Ἡ φράσις αὐτή: «μόνον οἱ καθαροί», συχνά-πυκνὰ ἐλέγετο ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο φίλο Τᾶσο Γκολέμη, ὅταν ἀνεφέρετο στὸ ποιοὶ θὰ μπορέσουν νὰ ἐπιβιώσουν τῆς σημερινῆς ἀνελεήτου ἐπιθέσεως ποὺ δέχεται ἠ Ἀνθρωπότης.
Τὸ «μόνον οἱ καθαροὶ» ὅμως δὲν ξέρω σὲ ποιὸν βαθμὸ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, ἐφ΄ ὅσον οἱ σύγχρονες συνθῆκες διαβιώσεως σχεδὸν ἐπιβάλλουν στὴν ἀνθρωπότητα νὰ χρησιμοποιήσῃ κάθε δυνατὸν μέσον, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιβιώσῃ. Συνέχεια →

Ὁρισμένες φορές, πρὶν οἱ ἄνθρωποι μπορέσουν νὰ προχωρήσουν μπροστά, πρέπει νὰ γυρίσουν πίσω, πραγματικὰ πίσω, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ θυμηθοῦν ξανὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ μεσολάβησαν γιὰ νὰ γίνουν αὐτὸ ποὺ εἶναι τώρα. Συνέχεια →

Ἡ μεγαλυτέρα μας παγίς, ὡς ἄτομα, εἶναι ποὺ ἐλπίζουμε καὶ πιστεύουμε καί, τελικῶς, ἀναμένουμε νὰ δοῦμε ἄμεσα ἀποτελέσματα τῶν πράξεών μας καὶ τῶν ἀγώνων μας. Αὐτὸ ποὺ ἀδυνατοῦμε ὅμως νὰ κατανοήσουμε, ὅλοι μας, εἶναι μία ἄλλη πραγματικότης, ποὺ διαρκῶς ἐπανέρχεται ἐμπρός μας, γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμήσῃ πὼς ἐμεῖς, ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μας ἔως τοῦ θανάτου μας, ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε μικροὶ κρίκοι μίας ἀενάου ἁλυσίδος. Στὴν πραγματικότητα ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε ἁπλῶς μέρος μίας μεγάλης «στρατιᾶς» πολεμιστῶν, ποὺ αἰῶνες τώρα ἀντιμάχονται τὸ ἄδικο καὶ τὴν δουλεία. Συνέχεια →

Ἤ μήπως αὐτές οἱ ἀπόψεις εἶναι προϊόν φαντασίας καί αἰσχίστου …προπαγάνδας, πού σκοπό της εἶχε μόνον τό νά διατηρηθῇ διά παντός ἡ ἡττοπάθεια;

Συνέχεια →

Καὶ …κτίσε το μέσα σου ὡς πραγματικότητα!!!

Φαντάσου πὼς ἤδη εἶσαι Ἐλεύθερος…
…καὶ θὰ τότε δὲν χρειάζεται νὰ κάνῃς κάτι ἀλλὰ νὰ …γίνῃς κάτι γιὰ νὰ εἶσαι Ἐλεύθερος!!! Συνέχεια →

Ἡ στάση ὅτι οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἀνήκουν εἶναι τόσο ἀχόρταγη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιζήσῃ ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἔρωτα κι αὐτὸ ὄχι ἐπειδὴ κάποιος ἀγαπάει τὸν ἄλλον, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβάται ὅτι ὁ ἄλλος μπορεῖ νὰ ξανὰ – ἀγαπήσῃ. Κάποτε ἄκουσα κάποιον νὰ λέῃ στὴν πρῴην του: Αὐτὸ ποὺ μὲ πληγώνει δὲν εἶναι ποὺ δὲν εὐτυχήσαμε, αὐτὸ ποὺ μὲ πληγώνει εἶναι ποὺ εἶσαι εὐτυχισμένη μὲ κάποιον ἄλλον. Συνέχεια →