ὁ ἱππότης Φυλεύς,
ὅστις κἄποτε ἀπεγκατεστάθη εἰς τὸ Δουλίχιον μὲ τὸν πατέρα χολωθείς·
μ᾿ αὐτὸν συνάμα ἕποντο τεσσαράκοντα μελαναὶ νῆες. ]

Σ. ΣΧΕΔΟΝ
Α. ΑΡΟYΡΗΣ
Μ. ΜΕΓΗΤΟΣ
Η. ΗΜΜΕΝΗ
Πλησίον τῆς γῆς τοῦ Μέγητος ἐϕαπτομένη.
[Ἡ νῆσος Θιάκη εἶνε ἐϕαπτομένη – προσκολλημένη τῆς νήσου Κεϕαλληνίας.]

ὀδ. ο 363 – 370
« οὕνεκά μ᾽ αὐτὴ θρέψεν ἅμα Κτιμένῃ τανυπέπλῳ,
θυγατέρ᾽ ἰϕθίμῃ, τὴν ὁπλοτάτην τέκε παίδων·
τῇ ὁμοῦ ἐτρεϕόμην, ὀλίγον δέ τί μ᾽ ἧσσον ἐτίμα.
Αὐτὰρ ἐπεί ῥ᾽ ἥβην πολυήρατον ἱκόμεθ᾽ ἄμϕω,
τὴν μὲν ἔπειτα Σάμηνδ᾽ ἔδοσαν καὶ μυρί᾽ ἕλοντο,
αὐτὰρ ἐμὲ χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ᾽ ἐκείνη
καλὰ μάλ᾽ ἀμϕιέσασα, ποσὶν δ᾽ ὑποδήματα δοῦσα
ἀγρόνδε προΐαλλε· ϕίλει δέ με κηρόθι μᾶλλον. »
[τούτου ἕνεκα αὐτή μ᾽ ἔθρεψε συγχρόνως μὲ τὴν μακρύπεπλον Κτιμένην,
τὴν ἰϕθίμην (ἔντιμήν της) θυγατέρα, τὴν ὁποίαν τελευταίαν ἔτεκε τῶν παίδων·
μ᾿ αὐτὴν ὁμοῦ ἐτρεϕόμην, ὀλίγον τι κατώτερον ὅμως μ᾿ ἐτίμα.
Ἔπειτ᾿ ἀϕ᾿ οὗ λοιπὸν ἐϕθάσαμεν ἀμϕότεροι εἰς τὴν πολυπόθητον ἥβην,
τὴν μέν (Κτιμένην) δόσαν ἔπειτ᾿ εἰς τὴν Σάμην (Θιάκην) καὶ λάβον μύρια (δῶρα),
ἔπειτ᾿ ἐκείνη (ἡ Ἀντίκλεια) χλαῖναν καὶ χιτῶνα καὶ ἐνδύματ᾽ ἐμὲ
πολὺ καλὰ περιενδύσασα, δοῦσα καὶ ὑποδήματα διὰ τοὺς πόδας
εἰς τὸν ἀγρόν (με) προέπεμπε· κατάκαρδα ὅμως μ᾿ ἐϕίλει (ἠγάπα). ]

Τὸ ὄνομα ΛΕYΚΑΣ ὅμως ἐδόθη ἐκ τῶν Κορινθίων ἐμπόρων τὸν ζ’ αἰ. π.Χ.

Λ. ΛΑΕΡΤΙΑΔΕΩ
Ε. ΕΔΟΣ
Y. YΠΕΡΤΑΤΟΝ
Κ. ΚΕΙΤΑΙ
Α. ΑΛΙ
Σ. ΣΚΑΙΟΝ
Ἡ χώρα τοῦ Λαερτιάδου Ὀδυσσέως κεῖται πανυπερτάτη Β.Δ. εἰς τὴν θάλασσαν.

Τοῦτα λοιπὸν μαρτυρεῖ ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) εἰς τὸν βασιλέα Ἀλκίνοον τῆς χώρης τῶν Φαιήκων, ὄχι [του νησιού των Φαιάκων Κέρκυρας].

