Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Καλὴν χρονιὰ νὰ ἔχουμε κατ’ ἀρχάς, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς εἶναι ἐπιτρεπτὸν κάτι τέτοιον, βεβαίως βεβαίως…!!!
Κι ἐπεὶ δὴ τὸ θέμα τῶν ἡμερῶν εἶναι ὁ Ἅγιος τῆς πολιτικῆς Ἰωάννης Καποδίστριας, ἀπεφάσισα κι ἐγὼ νὰ καταθέσω τὸν …«ὀβολόν» μου, πρὸ κειμένου νὰ «συνδράμω», ὅσο μοῦ ἀναλογεῖ.
Λοιπὸν λοιπόν…
Ὁ μεγάλος σάλος ποὺ γίνεται, μεταξὺ «ἀριστερῶν», «δεξιῶν», «κεντρώων», «μπατριωτῶν», «ἀπάτριδων» καὶ κάθε λογῆς κορακίων γιὰ τὴν ταινία τοῦ Ἰωάννου Σμαραγδῆ, κατ’ ἐμέ, δὲν ὀφείλεται στὸ ἐὰν ὁ σκηνοθέτης-δημιουργὸς μὲ ἱστορικὴ ἀκρίβεια κατεπιάσθη, ἤ ὄχι, μὲ τὸν ἀείμνηστον κυβερνήτη, ἀλλὰ μὲ τὸ ποιὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ στὶς δικές Μας συνειδήσεις ὁ Κυβερνήτης, ποίους συνειρμοὺς ἀνασύρει καὶ πόσο πολὺ «ξεγυμνώνει» τὸ σύγχρονο ἀφήγημα περὶ πολιτικῆς. Πάντα, κατ’ ἐμέ, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ πόσα ἔπραξε ὁ Κυβερνήτης, ἀλλὰ τὸ πόσα ΔΕΝ πράττουν τὰ σύγχρονα ἀνδρείκελα. Συνεπῶς τὸ νὰ ἐμποδίσουν τὸν (κάθε) Σμαραγδῆ ἀπὸ τὸ νὰ μᾶς ὑπενθυμήσῃ τὴν ἐν λόγῳ προσωπικότητα, τὸ λὲς κι αὐτονόητον.
Ὅμως… κι ἐδῶ ἂς σταθοῦμε ὀλίγον.
Ὁ Σμαραγδῆς ἔχει πολλάκις καταπιασθεῖ μὲ μεγάλους Ἕλληνες ποὺ ἄφησαν τὸ δικό των ἀποτύπωμα στὸν …«πεπολιτισμένο» κόσμο μας. Τὸ ἐὰν τὸ ἔκανε μὲ σεβασμὸ στὴν προσωπική των ἱστορία ἤ ὄχι, εἶναι δικό του θέμα. Προσωπικῶς οὐδέποτε ἀνέμενα ἀπὸ μίαν ταινία νὰ μοῦ ἀποδώσῃ πλήρως ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, μίαν βιογραφία ἢ γενικότερα ἕνα ἱστορικὸ περίγραμμα. Κατ’ ἐμὲ οἱ ταινίες, εἴτε ὡραιοποιοῦν εἴτε ὄχι, παρέμεναν, παραμένουν καὶ θὰ παραμείνουν …μυθοπλασίες. Δὲν σχετίζεται λοιπὸν μία ταινία (κατ’ ἐμέ!) μὲ τὸ ἐὰν συνέβησαν, ἤ ὄχι, ἔτσι τὰ γεγονότα, ἀλλὰ μὲ ἄλλον σκοπό: νὰ συντηρεῖται στὴν μνήμη τῶν πολλῶν κάποια προσωπικότης ἢ κάποιος Ἥρως ἢ κάποιο σπουδαῖον γεγονός. Μία ταινία λοιπόν, ὡς μυθοπλασία, δὲν εἶναι ἱστορία, παρὰ τὶς ὅποιες καλὲς (ἢ κακὲς) προθέσεις τοῦ δημιουργοῦ. Μία ταινία εἶναι ταινία. Τέλος.
