Μὲ ὅπλο τὴν Ἀρετή!!!

Ἴσως τὸ μοναδικό μας ὅπλο!
Ἴσως τὸ μόνον πραγματικὸ ὅπλο τοῦ Ἀνθρώπου σήμερα!
Ἴσως νὰ μὴν ὑπῆρξαν ποτὲ ἄλλα ὅπλα παρὰ μόνον παραπετάσματα γιὰ νὰ μὴν δοῦμε, συνειδητοποιήσουμε, χρησιμοποιήσουμε αὐτὸ τὸ μέγιστον ὅπλο! Συνέχεια

Ἡ Φύσις μᾶς δείχνει τὸν δρόμο!!!

Εἴμαστε τμήματα τῆς Φύσεως, κομμάτια της, κύτταρά της.
Σὰν κάθε της ἄλλο κύτταρο…
Κι ὅπως ὅλα τὰ κύτταρα, ἔτσι κι ἐμεῖς, ὀφείλουμε νὰ συνεργασθοῦμε μὲ  ὅλα τὰ ὑπόλοιπα κύτταρα, πρὸ κειμένου νὰ ἐξακολουθῇ ἡ ἁρμονία τῆς ζωῆς. Συνέχεια

Εἵμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο…

Εἴμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο.
Ἐχουμε σταματήση γιὰ νὰ γνωρισθοῦμε μεταξύ μας, νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἔνας τὸν ἄλλο καὶ νὰ μοιρασθοῦμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε.
 Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι παροδικὸς καὶ πολύτιμος. Συνέχεια

Ἀναδιανομὴ …λογικής!!!

Ἡ ἐποχή μας εἶναι …παράλογη!!! 
Καὶ εἶναι παράλογη διότι ἀντιστρέφει τὸ …λογικὸ καὶ μᾶς ἐπιβάλλει τὸ παράλογον.
Εἶναι ὅμως πράγματι ἔτσι ἤ μήπως ἔτσι θέλουν νά μᾶς πείσουν πώς συμβαίνει; Συνέχεια

Σὲ ἄλλες, καρναβαλικές, ἐποχές…

 

Κατεβαίναμε ὅλη ἡ οἰκογένεια στὴν πλατεία γιὰ νὰ δοῦμε τὶς καρναβαλικὲς φιγοῦρες καὶ τὶς μουτσοῦνες στὶς κολῶνες. 
Μέχρι νὰ φθάσουμε χαιρετούσαμε τοὐλάχιστον 50-60 ἀνθρώπους. Συνέχεια

Θὰ πονᾶμε διαρκῶς περισσότερο ὅσο παραμένουμε …δοῦλοι!!!

Δοῦλος εἶναι ὅστις δουλεύει, βάσει τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἅπαντες (σχεδὸν) δουλεύουμε (λόγῳ τῆς ἀνάγκης τοῦ βιοπορισμοῦ), καταλήγουμε τελικῶς (καὶ θεωρητικῶς) ἅπαντες δοῦλοι. Μά εἴμαστε τελικῶς ὅλοι δοῦλοι ἤ μήπως κάποιοι δέν εἶναι; Κι ἐάν ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι (ποὺ εἴμαστε!!!) τό ἀντιλαμβανόμεθα; Ὅλοι;
Τί θά μποροῦσε ὅμως νά μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπό τήν δουλεία καί νά μᾶς ἐπιτρέψῃ, λίγο λίγο, νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτήν; Μήπως ἡ ἀντίληψις;

Ἐάν, μὲ ψυχραιμία κι ἐντιμότητα, κυττάξουμε γύρω μας καὶ …μέσα μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ μᾶς διατηρεῖ διαρκῶς ἐν δουλείᾳ δὲν εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς δουλειᾶς ἀλλὰ ἡ δική μας ἀντίληψις καὶ γιὰ τὴν δουλειὰ καὶ γιὰ τὸν κόσμο μας. Μία ἀντίληψις ποὺ ἀποτυπώνεται σὲ ὅλες τὶς σχέσεις μας καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐπιλογές μας. Εἴμαστε δοῦλοι διότι ἐκπαιδευθήκαμε νὰ εἴμαστε δοῦλοι καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ τὸ ἐννοήσουμε. Ἐπὶ πλέον δὲ βέβαια, ἀκριβῶς διότι ἀδυνατοῦμε νὰ  συνειδητοποιήσουμε τὸ πόσο ὑπάκουοι καὶ πρόθυμοι εἴμαστε, οὐδέποτε μᾶς ἀπασχολεῖ κάτι, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιφέρῃ «ῥωγμὲς» σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τὸν κόσμο μας. Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν κάτι εὑρεθῇ στὸν δρόμο μας γιὰ νὰ μᾶς …ταρακουνήσῃ, τὶς πλεῖστες φορὲς ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα καὶ τὸ ἀπωθοῦμε, χαρακτηρίζοντάς το ἀκόμη κι …ἐχθρικό. Ἀλλά, αὐτὸ ποὺ τελικῶς πράττουμε, εἶναι τὸ νὰ ἐπιβεβαιώνουμε, διαρκῶς καὶ μὲ ὅλους τοὺς τρόπους, τὸν μῦθο τοῦ Πλάτωνος γιὰ τὸ σπήλαιον. Συνέχεια