ὀδ. ι 19 – 28
« Εἴμ᾿ Ὀδυσεὺς Λαερτιάδης, ὃς πᾶσι δόλοισιν
ἀνθρώποισι μέλω καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει.
Ναιετάω δ᾿ Ἰθάκην εὐδείελον· ἐν δ᾿ ὄρος αὐτῇ,
Νήριτον εἰνοσίϕυλλον ἀριπρεπές· ἀμϕὶ δὲ νῆσοι
πολλαὶ ναιετάουσι μάλα σχεδὸν ἀλλήλῃσι,
Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ἡλήεσσα Ζάκυνθος.
Αὐτὴ δὲ χθαμαλὴ πανυπερτάτη εἰν ἁλὶ κεῖται
πρὸς ζόϕον, αἱ δέ τ᾿ ἄνευθε πρὸς ἠῶ τ᾿ ἠέλιόν τε,
τρηχεῖ᾿, ἀλλ᾿ ἀγαθὴ κουροτρόϕος· οὔ τοι ἐγώ γε
ἧς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι. »
[Εἶμ᾿ ὁ Ὀδυσσεὺς Λαερτιάδης (Ὅμηρος – Homerus) ὅστις διὰ τῶν δόλων πάντας
τοὺς ἀνθρώπους μέλω (μελετῶ) καὶ τὸ κλέος μου ϕθάνει εἰς τὸν οὐρανόν.
Κατοικῶ δὲ τὴν εὐδειλινὴν Ἰθάκην (Λευκάδα)· καὶ ἐντὸς αὐτῆς (εἶνε) τὸ ὄρος
Νήριτον (Ἐλάτη) πυκνόϕυλλον μεγαλοπρεπές· καὶ πέριξ νῆσοι
πολλαὶ ὑπάρχουν (κείμεναι) πλησιέστατα μεταξύ των,
τὸ Δουλίχιον (ἢ Κεϕαλληνία) καὶ ἡ Σάμη (ἢ Θιάκη) καὶ ἡ δασώδης Ζάκυνθος.
Αὐτή δέ (ἡ Λευκὰς) χθαμαλὴ κεῖται πανυπερτάτη ἐν ἁλί (εἰς τὴν θάλασσαν)
πρὸς ζόϕον (δύσιν), αἱ δ᾿ ἄλλαι μακρὰν πρὸς ἠῶ καὶ ἥλιον (ἡ Κέρκυρα ἦτο ῥίον),
τραχεῖα (εἶνε ἡ Ἰθάκη – Λευκάς), ἀλλ᾿ ἀγαθὴ παλληκαροτρόϕος· ἐγὼ οὐδόλως
δύναμαι νὰ ἴδω ἄλλο γλυκερώτερον (ἐκτὸς) τῆς ἐδικῆς μου γαίης. ]

Πανυπερτάτη ὅμως, δυτικά « εἰν ἁλὶ » εἰς τὴν θάλασσαν, κεῖται ἡ νῦν νῆσος Κέρκυρα· ὁ Ὅμηρος δὲν ψεύδεται, ἀλλ᾿ οὔτε γνωρίζει τινα νῆσον Κέρκυραν. Τὸ ὄνομα ΚΕΡΚYΡΑ ἐδόθη τῷ 734 π.Χ. ἐκ τῶν Κορινθίων ἐμπόρων ὅταν ἤδη αὐτὸς ὁ τόπος ἦτο ῥίον (χερσόνησος)· ἐπὶ ἐποχῆς Ὁμήρου ἡ χερσόνησος ἔϕερεν ἕτερον ὄνομα, ἦτο γνωστὴ εἰς τὸν Ὀδυσσέα (Ὅμηρον) ὥς «χώρη Θεσπρωτῶν» ὅστις ἔγνώριζε καὶ τὸν βασιλέα Φείδωνα τῶν Θεσπρωτῶν, (ὀδ. ξ 316, τ 287).

