Κι ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ πιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Στὶς 18 Ἰουνίου 2018 ἔγραφα σὲ κείμενον μὲ τίτλο: Διαβολεμένες ἱστορικὲς …«συμπτώσεις»!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐλεγχόμενες κουδουνίστρες (βουλευτές)
Μὰ ἡ δουλεία οὐδέποτε ἔπαυσε! (ἀναδημοσίευσις)
Ἄλλαξε ὄνομα! Ἄλλαξε νονούς… Ἄλλαξε δουλεμπόρους, ἀλλὰ δουλεία παρέμεινε…
Διότι ἐὰν καλοεξετάσουμε τὴν ἱστορία τῆς δουλείας στὸν πλανήτη, θὰ σταματήσουμε μὲ πόνο στὴν Ἀφρική. Καὶ τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς οὐδέποτε ἔπαψε καὶ μόνον ἄλλαξε τρόπους ἐπιβολῆς….
Ὄχι πὼς δὲν ὑπῆρχε δουλεία καὶ στὴν ἀρχαιότητα. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ δουλεία ἦταν κάτι ποὺ Συνέχεια
Οἱ κρεμάλες εἶναι ΤΙΠΟΤΑ ἐμπρὸς σὲ αὐτὸ ποὺ ἔρχεται! (ἐπανάληψις)
Ἕνα ἀκόμη σημείωμα σήμερα, που σὰν ἀφορμή του εἶχε ἕνα περιστατικὸ στὸν Ἕβρο, τὸ 2011, μὲ τὴν τότε βουλευτὴ Ὄλγα Ῥεντερῆ. Ἀφορμὴ δῆλα δὴ ἦταν γιὰ νὰ μᾶς γίνῃ μάθημα πὼς οἱ κρεμάλες εἶναι …τίποτα ἐμπρὸς σὲ ὅσα ἔρχονται στὸν πλανήτη.
Λίγο πρόωρον τότε τὸ σημείωμα, ἀλλὰ ἀφορμῆς δοθείσης τῶν ἐξελίξεων καὶ τῶν γεγονότων πού, πλέον ἐπιταχύνονται, ἀπεφάσισα νὰ τὸ θυμηθοῦμε.
Τίποτα! Νὰ τὸ θυμᾶσθε! Τίποτα!
Ἡ κρεμάλα εἶναι κάτι στιγμιαῖο. Κάτι ποὺ περνᾶ καὶ τελειώνει. Οὔδεῖς κρεμασμένος ἔζησε γιὰ νὰ μᾶς διηγηθῇ τὴν ἐμπειρία του. Οἱ ἐμπειρίες του παύουν ἐκεῖ! Στὴν κρεμάλα.
Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἡ κρεμάλα τιμωρία, ὅταν ἡ κρεμάλα δὲν εἶναι ὁ δρόμος, ὅταν κληθῇ κάποιος νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ ἴδιο νόμισμα ὅσα ὁ ἴδιος ἔπραξε, ναί, τότε καὶ μόνον τότε μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τιμωρία.
Διαλέγοντας ῥόλο…
Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ζωή μας, σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς, εἶναι καθοριστικὴ γιὰ τὰ πάντα.
Ἐὰν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε πὼς θὰ εἴμαστε ἀγωνιστές, πολεμιστὲς καί, κατὰ περίπτωσιν, νικητὲς τῶν μαχῶν ποὺ θὰ κληθοῦμε νὰ δώσουμε, ἀκριβῶς κι ἔτσι θὰ εἶναι.
Ἐὰν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε ὅμως νὰ εἴμαστε ἀκόλουθοι ἢ χειροκροτητὲς ἢ σκετο …ἀσφαλεῖς, τότε θὰ παραμένουμε διαρκῶς …«οὐρές» ἄλλων καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ὑποψήφια θυματα. Συνέχεια
Ξυπνῆστεεεεεεεεεεε! (ἀναδημοσίευσις)
Ὅπου κι ἐὰν κυττάξω διαβάζω γιὰ τὸν ὗπνο μου!
Ὅπου κι ἐὰν στραφῶ κάποιος θὰἰσχυριστῇ πὼς κοιμᾶμαι καὶ χρειάζομαι ἀφύπνισι!
Ὅπου κι ἐὰν σταθῶ κάποιος θὰ προσπαθήσῃ νὰ μὲ ξεκουνήσῃ χαρακτηρίζοντάς με φυτό!
Τοῖχοι, κᾶδοι, ἀφίσσες, πανῶ, μηνυματάκια, τραγουδάκια….
Ὅλα ἔχουν ἀλλάξη χρώματα…
Εἶμαι πρόβατο καὶ ψάχνω τσοπάνη!
Εἶμαι φυτὸ καὶ χρειάζομαι κλάδεμα!
Συνέχεια
Τὴν καταΚόκκινη σημαία τῆς καρδιᾶς μας Ὑψηλά!!!
Χρόνια πολλὰ Ἕλληνες!!!
Χρόνια καλὰ κι ἐλεύθερα!!!
Τὶς σημαῖες τῆς καρδιᾶς μας στὰ χέρια μας καὶ Ὑψηλά, πολὺ Ὑψηλά!!!
Γιὰ νὰ χαρακτοῦν, γιὰ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ τοὺς τόσους αἰῶνες τῆς σκοτεινιᾶς, στὴν καρδιά μας καὶ στὸ …γονίδιό μας!!!
(Ἕνας φίλος ἔλεγε κάποτε, καὶ πολὺ σωστά, πὼς ἡ σημαία τῶν Ἑλλήνων εἶναι Κόκκινη!!! Κατακόκκινη!!! Ἀπὸ τὸ αἷμα ποὺ τὴν ἔχει ποτίσει…!!! Κι ἔτσι εἶναι, πράγματι!!!) Συνέχεια