Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

Καλὴν χρονιὰ νὰ ἔχουμε κατ’ ἀρχάς, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς εἶναι ἐπιτρεπτὸν κάτι τέτοιον, βεβαίως βεβαίως…!!!
Κι ἐπεὶ δὴ τὸ θέμα τῶν ἡμερῶν εἶναι ὁ Ἅγιος τῆς πολιτικῆς Ἰωάννης Καποδίστριας, ἀπεφάσισα κι ἐγὼ νὰ καταθέσω τὸν …«ὀβολόν» μου, πρὸ κειμένου νὰ «συνδράμω», ὅσο μοῦ ἀναλογεῖ.

Λοιπὸν λοιπόν…
Ὁ μεγάλος σάλος ποὺ γίνεται, μεταξὺ «ἀριστερῶν», «δεξιῶν», «κεντρώων», «μπατριωτῶν», «ἀπάτριδων» καὶ κάθε λογῆς κορακίων γιὰ τὴν ταινία τοῦ Ἰωάννου Σμαραγδῆ, κατ’ ἐμέ, δὲν ὀφείλεται στὸ ἐὰν ὁ σκηνοθέτης-δημιουργὸς μὲ ἱστορικὴ ἀκρίβεια κατεπιάσθη, ἤ ὄχι, μὲ τὸν ἀείμνηστον κυβερνήτη, ἀλλὰ μὲ τὸ ποιὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ στὶς δικές Μας συνειδήσεις ὁ Κυβερνήτης, ποίους συνειρμοὺς ἀνασύρει καὶ πόσο πολὺ «ξεγυμνώνει» τὸ σύγχρονο ἀφήγημα περὶ πολιτικῆς. Πάντα, κατ’ ἐμέ, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ πόσα ἔπραξε ὁ Κυβερνήτης, ἀλλὰ τὸ πόσα ΔΕΝ πράττουν τὰ σύγχρονα ἀνδρείκελα. Συνεπῶς τὸ νὰ ἐμποδίσουν τὸν (κάθε) Σμαραγδῆ ἀπὸ τὸ νὰ μᾶς ὑπενθυμήσῃ τὴν ἐν λόγῳ προσωπικότητα, τὸ λὲς κι αὐτονόητον.

Ὅμως… κι ἐδῶ ἂς σταθοῦμε ὀλίγον.
Ὁ Σμαραγδῆς ἔχει πολλάκις καταπιασθεῖ μὲ μεγάλους Ἕλληνες ποὺ ἄφησαν τὸ δικό των ἀποτύπωμα στὸν …«πεπολιτισμένο» κόσμο μας. Τὸ ἐὰν τὸ ἔκανε μὲ σεβασμὸ στὴν προσωπική των ἱστορία ἤ ὄχι, εἶναι δικό του θέμα. Προσωπικῶς οὐδέποτε ἀνέμενα ἀπὸ μίαν ταινία νὰ μοῦ ἀποδώσῃ πλήρως ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, μίαν βιογραφία ἢ γενικότερα ἕνα ἱστορικὸ περίγραμμα. Κατ’ ἐμὲ οἱ ταινίες, εἴτε ὡραιοποιοῦν εἴτε ὄχι, παρέμεναν, παραμένουν καὶ θὰ παραμείνουν …μυθοπλασίες.  Δὲν σχετίζεται λοιπὸν μία ταινία (κατ’ ἐμέ!) μὲ τὸ ἐὰν συνέβησαν, ἤ ὄχι, ἔτσι τὰ γεγονότα, ἀλλὰ μὲ ἄλλον σκοπό: νὰ συντηρεῖται στὴν μνήμη τῶν πολλῶν κάποια προσωπικότης ἢ κάποιος Ἥρως ἢ κάποιο σπουδαῖον γεγονός. Μία ταινία λοιπόν, ὡς μυθοπλασία, δὲν εἶναι ἱστορία, παρὰ τὶς ὅποιες καλὲς (ἢ κακὲς) προθέσεις τοῦ δημιουργοῦ. Μία ταινία εἶναι ταινία. Τέλος.

Τώρα βεβαια, θὰ μοῦ πεῖτε ἴσως, πὼς ἡ ἐν λόγῳ ταινία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πιστὴ ἱστορικὴ ἀποτύπωσις. Καί γιατί δέν μπορεῖ νά εἶναι πιστή ἱστορική ἀποτύπωσις;
Διότι:
1ον. ὅπως κάθε «ταινία ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτόν της» ὀφείλει νὰ ὑπηρετήσῃ τὸ ἐπίσημον (πανεπιστημιακό, πολιτικό, τοκογλυφικὸ) ἀφήγημα. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν της, γιὰ παράδειγμα, ἡ ἐν λόγῳ ταινία, τὴν κραυγὴ τῶν Μαυρομιχαλαίων, ἀκόμη καὶ δύο αἰῶνες μετά, ποὺ ἀρνῶνται  τὴν ἐμπλοκή των στὴν δολοφονία τοῦ Κυβερνήτου.