Κ. ΚΟΡΙΝΘΟY
Ε. ΕΜΠΟΡΟΙ
Ρ. ΡΙΟΝ
Κ. ΚΑΤΑΝΤΑ
Y. YΠΕΡΕΙΗΣ
Ρ. ΡΙΟY
Α. ΑΠΩιΚΙΣΑΝ
Οἱ ἔμποροι τῆς Κορίνθου ἀποίκισαν τό (θεσπρωτικὸν) ἀκρωτήριον
κάτωθεν τοῦ ἀκρωτηρίου (νῦν Γλῶσσα) τῆς ῾Yπερείης (Αὐλῶνος).

Ἡ Κέρκυρα – ἡ τότε θεσπρωτικὴ χερσόνησος – ἦτο ἡνωμένη μὲ τὴν Ἤπειρον κειμένη νοτίως ἐκ τοῦ ῥίου (τῆς χερσονήσου) τῶν Ἀκροκεραυνίων ὀρέων ὅπου ἡ πόλις Αὐλὼν τῆς Ἠπείρου, ἥτις κεῖται ὑπὲρ τοῦ ῥίου, ὀνομαζομένη: ῾Yπέρεια.
Ὠϕείλομεν χάριν εἰς τοὺς Κορινθίους οἵτινες διὰ τοῦ ὀνόματος «Κέρκυρα» προσδιώρισαν τὴν πόλιν ῾Yπέρειαν (ὑπέρ + ῥίον) τὴν μητρόπολιν τῶν Φαιήκων. Οἱ Φαίηκες λοιπὸν ἐπὶ βασιλείας τοῦ Ναυσιθόου ἐγκατέλειψαν τὴν μητρόπολιν ῾Yπέρειαν ἐγκατασταθέντες εἰς Β.Δ. Ἀϕρικὴν παρὰ τὸν Ἀτλαντικὸν Ὠκεανόν, εἰς τὴν Σχερίην διότι τότε οἱ Κύκλωπες ἐπέδραμον ἀπὸ τὰ μεγάλα σπήλαια τῶν Ἀκροκεραυνείων ὀρέων εἰς τὴν ῾Yπέρειαν, βλάπτοντες αὐτούς.

ὀδ. ζ 6
« Οἵ σϕέας σινέσκοντο, βίηϕι δὲ ϕέρτεροι ἦσαν. »
[ Αὐτοί (οἱ Κύκλωπες) τοὺς ἔβλαπτον, εἰς δὲ τὴν βίαν ἦσαν ἀνώτεροι. ]

Ἔϕυγον λοιπὸν μακρὰν τῶν Κυκλώπων, ἦσαν ὅμως ἄριστοι ναυτικοὶ καὶ τὰ μέρη – πέραν τῶν στηλῶν τοῦ Ἡρακλέους (Gibraltar) – πολὺ καλῶς ἐγνώριζον· νότια ἐγκατεστάθησαν παρὰ τὴν πόλιν Larache/Morocco εἰς τὴν νῦν θέσιν Lixus ὀνομάσαντες διὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλϕαβήτου τὴν νέαν πατρίδα: ΣΧΕΡΙΗ

Σ. ΣΚΑΙΗ
Χ. ΧΩΡΗ
Ε. ΕΡΙΒΟΛΟΣ
Ρ. ΡΟΗιΣΙΝ
Ι. ΙΘΜΑΤΟΣ
Η. ΗΡΑΚΛΗΟΣ – ΗΡΑΚΛΗΕΙΟY
Δυτικὴ εὔϕορη χώρα παρὰ τῶν ῥοῶν τοῦ περάσματος Ἡρακλέους (Gibraltar).

Πρὶν ἀποικίσουν τὴν χώρην Σχερίην οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ῾Yπερείης δὲν γνωρίζωμεν ἂν ἔϕερον ἕτερον ὄνομα· ἂν δηλαδὴ ἐλέγοντο Φαίηκες ἢ ῾Yπερειεῖς· τὸ ὄνομα « Φαίηκες » τὸ ἔλαβον ὅταν ἀϕίχθησαν εἰς Σχερίην ὅπως ἤδη αὐτὸ δηλοῖ ἀποκωδικοποιημένον.

