Θλιβεροὶ ἀποχαιρετισμοὶ

Αργά το βράδυ, συνήθιζε να μου πετάει κουκούτσια στο κεφάλι, από έναν προύνο επάνω από εκεί που καθόμουν. Το πρωί, αν δεν με είχε επιτύχει την προηγουμένη, φρόντιζε να ρίξει μισομασημένα δαμάσκηνα στην καρέκλα μου, σε αυτήν και μόνο, ώστε να τα βρίσκω και να γνωρίζω τα αληθινά του αισθήματα.

Η αντιπαλότητα ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού. Τα βράδυα, ο Τζέρι των αγρών απελάμβανε την αγαπημένη του διαδρομή -πεζούλα, πικροδάφνη, μουρυά, προύνος, αυλή. Ώσπου, μιαν ημέρα ήλθαν στο λαγκάδι παρείσακτοι, ένας σκύλος και ένας άνθρωπος. Το πρόβλημα δεν ήταν ο άνθρωπος ήταν η Βροχή, το καλόκαρδο θηλυκό τσοπανόσκυλο. Η Βροχή διαφώνησε με το ημερήσιο πρόγραμμα του Τζέρι.

Κάθε βράδυ, το ίδιο σκηνικό: Ο άνθρωπος καθόταν ήσυχος, ο Τζέρι, ακριβώς από πάνω του, άρχιζε τις εναέριες διαδρομές και η Βροχή λυσσομανούσε, γαβγίζοντας ασταμάτητα, προσπαθώντας να σκαρφαλώσει στο δέντρο να τον πιάσει. Στην ώρα επάνω έλεγες ότι ο σκύλος θα σκάσει, θα πάθει ανακοπή, τέτοια ταχύπνοια είχε.

Τότε, προσπάθησα να διώξω τον Τζέρι. Του πετούσα μικροαντικείμενα, έριχνα νερό στο δένδρο, του φώναζα να φύγει και γενικά, όπως κατάλαβα, έκανα κάθε τι που θα μπορούσε να τον διασκεδάσει, γιατί όχι μόνο δεν έφυγε αλλά πέρασε στην αντεπίθεση. Μετά από λίγο καιρό τελείωσαν τα πυρομαχικά του, η Βροχή έπαψε να ασχολείται μαζί του και εγώ σταμάτησα να τον προκαλώ.

Τα βράδυα πλησίαζε, επίγειος πια, στο τραπέζι, κοντοστεκόταν δίπλα στα πόδια μου, του έλεγα ένα δυό γλυκόλογα και ανταλλάζαμε ματιές αμοιβαίου σεβασμού, στα όρια της συμπάθειας. Ένα απόγευμα μάλιστα, πριν τρεις ημέρες, ντροπαλός και συνεσταλμένος, με άφησε να τον φωτογραφήσω. Το χάρηκα πολύ που η σχέση μας είχε προχωρήσει.

Ουδέποτε φαντάσθηκα  ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο του πορτραίτο. Το επόμενο πρωί ακούσθηκε ένας σαματάς και το άψυχο σώμα του ανευρέθη έξω από την πόρτα της κουζίνας. Είχε προσπαθήσει να μπει στο σπίτι, τον πήρε είδηση η Βροχή, τον έπιασε και ο Τζέρι έπαθε συγκοπή από τον φόβο του -δεν είχε κάποιο σημάδι ή δάγκωμα επάνω του.

Λυπάμαι που δεν ήξερα την γλώσσα του. Θα τον είχα προειδοποιήσει ότι η Βροχή είναι το καλύτερο σκυλί του κόσμου, αλλά, δύο πράγματα δεν θέλει: Να μπεις στον χώρο της ασυνόδευτος ή να νομίσει ότι είσαι απειλή για ένα παιδί.

Καλό ταξίδι, Τζέρι.

Μαθιόπουλος Χαράλαμπος

(Visited 179 times, 1 visits today)




Leave a Reply