Εἶμαι ἀθώα… Δὲν ἔκλεψα… Δὲν ἐξηπάτησα… Δὲν πούλησα τὴν Πατρίδα μου…. Δὲν ἔλαβα προμήθειες άπὸ συμφωνίες μὲ τράπεζες…. Δὲν ὑπέγραψα μνημόνια… Δὲν κατεπάτησα ἀνθρώπινα δικαιώματα… Δέν….
Δὲν ἔχω κάνῃ κάτι στραβό, κάτι ἀνήθικο, κάτι μεμπτό…
Κι ὅμως… Δὲν αἰσθάνομαι τόσο καλὰ σήμερα…
Θυμᾶμαι… Τί θυμᾶμαι…
Συνέχεια
Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ κάνω…
Εἶναι εὔκολο νὰ ἐξοργισθῶ. Νὰ οὐρλιάξῳ… Νὰ ξεσπάσω…
Εἶναι κι ἀνάγκη νὰ ξεσπάσω κάπου τὴν ὀργή μου… Γιὰ πολλά… Καὶ ἀπαιτεῖται… Ἀρκεῖ νὰ μὴν μὲ τυφλώσῃ αὐτὴ ἡ ὀργή…
Ἀρκεῖ νὰ μὴν πληρώσουν ἀθῶοι τὴν δική μου τὴν ὀργή… Συνέχεια
Ἕνα ἀκόμη σημείωμα σήμερα, που σὰν ἀφορμή του εἶχε ἕνα περιστατικὸ στὸν Ἕβρο, τὸ 2011, μὲ τὴν τότε βουλευτὴ Ὄλγα Ῥεντερῆ. Ἀφορμὴ δῆλα δὴ ἦταν γιὰ νὰ μᾶς γίνῃ μάθημα πὼς οἱ κρεμάλες εἶναι …τίποτα ἐμπρὸς σὲ ὅσα ἔρχονται στὸν πλανήτη.
Λίγο πρόωρον τότε τὸ σημείωμα, ἀλλὰ ἀφορμῆς δοθείσης τῶν ἐξελίξεων καὶ τῶν γεγονότων πού, πλέον ἐπιταχύνονται, ἀπεφάσισα νὰ τὸ θυμηθοῦμε.
Τίποτα! Νὰ τὸ θυμᾶσθε! Τίποτα!
Ἡ κρεμάλα εἶναι κάτι στιγμιαῖο. Κάτι ποὺ περνᾶ καὶ τελειώνει. Οὔδεῖς κρεμασμένος ἔζησε γιὰ νὰ μᾶς διηγηθῇ τὴν ἐμπειρία του. Οἱ ἐμπειρίες του παύουν ἐκεῖ! Στὴν κρεμάλα.
Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἡ κρεμάλα τιμωρία, ὅταν ἡ κρεμάλα δὲν εἶναι ὁ δρόμος, ὅταν κληθῇ κάποιος νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ ἴδιο νόμισμα ὅσα ὁ ἴδιος ἔπραξε, ναί, τότε καὶ μόνον τότε μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τιμωρία.
Τί σημαίνει ἀντικειμενικότης;
Ὁ Δημητράκος μᾶς γράφει πὼς ἀντικειμενικότης εἶναι ἡ ἐπὶ πραγματικότητος βασιζομένη κρίσις, ἡ ἀμεροληψία ἀλλὰ (πρώτη ἐρμηνεία) καὶ ἡ ὕπαρξις τινος ἀνεξαρτήτως τῆς ἡμετέρας γνώμης.
Ἐπίσης, ἀντικειμενικὸς εἶναι ὁ βασιζόμενος ἐπὶ πραγματικότητος, ὁ μὴ ὑποκειμενικός, ὁ ἀμερόληπτος.
Ἡ ἀντικειμενικότης εἶναι κάτι ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ἐποχή μας, διότι ΟΛΟΙ μας, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, διαθέτουμε τὶς καταβολές μας, τὶς ὀπτικές μας, ἀλλὰ τὶς …προαποφάσεις μας. Οὐσιαστικῶς ἔχουμε πρὸ ἀποφασίσει, γιὰ πολλὰ ζητήματα, δίχως νὰ θέλουμε νὰ ἐντάξουμε στὰ ὅποια δεδομένα μας καὶ τὴν ἀντίθετον μὲ ἐμᾶς τοποθέτησιν. Συνέχεια
Ἡ Δικαιοσύνη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυφλή, κωφή, ἐξαγοράσιμος…
Στὴν καθημερινότητά μας ὑπάρχουν ἀμέτρητα καὶ ἀλληλοσυγκρουόμενα δίκαια.
Ὑπάρχει τὸ δίκαιον τὸ δικό μου καὶ τὸ δίκαιον τὸ δικό σου.
Ὑπάρχει τὸ δίκαιον τοῦ κράτους καὶ δίκαιον τῶν πολιτῶν.
Ὑπάρχει τὸ δίκαιον τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ δίκαιον ὅλων τῶν ἄλλων.
Αὐτὸ μᾶς μαθαίνουν καὶ αὐτὸ ὑπηρετοῦμε.
Καὶ δυστυχῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, τελικῶς ὅλοι μας ὑποχρεωνόμεθα, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, νὰ ὑποστοῦμε καὶ νὰ ὑπομείνουμε τὸ δίκαιον τοῦ (φαινομενικῶς συνήθως) ἰσχυροῦ. Συνέχεια
Αὐτὰ τά, σπουδαία γιὰ ἐμᾶς πρόσωπα, οὐδέποτε ἦσαν ἄεργα ἢ …χαλαρά. Σήμερα θαυμάζουμε Λεωνίδες, Ἀλεξάνδρους καὶ Κολοκοτρώνηδες (κι ὄχι μόνον!!!)…
Ἀλλά τί κάνουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε;
Μὲ εὐχολόγια δὲν ξεπερνᾶ κάποιος τὸ φράγμα τῆς ἀδρανείας. Αὐτὸ τὸ φράγμα σπάει μόνον μὲ συνειδητὴ καὶ στοχευμένη ἐργασία…!!!