Οὕτω λοιπὸν ὅταν ἔϕθασεν ὁ βασιλεὺς Ναυσίθοος, μὲ τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς πόλεως ῾Yπερείης τῆς Ἠπείρου ὁρμώμενος, ἐκτὸς τῶν στηλῶν Ἡρακλέους οἱ τότε γραμματικοὶ ἐκωδικοποίησαν «Φαίηκες» – τὸ νέον ὄνομα – διὰ τὸν λαὸν τοῦ Ναυσιθόου· τοῦτο τὸ ὄνομα ἔϕερεν εἰς τὸ ἑξῆς ὁ ϕιλήρετμος ἐκεῖνος λαός.

Διὰ τοῦ ἐπιθέτου ϕιλήρετμος, ἤτοι ὁ ϕίλος τῶν ἐρετμῶν (κουπιῶν), βεβαίως καταδεικνύηται ἡ ναυτοσύνη τῶν ῾Yπερειαίων – Φαιήκων – Ἑλλήνων.

ὀδ. λ 347 – 349
« Τὸν δ᾿ αὖτ᾿ Ἀλκίνοος ἀπαμείβετο ϕώνησέν τε·
” Τοῦτο μὲν οὕτω δὴ ἔσται ἔπος, αἴ κεν ἐγώ γε
ζωὸς Φαιήκεσσι ϕιληρέτμοισιν ἀνάσσω· ” »
[ Ἀϕ᾿ ἑτέρου ὅμως εἰς αὐτὸν ἀνταπεκρίνετ᾿ ὁ Ἀλκίνοος καὶ ϕώναξε·
” Τοῦτος βεβαίως οὕτω τώρα νὰ εἶνε ὁ λόγος, ἂν ἴσως ἐγὼ τοὐλάχιστον
ζωντανὸς βασιλεύω εἰς τοὺς ϕιληρέτμους (ϕίλους τῶν ἐρετμῶν) Φαίηκας· ” ]

Φ. ΦΙΛΗΡΕΤΜΟΙ
Α. ΑΝΔΡΕΣ
Ι. ΙΔΡYΣΑΝ
Η. ΗΡΑΚΛΗΟΣ
Κ. ΚΙΟΝΩΝ
Ε. ΕΚΤΟΣ
Σ. ΣΧΕΡΙΗΝ
Φιλήρετμοι ἄνδρες (ϕίλοι τῶν ἐρετμῶν – κουπιῶν) ἵδρυσαν
ἐκτὸς τῶν κιόνων (στηλῶν) τοῦ Ἡρακλέως τὴν Σχερίην.

Ὅταν ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) συνήντησε τὴν Ναυσικάαν, τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀλκινόου παρὰ τὸν δινήεντα ποταμὸν Loukkos τῆς Σχερίης, συνῳμίλησε μὲ τὴν κόρην, μεταξὺ τῶν λεχθέντων ἐλέχθησαν τὰ ἑπόμενα ἐξ αὐτῆς. Ἡ Ναυσικάα εἶπεν πρὸς τὸν Ὀδυσσέα ὅτι ὁ λαὸς τῶν Φαιήκων κατοικεῖ πολὺ μακράν, πρὸς τὸν πολυκύμαντον πόντον, ἔσχατοι.

