Ὅταν διάβασα τὸ παρακάτω, δάκρυσα…
Εἶναι ἡ ἀγάπη, ὄχι ἡ ἀρωστημένη, ἡ σάπια, ἡ πλήρης ἀνοχῶν κι ἐνοχῶν…Εἶναι ἡ ἄλλη… Ἡ φιλότης… Αὐτὴ ποὺ χάσαμε καὶ πρέπει νὰ ξανὰ εὔρουμε…
Κι όμως…. έβλεπε!..♥ ¸¸.•*¨*•♫♪
Ζούσε κάποτε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πολύ. Ο άνδρας λάτρευε τη γυναίκα του και της το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Εκείνη ήταν πανέμορφη, ευαίσθητη, όμως πολύ φιλάσθενη.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μία κατάστασις ποὺ ὁ καθεὶς τὴν ἀντιλαμβάνεται διαφορετικῶς.
Ἐγὼ γιὰ παράδειγμα ἔχω τὰ δικά μου ὅρια.
Κάποτε, ὅταν ἤμουν 15χρονη, καλοκαίρι, σὲ μίαν ἐπίσκεψί μας στὴν Ἑλλάδα, μᾶς ἐπεσκέφθη κάποιος ἐξάδελφος τῆς μητέρας μου.
Ἡ μητέρα μου μὲ ἔστειλε νὰ ἀγοράσω γλυκά. Τὰ γλυκὰ ὅμως ποὺ ἀγόρασα δὲν ἦταν τῆς ἀρεσκείας της καὶ τὸ ἐξέφρασε ἐμπρὸς στὸν ἐξάδελφό της. Ἕνα πρόσωπο παντελῶς ἄγνωστό μου.
ἀπό ἕναν γλυκό ἄνθρωπο…
Σ.Λ.
Τι είναι ευτυχία…
“Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