Τώρα βεβαια, θὰ μοῦ πεῖτε ἴσως, πὼς ἡ ἐν λόγῳ ταινία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πιστὴ ἱστορικὴ ἀποτύπωσις. Καί γιατί δέν μπορεῖ νά εἶναι πιστή ἱστορική ἀποτύπωσις;
Διότι:
1ον. ὅπως κάθε «ταινία ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτόν της» ὀφείλει νὰ ὑπηρετήσῃ τὸ ἐπίσημον (πανεπιστημιακό, πολιτικό, τοκογλυφικὸ) ἀφήγημα. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν της, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἐν λόγῳ ταινία, τὴν κραυγὴ τῶν Μαυρομιχαλαίων, ἀκόμη καὶ δύο αἰῶνες μετά, ποὺ ἀρνῶνται τὴν ἐμπλοκή των στὴν δολοφονία τοῦ Κυβερνήτου.
«…Δεν είναι και λίγο να κατάγεσαι από μια θρυλική οικογένεια που προσέφερε στην πατρίδα, αλλά προκάλεσε και μια μεγάλη συμφορά…Με διέκοψε πάλι απότομα.
– Τι εννοείτε; Δεν κατάλαβα.
– Αναφέρομαι στην δολοφονία Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους…
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Το πρόσωπό της είχε πια μόνο γωνίες. Με κοίταξε με βλέμμα εχθρικό. Το είδα, το ένοιωσα.– Η οικογένεια Μαυρομιχάλη ΔΕΝ σκότωσε τον Καποδίστρια. Έχει ψηλά το κεφάλι. Αναζητήστε αλλού τους δολοφόνους του Κυβερνήτη. Πρέπει να φύγω. Και έφυγε….»Ἀβάστακτα …«σκληροί» ἄνθρωποι!!!
2ον. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν τὴν ἔρευνα – ὁρόσημον τοῦ κου Δημητρίου Κοκκινάκη, οὔτε κἂν ὡς …ὑπονοούμενον. Εἴπαμε, ἐπίσημος ἐκδοχή… 
Δολοφόνοι τοῦ Καποδιστρίου ΔΕΝ εἶναι οἱ Μαυρομιχαλαῖοι!!!
3ον. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν της τὴν νεωτέρα ἐξαιρετικὴ ἔρευνα τοῦ Σπύρου Χαντζάρα:
Μὴ μὲ ῥωτᾶτε γιὰ τὸ ἐὰν συμφωνῶ ἢ ὄχι μὲ τὶς παραπάνω ἱστορικὲς μελέτες. Δὲν ἔχει ἀξία ἡ ἄποψίς μου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μετρᾶ εἶναι πὼς κάποιοι, μὲ μεγάλο κόπο, μόχθο καὶ ἐπιμονὴ κατέθεσαν ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένες ἐργασίες, ἀναφορικῶς μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Κυβερνήτου. Τὸ ἐὰν τὰ συμπεράσματά των εἶναι τὰ …«ἐπιθυμητά», τὰ …«βολικὰ» καὶ τὰ …«ὀρθά», ἢ ὄχι, ποσῶς μὲ ἀπασχολεῖ. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ εἶναι πὼς σὲ οὐδὲ μίαν ἐπίσημο ἐκδοχὴ συμπεριλαμβάνεται ἡ …ἀμφιβολία. Ὅπως μᾶς τὰ εἶπαν, ἔτσι καὶ πρέπει νὰ τὰ ἀναπαράγουμε διαρκῶς, πακτωμένα, τσιμεντωμένα, ἀδιαμφισβήτητα.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ δὲν μᾶς ἔχει συνηθίσει ἡ ἐπίσημος πολιτεία σὲ ἀλήθειες, τὰ συμπεράσματα περὶ τῆς κάθε ἐπισήμου ἐκδοχῆς δικά σας.
Ἡ Ἐπιστήμη ὅμως ἀπαιτεῖ διαρκὴ Ἔρευνα. Κι ὅσοι ἀρνῶνται νὰ ἐρευνήσουν, τότε συνειδητῶς ἀρνῶνται νὰ μελετήσουν καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν (ἐν πρὸ κειμένῳ) τὴν Ἱστορία. Κι ἐὰν κάποιοι ἀρνῶνται νὰ μελετήσουν καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν (ἐν πρὸ κειμένῳ) τὴν Ἱστορία, τότε δὲν δικαιοῦνται καὶ νὰ τὴν διδάσκουν. Σωστά;
Σωστὰ ἂλλὰ ἂς ὄψεται ἡ …τεμπελιά μας!
