Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Κατά το παρελθόν έχω αναφερθεί στους πολιτικούς απατεώνες που μας κυβερνούν στα χρόνια της μεταπολίτευσης, μηδενός εξαιρουμένου. Όλες οι κυβερνήσεις από το 1975 έως και το 2004 προετοίμασαν συνειδητά την καταστροφή της Ελλάδας. Από την Κυβέρνηση, όμως, της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή άρχισε η υλοποίηση της εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού και της εκποίησης της χώρας σε άλλους ιδιοκτήτες. Συνέχεια
“…Λοιπόν, σε ποιον πόλεμο να κατέβεις, τιμημένε μου Έλληνα απέναντι στο Τέρας; Ποιος θα δώσει την ζωή του για την αξία σου όταν εσύ ο ίδιος την έχεις κοστολογήσει με διαπραγματεύσεις, υπογραφές και ψήφους ως ληγμένο προϊόν στις αποθήκες του κόσμου;…”από Simple Man
Γράφει ο Μαγια
Λεηλατείται ανελέητα ο ελληνικό λαός για να μειωθεί, δήθεν, το χρέος και αυτό καλπάζει… Ξεπουλιέται η Ελλάδα, δήθεν, για να ελαττωθεί το χρέος και αυτό εκτοξεύεται…
«Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης και Μνημόνιο ή χάος», διαλαλούν οι …μπέηδες και τα …γιουσουφάκια του διεφθαρμένου και χρεωκοπημένου συστήματος, επιχειρώντας, για μια ακόμη φορά, να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να εκβιάσουν τους πανικόβλητους
κυβερνητικούς βουλευτές, ενόψει της κρίσιμης ψηφοφορίας της Τετάρτης.
Μπροστά μας η πιο μεγάλη πρόκληση: Είμαστε ικανοί να αναχαιτίσουμε την επέλαση των δυνάμεων κατοχής, ή θα υπομείνουμε καρτερικά τη θανατική μας καταδίκη; Συνέχεια
(στην εικόνα: Ο Προμηθέας πλάθει τον άνθρωπο και η Αθηνά του εμφυσεί τη νόηση)
Θέλω να γράψω δυο λόγια για ένα θέμα λίγο ιδιαίτερο για ‘μένα, θα αναφερθώ στα δώρα του Προμηθέως και της Αθηνάς στον άνθρωπο και στη χρήση αυτών, από την ανθρωπότητα. Συνέχεια
Το ύστατο επιχείρημα για την κοινωνικοποίηση, κατά τα σοσιαλιστικά μοντέλα, είναι το γεγονός (θεωρητικά) ότι τα άτομα θα έχουν τη δυνατότητα να απέχουν από ακριβές και αυστηρές εργασιακές ρουτίνες, ώστε οι κοινωνικές τους επιθυμίες να βρουν μέσω της εργασίας τους αυτοπραγμάτωση.
Σαφέστατα όμως η Ελληνική πραγματικότητα, σχετικά με την κοινωνική αναγνώριση και την αυτοπραγμάτωση, φέρει διαφορετικά μέτρα και σταθμά, καθώς η ατομική επιθυμία για προβολή και μόνο, έχει γίνει αυτοσκοπός. Κατά συνέπεια η κοινωνική καταξίωση και αναγνώριση, παρακάμπτεται και δίνει τη θέση της στην κοινωνική αναγνωρισιμότητα, χωρίς όμως τα εχέγγυα της αναγνώρισης.
Και φυσικά η διαφορά είναι ιδιαίτερα διακριτή μιας και η αναγνώριση δεν χρειάζεται κάποιο ατομικό πόνημα Συνέχεια