ὀδ. ζ 204 – 205
« ” Οἰκέομεν δ᾿ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ,
ἔσχατοι, οὐδέ τις ἄμμι βροτῶν ἐπιμίσγεται ἄλλος. “»
[ ” Κατοικοῦμεν ὅμως μακρὰν πρὸς τὸν πολυκύμαντον (Ἀτλαντικὸν) πόντον,
ἔσχατοι, οὐδεὶς ἄλλος ἐκ τῶν βροτῶν (βραχυβίων) ἐπικοινωνεῖ μ᾿ ἐμᾶς. ” ]

Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα, μακρὰν ἐκ ποίων; ἢ ἐκ ποίου τόπου; βεβαίως καὶ ἦτο πολὺ μακρὰν ἡ χώρη Σχερίη τῶν Φαιήκων ἐκ τοῦ ἀρχαίου πεπολιτισμένου ἑλληνικοῦ κόσμου ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἡ χώρη τῶν Φαιήκων – καὶ ὄχι βεβαίως [τὸ νησί τῶν Φαιάκων] – ὅπως οἱ πάντες θεωροῦν τὴν νῆσον Κέρκυραν, κεῖται ὅπου ἡ νῦν πόλις Larache τοῦ Morocco, δηλαδὴ εἰς τὴν βορειδυτικὴν ἐσχατιὰν τῆς Ἀϕρικῆς, πρὸς τὸν πολυκύμαντον πόντον, ἤτοι: Ἀτλαντικὸν Ὠκεανόν.

Ὁ βασιλεὺς Ναυσίθοος, ὁ πατὴρ τοῦ Ἀλκινόου, ἤδη τότε εὑρισκόμενος εἰς ἡλικίαν 25 ἐτῶν τῷ 3.125 π.Χ. ἔϕερεν ἐκ τῆς Ἠπείρου καὶ ἐγκατέστησε τὸν λαόν του εἰς τὴν Β Δ. περιοχὴν τῆς Ἀϕρικῆς, νοτίως τῶν στηλῶν τοῦ Ἡρακλέους, νῦν (Γηβραλτάρ) ὀνομάσας τὸν τόπον «Σχερίη»: 35ο1158Β. 6ο0639Δ.

Ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) πορευόμενος διὰ τοῦ ἄστεως τῶν Φαιήκων καὶ πρὶν ϕθάσῃ εἰς τὸ μέγαρον τοῦ Ἀλκινόου ἀπήντησε καθ᾿ ὁδὸν παρθενικὴν νεάνιδα ἔχουσαν στάμναν, ἡ νεάνις δὲν ἦτο ἄλλη παρὰ ἡ γλαυκῶπις θεὰ Ἀθηναίη.

Ὁ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) ζητεῖ ἀπὸ τὴν νεάνιδα νὰ τὸν ὁδηγήσῃ εἰς τὸν δόμον (μέγαρον) τοῦ βασιλέως Ἀλκινόου. Ἔπειτα ὁ Ὀδυσσεὺς καθ᾿ ὁδὸν εἶχε μακρὰν συνομιλίαν μετὰ τῆς θεᾶς Ἀθηναίης ἥτις ἐπληροϕόρησεν ἐκεῖνον ἐκτενῶς περὶ τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ Ναυσιθόου καὶ τῶν Φαιήκων τῆς Σχερίης· ἡ θεὰ Ἀθήνη του ἔδειξε τὴν ὁδὸν ἥτις ϕέρει εἰς τὸν δόμον τοῦ βασιλέως Ἀλκινόου καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς μόνος του ἐπορεύετο τὴν ἀνωϕερὴν ὁδὸν πρὸς τὸ μέγαρον.

Οὕτω λοιπὸν ἐμεῖς γνωρίζωμεν σχεδὸν τὰ πάντα περὶ τῆς καταγωγῆς τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τῶν Φαίηκων (Ἀρήτης καὶ Ναυσικάας).

Α. ΑΛΚΙΝΟΟΣ
Ρ. ΡΗΞΗΝΟΡΟΣ
Η. ΗΘΕΙΟΝ
Τ. ΤΕΚΝΟΝ
Η. ΗΓΑΠΗΣΕΝ
Ὁ Ἀλκίνοος (ὁ βασιλεὺς τῆς Σχερίης) ἠγάπησε τὸ μονάκριβον τέκνον τοῦ (ἀποθανόντος ἀδελϕοῦ) Ῥηξήνορος.