Θά «διαβάσουμε» ἴσως μέσα στήν ταινία τίς ἀπόψεις τοῦ σκηνοθέτου;
Μὰ φυσικὰ καὶ θὰ τὶς «διαβάσουμε» ἐφ΄ ὅσον κάθε δημιουργὸς ἀπὸ κάποιο ἰδεολογικὸ περιβάλλον προέρχεται, κάποιες (δικές του) γραμμὲς ἀκολουθεῖ καί, πιθανόν, κάποιους χρηματοδότες ἐξυπηρετεῖ. (Δὲν τὸ πιστεύω γιὰ τὴν ἐν λόγῳ ταινία αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ τὸ ἀναφέρω…!!! Ὅταν θὰ τὴν δῶ θὰ σᾶς πῶ περισσότερα…)
Γιατί ὁ κος Σμαραγδῆς λοιπόν νά κατηγορηθῇ γιά τό ἐάν ἀποτυπώνῃ τίς δικές του ἱστορικές ἀπόψεις; Ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ τὸ κάνῃ, ὅπως ὅλοι μας.
Συνεπῶς; Συνεπῶς πρέπει νά δοῦμε τήν ταινία; Ἤ δέν πρέπει;
Φυσικὰ καὶ πρέπει νὰ τὴν δοῦμε!!! Ὅλοι μας. Φυσικὰ καὶ θὰ μᾶς τονώσῃ τὸ ἠθικὸν ἡ αἰσθητικὴ μίας τέτοιας ταινίας. Φυσικὰ καὶ θὰ μᾶς εὐαρεστήσῃ ἡ μυθοπλασία τῆς ταινίας καί, κυρίως, ἡ ἀναφορά της στὸν Κυβερνήτη. Φυσικὰ καὶ εἶναι θαυμάσιον τὸ γεγονὸς τῆς …«Συμπτώσεως τῶν γεγονότων»*!!!
Μά, ἐν τῷ μεταξύ, ἂς ἐπιλέξουμε (ἐπὶ τέλους!!!) νὰ μὴ μορφωνόμεθα ἀπὸ τὰ διάφορα φατσοβιβλία καὶ τὰ λοιπὰ κοινωνικὰ δίκτυα. Ἂς ἀποφασίσουμε (ἐπὶ τέλους) νὰ μελετοῦμε μόνοι μας ἱστορία, ἂν τί νὰ περιμένουμε ἀπὸ ἕναν ῥαδιοφωνικὸ παραγωγὸ ἢ ἀπὸ ἔναν τηλεοπτικὸ ἀστέρα ἢ ἀκόμη κι ἀπὸ μίαν μυθοπλαστικὴ ταινία νὰ μᾶς διδάξουν ὅλα ἐκείνα ποὺ ἐμεῖς ὑποχρεούμεθα νὰ γνωρίζουμε ἀπὸ μόνοι μας, ἀλλὰ ἀρνούμεθα νὰ τὸ κάνουμε διότι δὲν ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία τῆς Ἀληθείας. Ἂς χρησιμοποιήσουμε (ἐπὶ τέλους) ὡς ἐρέθισμα τὴν (κάθε) ταινία γιὰ νὰ …«εἰσέλθουμε» στὴν ἔρευνα καὶ στὴν ἀναζήτησιν, πρὸ κειμένου νὰ «βουτήξουμε» στὶς Ἀλήθειες καὶ νὰ ἀπαξιώσουμε τὶς πλάνες..
Ἂς παύσουμε νὰ παπαγαλίζουμε ἔτοιμα συμπεράσματα τοῦ κάθε τάδε ἢ τοῦ κάθε δείνα καὶ ἂς κτίσουμε μόνοι μας τὶς δικές μας ὀπτικές, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ μὲ ἀποδείξεις.
Διαφορετικῶς θὰ παραμείνουμε …χειροκροτητές, ἀναλόγως τοῦ ἐὰν τὸ κάθε ἀποτέλεσμα θὰ μᾶς ἀρέσῃ ἢ ὄχι αἰσθητικῶς.
Τέλος…
Ἐγὼ ἐπιλέγω νὰ δῶ (κάποιαν στιγμή, ὄχι τώρα…) τὴν ταινία τοῦ Σμαραγδῆ πρὸ κειμένου νὰ περάσω δύο ὧρες εὐχάριστα. Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ ἐκπαιδευθῶ, οὔτε γιὰ νὰ μάθω Ἱστορία. Θὰ τὸ κάνω, ὅταν θὰ τὸ κάνω, γιὰ νὰ περάσω εὐχάριστα. Καλλιτεχνικὸ δημιούργημα εἶναι. Ὄχι ἐγκυκλοπαίδεια.