«…Δεν είναι και λίγο να κατάγεσαι από μια θρυλική οικογένεια που προσέφερε στην πατρίδα, αλλά προκάλεσε και μια μεγάλη συμφορά…Με διέκοψε πάλι απότομα.
– Τι εννοείτε; Δεν κατάλαβα.
– Αναφέρομαι στην δολοφονία Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους…
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Το πρόσωπό της είχε πια μόνο γωνίες. Με κοίταξε με βλέμμα εχθρικό. Το είδα, το ένοιωσα.– Η οικογένεια Μαυρομιχάλη ΔΕΝ σκότωσε τον Καποδίστρια. Έχει ψηλά το κεφάλι. Αναζητήστε αλλού τους δολοφόνους του Κυβερνήτη. Πρέπει να φύγω. Και έφυγε….»

Ἀβάστακτα …«σκληροί» ἄνθρωποι!!!

2ον. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν τὴν ἔρευνα – ὁρόσημον τοῦ κου Δημητρίου Κοκκινάκη, οὔτε κἂν ὡς …ὑπονοούμενον. Εἴπαμε, ἐπίσημος ἐκδοχή… Δολοφόνοι τοῦ Καποδιστρίου ΔΕΝ εἶναι οἱ Μαυρομιχαλαῖοι!!!

3ον. Δὲν λαμβάνει ὑπ΄ ὄψιν της τὴν νεωτέρα ἐξαιρετικὴ ἔρευνα τοῦ Σπύρου Χαντζάρα:

Μὴ μὲ ῥωτᾶτε γιὰ τὸ ἐὰν συμφωνῶ ἢ ὄχι μὲ τὶς παραπάνω ἱστορικὲς μελέτες. Δὲν ἔχει ἀξία ἡ ἄποψίς μου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μετρᾶ εἶναι πὼς κάποιοι, μὲ μεγάλο κόπο, μόχθο καὶ ἐπιμονὴ κατέθεσαν ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένες ἐργασίες, ἀναφορικῶς μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Κυβερνήτου. Τὸ ἐὰν τὰ συμπεράσματά των εἶναι τὰ …«ἐπιθυμητά», τὰ …«βολικὰ» καὶ τὰ …«ὀρθά», ἢ ὄχι, ποσῶς μὲ ἀπασχολεῖ. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ εἶναι πὼς σὲ οὐδὲ μίαν ἐπίσημο ἐκδοχὴ συμπεριλαμβάνεται ἡ …ἀμφιβολία. Ὅπως μᾶς τὰ εἶπαν, ἔτσι καὶ πρέπει νὰ τὰ ἀναπαράγουμε διαρκῶς, πακτωμένα, τσιμεντωμένα, ἀδιαμφισβήτητα.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ δὲν μᾶς ἔχει συνηθίσει ἡ ἐπίσημος πολιτεία σὲ ἀλήθειες, τὰ συμπεράσματα περὶ τῆς κάθε ἐπισήμου ἐκδοχῆς δικά σας.

Ἡ Ἐπιστήμη ὅμως ἀπαιτεῖ διαρκὴ Ἔρευνα. Κι ὅσοι ἀρνῶνται νὰ ἐρευνήσουν, τότε συνειδητῶς ἀρνῶνται νὰ μελετήσουν καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν (ἐν πρὸ κειμένῳ) τὴν Ἱστορία. Κι ἐὰν κάποιοι ἀρνῶνται νὰ μελετήσουν καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν (ἐν πρὸ κειμένῳ) τὴν Ἱστορία, τότε δὲν δικαιοῦνται καὶ νὰ τὴν διδάσκουν. Σωστά;
Σωστὰ ἂλλὰ ἂς ὄψεται ἡ …τεμπελιά μας!

Θά «διαβάσουμε» ἴσως μέσα στήν ταινία τίς ἀπόψεις τοῦ σκηνοθέτου;
Μὰ φυσικὰ καὶ θὰ τὶς «διαβάσουμε» ἐφ΄ ὅσον κάθε δημιουργὸς ἀπὸ κάποιο ἰδεολογικὸ περιβάλλον προέρχεται, κάποιες (δικές του) γραμμὲς ἀκολουθεῖ καί, πιθανόν, κάποιους χρηματοδότες ἐξυπηρετεῖ. (Δὲν τὸ πιστεύω γιὰ τὴν ἐν λόγῳ ταινία αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ τὸ ἀναφέρω…!!! Ὅταν θὰ τὴν δῶ θὰ σᾶς πῶ περισσότερα…)
Γιατί ὁ κος Σμαραγδῆς λοιπόν νά κατηγορηθῇ γιά τό ἐάν ἀποτυπώνῃ τίς δικές του ἱστορικές ἀπόψεις; Ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ τὸ κάνῃ, ὅπως ὅλοι μας.

