Ἡ  πορεία τοῦ Ἀνθρώπου στὸν πλανήτη, στὴν πραγματικότητα, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀμέτρητες, μικρὲς ἢ μεγάλες, ἀνατροπές.
Ἀνατροπὲς κυρίως νοητικές, ποὺ τὸν ὁδηγοῦν καὶ σὲ κοινωνικές, ἠθικές, οἰκονομικὲς ἀνακατατάξεις.
Μὰ ὅλες αὐτὲς οἱ ἀνατροπὲς γιὰ νὰ συμβοῦν ἀπαιτεῖται μία σοβαρὴ παράμετρος: νὰ συμβοῦν μὲ καθαρὴ καρδιά, διάφανη συνείδησιν καὶ ἀπολυτότητα.

Τὰ «ὁλίγον ἔγκυος» καὶ τὰ κάθε εἴδους ἡμίμετρα δὲν ἔχουν θέσιν στὸν κόσμο μας, ἂν καὶ ἀρκετὲς φορὲς ἔχουν «φρενάρει» τὶς ἐν δυνάμει ἀνατροπές.
Ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον αὐτὸς ὁ κόσμος ἀποκτήσῃ τὴν δυναμικὴ ποὺ ἀπαιτείται, δίχως βαρίδια, παρὰ μόνον λόγῳ Ἀνάγκης, οἱ ἀνατροπὲς ἔπονται μία μία καὶ φθάνουν σὲ κάποιο στάδιον, ὄχι πάντα ὅμως τῆς ἀπολύτου ἀνατροπῆς.
Κι αὐτὸ τὸ στάδιον, τοῦ ἐλέγχου, τῆς ψευδοῦς ἀνακοπῆς τῶν ἀνατροπῶν, ἐπανελήφθη ἤδη ἀρκετὲς φορές, γιὰ νὰ εἶναι πλέον ἑτοιμοθάνατον.

Σήμερα βιώνουμε τὴν περίοδο προετοιμασίας τῶν μεγάλων κι ὁλοκληρωτικῶν ἀνατροπῶν.
Ἀνατροπὲς ὅμως ποὺ γιὰ νὰ συμβοῦν χρειάζεται χρόνος, θυσίες καὶ βαρύτατος κόπος.

Στὴν ἐποχή μας μάλιστα, εἰδικῶς τώρα, ποὺ ἡ ἐπανάληψις τῶν προσπαθειῶν τῶν (φερομένων ὡς) κρατούντων γιὰ τὴν ἀπόλυτον ἐπικράτησιν, δὲν τοὺς ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ μάθουν ἀπὸ τὰ λάθη τους, φθάνουμε, ἐπὶ τέλους στὸ σημεῖον καμπῆς, ποὺ πλέον δεν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ ἢ μερικὴ ἀνατροπή.
Ἡ ἐπίπλαστος ἀνακοπὴ τῶν ἀνατροπῶν, ἀκόμη κι ἐὰν ἐπιδερμικῶς φανῇ πὼς ἐπαναλαμβάνεται, θὰ εἶναι και ψευδῆς  καὶ ἀδύνατος, ἐφ΄ ὄσον πλέον ἡ Ἀνθρωπότης ξεκίνησε γιὰ τὴν πορεία πρὸς τὴν Ἐλευθερία.

Φιλονόη

εἰκόνα