Αὐτὸ γιὰ ἐμέναν σημαίνει κινηματογράφος καὶ ταινία. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ νὰ λέμε…
* «Σύμπτωσις γεγονότων»; Χμμμ… Πρῶτα ἔπεσε ὁ Κυβερνήτης (ἀπὸ δολοφονικὸ χέρι μισανθρώπων) καὶ τώρα πέφτει (ἐπίσης ἀπὸ χέρι μισανθρώπων) τὸ δημιούργημα τῶν δολοφόνων του, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ (γιὰ ὅσο) μία χυδαία ὑπεξαίρεσις, διαστρέβλωσις καὶ δολιοφθορὰ τοῦ ἀληθοῦς δημιουργήματος. Τὸ πραγματικὸ δημιούργημα τοῦ Κυβερνήτου ἐναποτίθεται στὰ χέρια μας καὶ στὰ χέρια τῶν παιδιῶν μας, ὡς ἀκριβὴ κληρονομία, γιὰ νὰ ἐπαναστηθῇ στὰ πόδια του. Ἡ «Σύμπτωσις» τῶν γεγονότων», κατ’ ἐμέ, ὑποδηλώνει τὸ …«κλείσιμο ἑνὸς κύκλου» Ὕβρεως.
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.
Ήταν αναμενόμενο το να ασχοληθείς με το θέμα ετούτο φίλη μου όπως αναμενόμενη ήταν και η γωνιά από την οποία το προσεγγισες και μάλιστα εύστοχα
Δυστυχώς η πλήρης γνώση περί των τεκταινομενων την μοιραία Κυριακή εκείνη είναι ανέφικτη
Ένα μεγάλο μέρος των αρχείων με τις καταθέσεις βρίσκεται σε βρετανικά χέρια και είναι αμφίβολο το εάν θα δημοσιοποιηθεί ποτέ
Στο ερώτημα που πολλοί απευθύνουν περί του ποιός σκότωσε τον Ιωάννη Καποδίστρια η απάντηση είναι τόσον προφανής ώστε να καθιστά το ερώτημα ανοητο
Όλοι όσοι ωφεληθησαν ήταν οι δολοφόνοι
Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών πανηγύρισαν δημοσίως τόσον αδιαντροπα τον φονο όσον η χαμερπης φύσις αυτών τους επέτρεπε
Κάποιοι δε προς επιδειξιν αισθημάτων που δεν δυναμαι να φανταστώ υποχρέωσαν τα παιδιά του ορφανοτροφείου Αιγίνης να τραγουδούν “σκοτώσαμε τον τύραννο”
Ήταν ορφανα τού Αγώνα που ο ίδιος ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε περιμαζέψει από τις δρόμους και με δικά του χρήματα τα στεγαζε και σιτιζε
Αυτά τα παιδιά τα έβαλαν να τραγουδούν για τον φόνο του ευεργετου του Εθνους
Δεν γνωρίζω πιο αισχρή πράξη σε ολόκληρη την σύγχρονη Ελληνική ιστορία
Δεν γνωρίζουμε βεβαίως σε ποιόν ανήκαν εκείνα τα χέρια που άπλωσαν το σκότος επί της ζωής του Κυβερνήτου
Όλα συνηγορούν πώς δεν ήταν οι Μαυρομιχάληδες και κατά πάσα πιθανότητα ήταν εκείνος ο ξηρακιανος φουστανελοφορος νέος όπου στεκόταν ορθος προ τού ναού και ο δήθεν ζητιανος όπου καθιστός και σκυφτός επαιτουσε
Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως ήταν τόσο ψηλός και γεροδεμένος πού προξενούσε απορία το γιατί
” ενας τέτοιος άντρας να ζητιανευει ”
Κανείς δεν τους είχε ξαναειδει και κανείς δεν τους ξαναείδε
Σύγχρονες εγκληματολογικες αναλύσεις βασισμένες και στις ιατροδικαστικές εξετάσεις καταλήγουν πώς οι δολοφόνοι δεν ήταν οι Μαυρομιχάληδες οι οποίοι εάν ήθελαν να τελέσουν μια τέτοια πράξη είχαν την ευκαιρία να το κάνουν λίγο ενωρίτερα όταν συνάντησαν τον Κυβερνήτη στον σκοτεινό δρόμο