Ν. ΝΕΗΝΙΣ
Α. ΑΛΚΙΝΟΟΙΟ
Y. YΠΑΤΟY
Σ. ΣΧΕΡΙΗΣ
Ι. ΙΔΕ
Κ. ΚΟYΡΗ
Α. ΑΝΑΣΣΗΣ
Α. ΑΡΗΤΗΣ
Ἡ νεάνις κόρη τοῦ βασιλεως τῆς Σχερίης Ἀλκινόου καὶ τῆς βασιλίσσης Ἀρήτης.

ὀδ. η 56 – 72
« ” Ναυσίθοον μὲν πρῶτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων
γείνατο καὶ Περίβοια, γυναικῶν εἶδος ἀρίστη,
ὁπλοτάτη θυγάτηρ μεγαλήτορος Εὐρυμέδοντος,
ὅς ποθ᾿ ὑπερθύμοισι Γιγάντεσσιν βασίλευεν.
Ἀλλ᾿ ὁ μὲν ὤλεσεν λαὸν ἀτάσθαλον, ὤλετο δ᾿ αὐτός,
τῇ δὲ Ποσειδάων ἐμίγη, καὶ ἐγείνατο παῖδα
Ναυσίθοον μεγάθυμον, ὃς ἐν Φαίηξιν ἄνασσε·
Ναυσίθοος δ᾿ ἔτεκεν Ῥηξήνορά τ᾿ Ἀλκίνοόν τε.
Τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα βάλ᾿ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
νυμϕίον ἐν μεγάρῳ, μίαν οἴην παῖδα λιπόντα
Ἀρήτην· τὴν δ᾿ Ἀλκίνοος ποιήσατ᾿ ἄκοιτιν,
καί μιν ἔτισ᾿ ὣς οὔ τις ἐπὶ χθονὶ τίεται ἄλλη,
ὅσσαι νῦν γε γυναῖκες ὑπ᾿ ἀνδράσιν οἶκον ἔχουσιν.
Ὣς κείνη περὶ κῆρι τετίμηταί τε καί ἔστιν
ἔκ τε ϕίλων παίδων ἔκ τ᾽ αὐτοῦ Ἀλκινόοιο
καὶ λαῶν, οἵ μίν ῥα θεὸν ὣς εἰσορόωντες
δειδέχαται μύθοισιν, ὅτε στείχῃσ᾽ ἀνὰ ἄστυ. ” »
[ ” Πρῶτα μὲν τὸν Ναυσίθοον ὁ γαιοσείστης Ποσειδάων
καὶ ἡ Περίβοια ἐγέννησεν, ἡ ἀρίστη τῶν γυναικῶν εἰς τὴν μορϕήν,
ἡ νεωτέρα θυγάτηρ τοῦ μεγαλοκάρδου Εὐρυμέδοντος,
ὅστις κἄποτε βασίλευεν εἰς τοὺς ὑπερθύμους Γίγαντας.
Ἀλλ᾿ ὁ μέν (Εὐρυμέδων) ἀπώλεσε τὸν ἀτάσθαλον λαόν, ἐχάθη καὶ ὁ ἴδιος,
ὁ δὲ Ποσειδάων μ᾿ αὐτήν (τὴν Περίβοιαν ἐρωτικὰ) ἐμίγη καὶ γέννησε παῖδα
τὸν μεγάθυμον Ναυσίθοον, ὅστις ἄνασσε (βασίλευεν) εἰς τοὺς Φαίηκας·
ὁ δὲ Ναυσίθοος ἔτεκε καὶ τὸν Ῥηξήνορα καὶ τὸν Ἀλκίνοον.
Τὸν μέν (Ῥηξήνορα) ὄντα ἄνευ υἱοῦ ἐτόξευσεν ὁ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων
νυμϕίον ἐντὸς τοῦ μεγάρου, καταλιπόντα μίαν μοναχὴν παῖδα
τὴν Ἀρήτην· ὁ δὲ Ἀλκίνοος τὴν ἔκαμε σύγκοιτην (σύζυγον)
καὶ τὴν ἐτίμησεν ὅπως οὐδεὶς ἐπὶ χθονὸς σέβεται ἄλλη (τιμᾷ ἄλλην γυναῖκα),
ὅσαι τώρα μάλιστα ὕπανδρες γυναῖκες ἔχουν οἶκον.
Οὕτως (τόσον) ἐκείνη κατάκαρδα ἔχει τιμηθῇ ὡσαύτως εἶνε καί (τιμημένη)
ἐκ τῶν ϕίλων παίδων καὶ ἐξ αὐτοῦ (τοῦ ἰδίου) τοῦ Ἀλκινόου
καί (ἐκ) τῶν λαῶν, οἵτινες δηλαδή (ὁ λαὸς) ὣς θεὸν προσβλέποντες τὴν
ὑποδέχεται διὰ τῶν λόγων, ὅταν συμπορευθῇ ἀνὰ τὸ ἄστυ. ” ]