Συνεπῶς; Συνεπῶς πρέπει νά δοῦμε τήν ταινία; Ἤ δέν πρέπει;
Φυσικὰ καὶ πρέπει νὰ τὴν δοῦμε!!! Ὅλοι μας. Φυσικὰ καὶ θὰ μᾶς τονώσῃ τὸ ἠθικὸν ἡ αἰσθητικὴ μίας τέτοιας ταινίας. Φυσικὰ καὶ θὰ μᾶς εὐαρεστήσῃ ἡ μυθοπλασία τῆς ταινίας καί, κυρίως, ἡ ἀναφορά της στὸν Κυβερνήτη. Φυσικὰ καὶ εἶναι θαυμάσιον τὸ γεγονὸς τῆς …«Συμπτώσεως τῶν γεγονότων»*!!!

Μά, ἐν τῷ μεταξύ, ἂς ἐπιλέξουμε (ἐπὶ τέλους!!!) νὰ μὴ μορφωνόμεθα ἀπὸ τὰ διάφορα φατσοβιβλία καὶ τὰ λοιπὰ κοινωνικὰ δίκτυα. Ἂς ἀποφασίσουμε (ἐπὶ τέλους) νὰ μελετοῦμε μόνοι μας ἱστορία, ἂν τί νὰ περιμένουμε ἀπὸ ἕναν ῥαδιοφωνικὸ παραγωγὸ ἢ ἀπὸ ἔναν τηλεοπτικὸ ἀστέρα ἢ ἀκόμη κι ἀπὸ μίαν μυθοπλαστικὴ ταινία νὰ μᾶς διδάξουν ὅλα ἐκείνα ποὺ ἐμεῖς ὑποχρεούμεθα νὰ γνωρίζουμε ἀπὸ μόνοι μας, ἀλλὰ ἀρνούμεθα νὰ τὸ κάνουμε διότι δὲν ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία τῆς Ἀληθείας. Ἂς χρησιμοποιήσουμε (ἐπὶ τέλους) ὡς ἐρέθισμα τὴν (κάθε) ταινία γιὰ νὰ …«εἰσέλθουμε» στὴν ἔρευνα καὶ στὴν ἀναζήτησιν, πρὸ κειμένου νὰ «βουτήξουμε» στὶς Ἀλήθειες καὶ νὰ ἀπαξιώσουμε τὶς πλάνες..
Ἂς παύσουμε νὰ παπαγαλίζουμε ἔτοιμα συμπεράσματα τοῦ κάθε τάδε ἢ τοῦ κάθε δείνα καὶ ἂς κτίσουμε μόνοι μας τὶς δικές μας ὀπτικές, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ μὲ ἀποδείξεις.
Διαφορετικῶς θὰ παραμείνουμε …χειροκροτητές, ἀναλόγως τοῦ ἐὰν τὸ κάθε ἀποτέλεσμα θὰ μᾶς ἀρέσῃ ἢ ὄχι αἰσθητικῶς.

Τέλος…
Ἐγὼ ἐπιλέγω νὰ δῶ (κάποιαν στιγμή, ὄχι τώρα…) τὴν ταινία τοῦ Σμαραγδῆ πρὸ κειμένου νὰ περάσω δύο ὧρες εὐχάριστα. Δὲν τὸ κάνω γιὰ νὰ ἐκπαιδευθῶ, οὔτε γιὰ νὰ μάθω Ἱστορία. Θὰ τὸ κάνω, ὅταν θὰ τὸ κάνω, γιὰ νὰ περάσω εὐχάριστα. Καλλιτεχνικὸ δημιούργημα εἶναι. Ὄχι ἐγκυκλοπαίδεια.
Αὐτὸ γιὰ ἐμέναν σημαίνει κινηματογράφος καὶ ταινία. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι γιὰ νὰ λέμε… 

Φιλονόη

εἰκόνα.

* «Σύμπτωσις γεγονότων»; Χμμμ… Πρῶτα ἔπεσε ὁ Κυβερνήτης (ἀπὸ δολοφονικὸ χέρι μισανθρώπων) καὶ τώρα πέφτει (ἐπίσης ἀπὸ χέρι μισανθρώπων) τὸ δημιούργημα τῶν δολοφόνων του, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ (γιὰ ὅσο) μία χυδαία ὑπεξαίρεσις, διαστρέβλωσις καὶ δολιοφθορὰ τοῦ ἀληθοῦς δημιουργήματος.  Τὸ πραγματικὸ δημιούργημα τοῦ Κυβερνήτου ἐναποτίθεται στὰ χέρια μας καὶ στὰ χέρια τῶν παιδιῶν μας, ὡς ἀκριβὴ κληρονομία, γιὰ νὰ ἐπαναστηθῇ στὰ πόδια του. Ἡ «Σύμπτωσις» τῶν γεγονότων», κατ’ ἐμέ, ὑποδηλώνει τὸ …«κλείσιμο ἑνὸς κύκλου» Ὕβρεως.