Οἱ τοῖχοι….

Οἱ τοῖχοι δὲν ὑπάρχουν γιὰ νὰ τοὺς σηκώνουμε ἀνάμεσά μας…
ὑπάρχουν γιὰ νὰ γράφουμε συνθήματα Ἐλπίδος.
Εἶναι πολὺ περισσότερα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν… Συνέχεια

Μὰ δὲν θέλω νὰ σοῦ ἀποδείξω κάτι!

Ποιός σο επε πώς θέλω νά σο ποδείξω κάτι;
Ποιός σο επε πώς ξημεροβραδιάζομαι μέ τήν νάγκη νά σέ πείσω;
Γιατί πιστεύεις πώς χω τόσο μεγάλον πόθο νά σέ κάνω νά σκέπτεσαι πως σκέπτομαι γώ; Συνέχεια

Οἱ τοῖχοι…

Οἱ τοῖχοι δὲν ὑπάρχουν γιὰ νὰ τοὺς σηκώνουμε ἀνάμεσά μας…
ὑπάρχουν γιὰ νὰ γράφουμε συνθήματα Ἐλπίδος.
Εἶναι πολὺ περισσότερα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν… Συνέχεια

Μόνον μιλοῦν…

Μία ἀτελείωτος ὀχλαγωγία …
Ἀκατάπαυστες ὁμιλίες … ἀσταμάτητες κουβέντες … χειμαῤῥώδης λόγος. Χωρὶς κάποιαν οὐσία … ἔτσι, ἴσα ἴσα γιὰ νὰ γεμίζουμε τὸν ἄνεμο μὲ λόγια του ἀέρος. Συνέχεια

Ἕνας φίλος ἀπὸ τὰ παλαιά.

Μὲ τὸν Γιάννη μεγαλώσαμε μαζὺ σχεδόν. Λίγα χρόνια μεγαλύτερός μου, ἀλλὰ ἐδῶ γύρω πάντα. Ἀπὸ τότε ποὺ μὲ θυμᾶμαι…
Στὴν ἴδιαν γειτονιά, στὶς ἴδιες παρέες, στὶς ἴδιες «περιπέτειες»….
Ἡ ἐφηβεία μᾶς βρῆκε κοντὰ κι ἀπὸ τότε δὲν χάνουμε εὐκαιρία νὰ τὰ λέμε.
Φιλαράκια μὲ τὸν Γιάννη.

Συνέχεια

Τό μοιράζομαι ἤ τό θάβω;

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μὲ τὸν φίλο μου τὸν Κωστῆ συζητούσαμε διάφορα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Μιλούσαμε γιὰ τὸ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον μᾶς χρειάζεται νὰ μοιραζόμεθα ποὺ μᾶς πονοῦν μὲ τοὺς φίλους μας. Ὁ Κωστῆς ἰσχυρίζετο πὼς δὲν χρειάζεται νὰ κοινοποιοῦμε στοὺς φίλους μας τὰ προβλήματά μας καὶ τὰ συναισθήματά ποὺ ἀποῤῥέουν ἀπὸ αὐτά. Αὐτό, κατὰ τὸν Κωστῆ, μεγαλώνει τὸν πόνο καὶ τελικῶς τραβᾶ σὲ μᾶκρος μία διαδικασία. Δῆλα δή, ἰσχυρίζετο πὼς αὐτὸ μᾶς κρατᾶ δεσμίους μέσα στὸ πρόβλημα γιὰ μεγαλύτερα διαστήματα.

Συνέχεια