Διὰ τῶν ὀνομάτων τῆς θείας – Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὑποδείξας τοὺς τόπους – ἀναδεικνύω τό «ὁμηρικὸν ζήτημα» – καὶ τοῦτο ἤδη δὲν ὑϕίσταται.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἡ παναρχαία ὁμηρική της μορϕή, ἐπενοήθη ἐκ τῶν Ὀλυμπίων, ἐδόθη ἔπειτα εἰς τοὺς ἀνθρώπους Ἕλληνας· εἶνε ἡ ἀληθὴς γλῶσσα ἥτις προσδιορίζει διὰ τοῦ σημαίνοντος ΑΛΗΘΕΙΗ τὸ σημαινόμενον ἀληθῶς.

Α.ΑΤΡΕΚΗΣ
Λ.ΛΟΓΟΣ
Η.ΗιΣΙΝ
Θ.ΘΕΣΠΕΣΙΟΝ- ΘΕΣΦΑΤΟΝ
Ε.ΕΠΟΣ
Ι.ΙΔΕ
Η.ΗΠΙΟΝ
Α.ΑΓΑΘΟΝ
Ὁ ἀκριβὴς λόγος νὰ εἶναι θέσϕατον (θεῖον) καὶ ἀγαθὸν ἔπος.

Ἀριστοτέλης Ἀπ. Ντοβόρης, συγγραϕεὺς ὁμηριστής.
2108020874, 6980344838 [email protected]

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ἰωάννης Πανταζίδης …….. Ὁμηρικὸν Λεξικὸν ἐκδόσεις Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ Ἀθῆναι 1872
Ἀριστοτέλης Ντοβόρης … Ὁ ἐν τῇ λέξει λανθάνων ὁμηρικὸς λόγος Ἀθῆναι 2011
[τηλέφωνον 6980344838.
Ἀριστοτέλης Ντοβόρης ………. Ὅμηρος Ἰλιάς. ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἀθῆναι 2021
[τηλέφωνα: 2103626348 – 6976334493.
Ἀριστοτέλης Ντοβόρης …. Ὅμηρος Ὀδύσσεια. ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἀθῆναι 2022

Σημείωσις ἰστοσελίδος

Τὸ παραπάνω κείμενον μοῦ ἐστάλη στὶς 18 Ἀπριλίου 2022. Τὸ «ἀνέβασα» στὴν σελίδα ἀλλά…
…ἀλλά, διὰ λόγους «…ἀνωτέρας βίας», τὸ ἐλησμόνησα καὶ παρέμεινε στὸν χῶρο τῶν προχείρων ἔως σήμερα.
Εἰλικρινῶς ντρέπομαι γιὰ αὐτό, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξε δόλος. Μόνον «πήξιμο».

Σήμερα τὸ ἀνέσυρα καὶ σᾶς τὸ παρουσιάζω, ἐνᾦ ἑτοιμάζω ἀκόμη δύο βιβλιοπαρουσιάσεις σὲ (σχετικῶς πρόσφατα) βιβλία τοῦ κου Ντοβόρη.

Ἐλπίζω εἰς τὴν ἐπιεικείαν σας.

Φιλονόη.