Ο Σμαραγδής και η προσπάθεια του δέχτηκαν πόλεμο του οποίου η αιτία δεν έχει χρειαν εξηγησεως
Πολύ σωστά παρατήρησες πως ήταν κάτι το αυτονόητο
Σε μια εποχή όπου η κοινή γνώμη έστω και μερικώς αφυπνισμένη ανοικτά πλέον διατυπώνει την απέχθεια της όχι μόνον προς τα πρόσωπα που την εξουσιάζουν αλλά και προς τις διαδικασίες αναδειξεως των εξουσιαστών
Σε μια εποχή όπου η κοινή γνώμη έστω και περιστασιακά αναζητά έναν έντιμο ηγέτη με όραμα
Σε μια εποχή που ο κόσμος φτάνει κάποιες φορές να ζητά από φωτισμένη δεσποτεία έως ελέω Θεού μοναρχία
Σε μια τέτοια εποχή έρχεται ή ταινία του Σμαραγδή να ταράξει δείχνοντας στις μάζες πως αυτή η ευκαιρία εδόθη αλλά αφαιρέθηκε από χέρια άτιμα και άδικα
Σβήστηκε αυτή η ελπίδα από υπανθρώπους ίδιους με αυτούς που ακόμη κάνουν στην χώρα τα ίδια
Στην πραγματικότητα είναι απορίας άξιον το πώς ο Σμαραγδής γλύτωσε από την τύχη του ήρωα του
Ἄκου κι αὐτό:
https://www.youtube.com/watch?v=anE9LHy0hCA
Δὲν εἶναι τόσο ἁπλὸ ὅσο φαίνεται…
…μᾶλλον!
Η σύγκριση με το παρόν καθίσταται αναπόφευκτη
Η σύγκριση των καταστάσεων διότι η σύγκριση προσώπων είναι αδύνατη
Ίσως και βλασφημία
Ουδέποτε υπήρξε στην ελληνική πολιτική σκηνή άλλος άνδρας τόσον υψηλού ηθικού νοητικού ψυχικού πολιτικού και κοινωνικού επιπέδου όσον
ο Ιωάννης Καποδίστριας
Ακόμη και ή πρόσφατη πρόταση περί αγιοποιησεως- αγιοκαταταξεως από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία έρχεται κατόπιν εορτής διότι στην συλλογική Εθνική Συνείδηση είναι Άγιος από τότε και με την αξία του
Στην πραγματικότητα ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν πολιτικός μεσσίας
Χριστός και Ορισμένος οδηγός ηγέτης πατέρας και φροντιστής τού Γένους
Σαν να ήταν απεσταλμένος ενός δικού μας Θεού
Ενός Θεού που μας αγαπούσε πιο πολύ από τα άλλα παιδιά του
Ήρθε από αλλού απαρνήθηκε πλούτη τιμές δόξες
Άφησε βασιλιάδες τσαρους βαρόνους
Περιφρόνησε παλάτια και ανάκτορα
Έδωσε από αυτά που είχε δικά του
Από όσα βρήκε από τον πατέρα του και όσα έφτιαξε ο ίδιος με την αξία του , από αυτά έδωσε
Δεν ζήτησε τίποτε δεν ζημίωσε τίποτε
Ήθελε μόνο να τον εμπιστευόμαστε και να τόν ακούμε για το καλό μας
Και εμείς τι; ; ; ; ; ;
Αφήσαμε να τον σκοτώσουν τα φίδια τα φαρμακερά;
Και μετα δεν τα πατήσαμε στο κεφάλι;
Τα ταισαμε και τα βάλαμε και στον κόρφο μας και μέχρι τώρα το ίδιο κάνουμε;
Και δεν ντρεπόμαστε;
Που μεγαλώσαμε με τίς εικόνες του Μαυροκορδάτου και του Κωλέττη στις εθνικές επετείους να στολίζουν τον τοίχο του σχολείου;
Εγώ προσωπικά νιώθω ενοχή και το εξομολογουμαι δίχως να ζητώ συγχώρεση
Ἔτσι ἀκριβῶς!!!
