Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε τὸ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει «ζωγραφίζω τὸν κόσμο μου», θὰ πρέπη, κατ’ ἀρχάς, νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀτομική μας εὐθύνη γιὰ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὅσο περισσότερο ἀποστασιοποιημένοι παραμένουμε ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν, τόσο περισσότερο ἀδυνατοῦμε νὰ ἀναλάβουμε δραστικὲς ἀποφάσεις καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ δράσουμε ἀναλόγως. Ἡ συμμετοχὴ στὸν τομέα τῆς διαχειρίσεως τοῦ κόσμου μας εἶναι χρέος μας καὶ κακῶς ἔχουμε ἀποποιηθῆ τῶν εὐθυνῶν μας.

Ἡ εὐθύνη, τὴν ὁποίαν ἀγνοοῦμε, ξεκινᾶ τὴν στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας καὶ λήγει τὴν στιγμὴ τοῦ θανάτου μας. Ἀπὸ τὴν πρώτη ὅμως, ἔως καὶ τὴν τελευταία ἀνάσα μας στὸν πλανήτη ὑπάρχει καὶ πρέπει νὰ διατηρεῖται ζωντανή.

Ὁ πλανήτης, ἀρχικῶς, ἀλλὰ καὶ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν στὴν κοινωνία μας, πέραν τῶν ἀτομικῶν καὶ οἰκογενειακῶν μας ὑποθέσεων, δὲν εἶναι ἁπλῶς παρατηρούμενα συμβάντα. Εἶναι ζωτικῆς σπουδαιότητος γιὰ ὅλους μας καὶ δὲν δικαιούμεθα νὰ ἀποποιούμεθα τοῦ ῥόλου μας καὶ τῶν ὅσων θὰ μπορούσαμε νὰ πράξουμε, ἀλλὰ οὐδέποτε ἐτολμήσαμε.

Ὁ δικός μας, μικρὸς ἀλλὰ σημαντικὸς ῥόλος, ἀφορᾶ στὸν χῶρο μας καὶ στὸ τόπο μας. Ὅσο περισσότερα γνωρίζουμε τόσο περισσότερο κατανοοῦμε. Ὅσα περισσότερα κατανοοῦμε, τόσο μεγαλώνει ἡ εὐθύνη μας. Ὅσο μεγαλώνει ἡ εὐθύνη μας, τόσο μεγαλώνει καὶ ἡ ἀναγκαιότης τοῦ ῥόλου μας.

Ὁ πλανήτης μας καταστρέφεται διότι μόνον λάθη κάναμε, ὡς ἀνθρωπότης, εἰς βάρος του. Καιρὸς εἶναι νὰ ἀλλάξῃ αὐτό.
Εἶναι τὸ σπίτι μας καί, ἐὰν τὸν χάσουμε, ἐκτὸς ἀπὸ ἀνέστιοι θὰ τελειώσουμε ὁριστικῶς.
Αὐτό θά θέλαμε;

Χρέος μας οἱ μικρές, καθημερινές μας σκέψεις, πράξεις, δράσεις ποὺ θὰ λειτουργοῦν ὑπὲρ ὅλων μας καί, κυρίως, ὡς παράδειγμα γιὰ τοὺς γύρω μας. Καὶ εἶναι τὸ λιγώτερον αὐτό.
Εἶναι μέχρι νὰ ξεκινήσουμε…
Ὅταν ἐμεῖς θὰ ξεκινήσουμε, ἔνα εἶναι βέβαιον: μαζύ μας ξεκινᾶ μία διαδικασία, τῆς ὁποίας τὶς προεκτάσεις εἶναι ἀδύνατον τώρα νὰ φαντασθοῦμε…

Ἄλλως τέ… Εἴπαμε… Τὸ δικαίωμα στὴν ζωὴ κατακτᾶται… Δὲν χαρίζεται…!!!

Φιλονόη

εἰκόνα