Ἕνα ἀγαπημένο μου τραγοῦδι, χρόνια τώρα, εἶναι «Ὁ Ἕκτωρ καὶ ἡ Ἀνδρομάχη» (στίχοι Ἰάκωβος Καμπανέλλης, μουσικὴ Μᾶνος Χατζιδάκις, τραγοῦδι Λάκης Παππᾶς, δίσκος Παραμῦθι Χωρὶς Ὄνομα): Συνέχεια →

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἀνάγκη σήμερα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ ἀναζητήσῃ νέους δρόμους, ἐναλλακτικούς, καὶ σαφῶς διαφορετικούς, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ γνώριζε ἔως σήμερα, ποὺ τελικῶς ἡ μόνη μας διέξοδος εἶναι τὸ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὴν μοναδικὴ πηγὴ τοῦ φωτός, ποὺ μᾶς δίδει ἐνέργεια. Συνέχεια →

Ἡ σημερινή μας πραγματικότης ἐμπεριέχει τὸ στοιχεῖον τῆς καταῤῥεύσεως σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς καθημερινότητό μας. Ὅλα διαλύονται καὶ ὅλα, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, χάνονται μέσα ἀπὸ τὰ χέρια μας. Ἐμεῖς δὲ αἰσθανόμεθα, σὲ ἕναν μεγάλο βαθμό, μουδιασμένοι καὶ οἱ ζωές μας, ποὺ ἀδυνατοῦμε πρὸς ὥρας νὰ προστατεύσουμε ἱκανοποιητικῶς, ἀκολουθοῦ αὐτούς, τοὺς γενικούς, ῥυθμοὺς καταῤῥεύσεως, δίχως νὰ δυνάμεθα νὰ ἐπέμβουμε ἐπὶ τῆς οὐσίας, γιὰ νὰ ἀνακόψουμε ἢ νὰ περιορίσουμε, τὴν συνολικὴ καταστροφή. Συνέχεια →

Στὸν κόσμο μας οὐδέποτε ὑπάρχουν κύκλοι, ἀλλὰ σπεῖρες.
Στὶς σπεῖρες ὅμως δὲν ὑπάρχει τέλος, μὰ ἀέναος κίνησις, ἐνᾦ ταὐτοχρόνως τὸ κάθε τέλος σηματοδοτεῖ ταὐτοχρόνως μίαν ἀρχή. Συνέχεια →

Ἕνα μεγάλο ἐρώτημα ποὺ μὲ ταλανίζει, ἐδῶ καὶ καιρό, εἶναι τὸ ποιὲς ἀπὸ τὶς ἀπόψεις / θέσεις / πεποιθήσεις μας καθρεπτίζουν τὰ βαθύτερα δομικὰ ἐκείνα στοιχεία, στὰ ὁποία δύναται νὰ πατήσῃ ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἀναγεννηθῇ. Ὅλα τὰ πιστεύω μου, ὅλες οἱ ἀπόψεις μου καὶ ὅλες οἱ πεποιθήσεις μου, μία πρὸς μία, «ξεσκονίζονται», πρὸ κειμένου νὰ κατανοήσω τὸ ποιοὺς μηχανισμοὺς ἐξυπηρετοῦν, μά, περισσότερο, τὸ ἐὰν αὐτοὶ οἱ μηχανισμοὶ ὑπηρετοῦν ἀληθῶς τὸν Ἄνθρωπο (στὸ σύνολόν του) ἢ ἐὰν εἶναι ἐπίκτητα στοιχεία, ποὺ ἀπεκτήθησαν στὴν πορεία τῶν αἰώνων, πρὸ κειμένου νὰ στηρίζεται τὸ ἑκάστοτε κοινωνικὸ μοντέλο. Συνέχεια →