Εἶναι «αὐτοματοποιημένος διαδικασία» ἡ σύγκρισις.
Καὶ νὰ σκεφθῇς πὼς ἐδῶ καὶ λίγο καιρὸ «στριφογυρίζουν» κάποιες σκέψεις ποὺ θέλω νὰ ἀποτυπώσω γιὰ τὸν Κυβερνήτη. Ἀλλά ποῦ ἐμεῖς οἱ μικροί ἐμπρός στό Μεγαλεῖο του;
Να το κάνεις Φιλονοη
Να αποτυπώσεις αυτές τις σκέψεις σου όπως και εάν αισθάνεσαι εμπρός στο μεγαλείο του
Θα χαρώ να τις διαβάσω και θα περιμένω
Πέρασε από την Ελλάδα ο Ανδρας με το όνομα Ιωάννης Καποδίστριας
Ήταν τόσο θαρραλέος που δεν είχε ανάγκη να κρατεί κουμπουρι ούτε να φορεί μαχαίρι
Ήταν τόσο σπουδαίος πού δεν είχε ανάγκη να φωνάξει για να τόν ακούσουν
Ήταν τόσο Άντρας που δεν είχε ανάγκη να αφήσει δυο πιθαμες μουστάκι για να το δείξει
Ήταν τόσο λαμπρος που όλοι έπρεπε να χαμηλώνουν τα μάτια εμπρός του μην αντέχοντας το φως που εξέπεμπε
Χωρίς κάτι κακο επάνω του έδωσε και μοίρασε ότι καλό μπόρεσε και πρόλαβε
Τον σκότωσαν άνανδρα και ατιμα χέρια μια Κυριακή πρωί
Κάτι δηλαδή σαν τον Προμηθέα η τον Ηρακλή ή ακόμη σαν τον Χριστό
Είναι αναπόφευκτος ο παραλληλισμός αυτού του Ανδρός με τόν μύθο του Ήρωος
Με ποια τόλμη μπορεί κανείς να πει πως δεν αξίζει να στέκεται εμπρός στον Εσταυρωμένο
https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.youtube.com/watch%3Fv%3DvQ7goEO-H4o&ved=2ahUKEwjes-y10u2RAxUVQ_EDHXK_N9cQwqsBegQIGxAB&sqi=2&usg=AOvVaw30upzJf8HFBdBlDGQbpYh_
Το ποιός πραγματικά ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας ίσως να είμαστε μικροί για να το κατανοήσουμε
Περ τού τί ήταν και τι έπραξε μια μικρή περιγραφή από τον δάσκαλο Κωνσταντίνο Πλεύρη
Έστω και με την μορφή λαϊκού επιμορφωτικού υλικού που δίδεται είναι μια φιλότιμη προσπάθεια εκ μέρους του
Τὸν εἶχα ἀκούσει παλαιότερα τὸν Πλεύρη, ἀλλὰ θὰ τὸν ξανὰ ἀκούσω γιὰ νὰ «φρεσκάρω» τὶς (συγκεντρωτικές του) πληροφορίες. Εὐχαριστοῦμε.
Αξίζει να σταθείς στο σημείο πού λέγει
” Απαγόρευσε στους στρατιωτικούς και στους δημοσίους λειτουργούς την συμμετοχή σε μασονικές στοές”
.
Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ…
Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016
Του Ιωάννη Κορνιλάκη
Μια Ελληνίδα Καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολή Αθηνών και σε ένα απ’ τα βιβλία της που αφορούσαν τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, έγραψε έναν πρόλογο με τον οποίο εξηγεί απλά πώς γίνονται οι προδοσίες Κρατών και Εθνών.
Είναι η Ελένη Κούκκου που αφιέρωσε 50 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή της, τρώγοντας τόνους σκόνης από σκονισμένα υπόγεια αρχείων όλης της Ευρώπης.
Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο μου
“Ιωάννης Καποδίστριας ο Άγιος της πολιτικής”
είναι αφιερωμένο σ’ Εκείνην ώς ελάχιστο μνημόσυνο στη μνήμη της.
Το κείμενο αυτό που σε λίγο θα διαβάσετε, απλά σας παρακαλώ να το διαβάσετε… Το αφιερώνω σήμερα σε όλους εσάς 25 Ιουλίου 2016, μια ημερομηνία σταθμό.
25 Ιουλίου 306 μ.Χ. στο York ο στρατός ανακηρύσσει Καίσαρα της Δύσης τον Μέγα Κωνσταντίνο μετά τον θάνατο του πατέρα του. 25 Ιουλίου 325 μ.Χ. ολοκληρώνεται η Α’ Οικουμενική Σύνοδος την οποία είχε συγκαλέσει επίσης ο Μέγας Κωνσταντίνος στη Νίκαια της Βιθυνίας. Και 25 Ιουλίου 1261 μ.Χ. από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, ένας Στρατηγός ο Αλέξανδρος Στρατηγόπουλος θα απευλευθερώσει την Κωνσταντινούπολη την οποία είχαν αλώσει οι Φράγκοι το 1204.
Δεν θα παραλείψω να υπενθυμίσω ότι σαν σήμερα το 1924 γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας ένας μεγάλος σύγχρονος Άγιος, ο Παΐσιος ο Αγιορείτης. Επειδή πολλοί είναι αυτοί που πρόδωσαν έναν λαό, τον προδίδουν μέχρι και σήμερα, θα πω ότι η ιστορία δεν θα ξεχάσει να τους τοποθετήσει στη θέση που τους αξίζει… Στα απόβλητα της…
Η Ελένη Κούκκου ταύτισε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο με τον Ιωάννη Καποδίστρια. Έχω δώσει μέχρι σήμερα 3 διαλέξεις με το ίδιο θέμα, και ετοιμάζεται και η Τετάρτη…
Στα ονόματα των ξένων βάλτε οποίο θέλετε… Σ’ αυτούς που ανοίγουν κερκόπορτες επίσης… Άλλωστε είναι τόσο γνωστοί…
“Πάντα θα υπάρχει κάποιος που όταν του δοθούν τα κίνητρα απλώνει το χέρι του και ανοίγει μια κερκόπορτα…προς την καταστροφή. Προς το ολοκαύτωμα. Εκείνον που πέφτει σε κάποια πύλη του Αγίου ρωμανού ή σε κάποια πύλη ενός ναού, η ιστορία τον γράφει στο βιβλίο της αθανασίας.
Της αιωνιότητας. Αλίμονο όμως στον λαό και στο Έθνος που χάνει για πάντα Εκείνον που έπεσε στην πύλη του Αγίου Ρωμανού στην Κωνσταντινούπολη ή Εκείνον που έπεσε στην πύλη του Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.
Τότε αρχίζει γι’ αυτόν τον λαό και γι’ αυτό το έθνος μια μακρά πορεία μέσα στη νύκτα. Μια μακρά πορεία μοναξιάς. Σε κάποια απόμερη γωνιά του δρόμου κάποιος δειλός Metternich, ή Batrurst, ή Wellington, θα προσπαθει να γελάσει με ένα σαρδόνιο τρόπο.
Και δίπλα του, εκείνος που άπλωσε το χέρι του και άνοιξε την κερκόπορτα της Εθνικής συμφοράς, θα στέκει διχασμένος. Το σαρδόνιο γέλιο των εχθρών της πατρίδας του,
θα αδυνατεί να κατασιγάσει τις σπαρακτικές κραυγές του πόνου ενός λαού, που έχασε για πάντα το φως της ελπίδας.
Στην επί χιλιετίες πορεία της Ελλάδος προς το πεπρωμένο της,
όλοι οι δρόμοι που οδηγούν σ’ αυτήν, και από τα τέσσερα σημείο του ορίζοντος,
συχνά της φέρνουν κάποιους εξωγενείς παράγοντες που καιροφυλακτούν στις πύλες των συνόρων της,
με την ελπίδα ότι κάποιο χέρι από τη μέσα μεριά θα απλωθεί και θα ανοίξει μια κερκόπορτα.
Και σήμερα είναι τόσοι πολλοί αυτοί που περιμένουν απ’ έξω.
Ας μη βρεθεί το Ελληνικό χέρι που θα απλωθεί…
Όπως τότε το 1453 και το 1831”.
ioannis-kapodistrias.gr
Το διαβάσαμε από το: Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΜΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/07/blog-post_8128.html#ixzz4onMIuLRv
.
IΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ
https://www.epilekta.com/2019/06/i_20.html
.
Ἐνδιαφέρουσα ἡ σύνδεσις καὶ πολὺ χρήσιμος.
Εὐχαριστοῦμε.