Εἶναι κάποια πράγματα ποὺ οὐδέποτε τὰ διδαχθήκαμε καί, ἀκριβῶς γιὰ αὐτό, ἀδυνατοῦμε σήμερα νὰ τὰ κατανοήσουμε. Κι αὐτὰ ὅλα σχετίζονται, κάθε φορά, μὲ τὴν χαρὰ τῆς κάθε στιγμῆς, ποὺ οὐδέποτε καταφέρνουμε νὰ λάβουμε στὸ ἔπακρον.

Ὁ λόγος; Ἕνας… Συνήθως διαβιοῦμε ὡς παρατηρητὲς τοῦ κόσμου μας καί, σπανιότατα, ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ αἰσθανθοῦμε χαλαροί, ἴσως καὶ νὰ καταφέρουμε νὰ ἀπολαύσουμε κάτι ἀπὸ τὰ τόσα, τὰ ἀμέτρητα, καθημερινὰ ποὺ συναντοῦμε. Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν τὰ καταφέρουμε, πάντα κάτι ἀπουσιάζει ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε τελικῶς νὰ βιώσουμε.Πρὸς τοῦτον καὶ οἱ χαρές μας, σχεδὸν πάντα, εἶναι «πετσοκομμένες», περιορισμένες καὶ κολοβές, διότι ὅταν κι ἐφ’ ὅσον θὰ χαλαρώσουμε, τότε καὶ μόνον τότε θὰ χαροῦμε.
Μὰ δίχως αὐτὲς τὶς χαρὲς οὐδὲν ἐνεργειακό μας ἀπόθεμα ἀποκαθίσταται καὶ ἐμεῖς διαρκῶς χάνουμε τὸ χαμόγελό μας, ποὺ μᾶς κρατᾶ, θεωρητικῶς, ζωντανούς. Ὅταν ὅμως παραιτούμεθα ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὰ δῶρα της, τότε τελειώνει καὶ ὁ κύκλος μας.
Κι ἂς ὑπαγορεύουν ἄλλα τὰ ἡμερολόγια…

Τὸ μυστικό, γιὰ νὰ ἀλλάξῃ αὐτή μας ἡ συμπεριφορά μας (καί, κατ’ ἐπέκτασιν, στάσις ζωῆς μας), κρύβεται στὴν …λεπτομέρεια. Κρύβεται ἐκεῖ ποὺ οὐδέποτε κυττάξαμε. Κρύβεται δῆλα δὴ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο μας.
Πῶς λοιπόν ἀντιλαμβανόμεθα τόν κόσμο μας; Αἰσθανόμεθα κύτταρό του ἤ αἰσθανόμεθα παρατηρητές ξένοι καί ἀπεκομμένοι; Αἰσθανόμεθα μετέχοντες ἤ ἀπέχοντες; Αἰσθανόμεθα ὡς κάτι ἐνεργό καί ζωντανό ἤ ὡς κάτι στατικό καί ἀδρανές;

Ἐὰν καταφέρουμε, δοκιμαστικῶς καὶ μόνον, νὰ ἀλλάξουμε τὶς δικές μας αἰσθήσεις, ἕνα εἶναι βέβαιον: θὰ ἀλλάξουμε ὁριστικῶς καὶ ἄνευ ἐπιστροφῆς τὶς ὀπτικές μας. Ἀλλάζοντας τὶς ὀπτικές μας, ἀλλάζουμε αὐτομάτως καὶ τὶς ζωές μας. Μά, ἀλλάζοντας τὶς ζωές μας καταλήγουμε νὰ ἀλλάζουμε, αὐτομάτως τὸν τρόπο ποὺ συμπεριφερόμεθα.

Μία …στιγμὴ εἶναι ἱκανὴ γιὰ νὰ μᾶς μετουσιώσῃ ἀπὸ κάτι ἀνούσιο καὶ κάτι οὐσιῶδες. Κι αὐτὴ ἡ στιγμή, γιὰ νὰ προκύψῃ, ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ ἐμᾶς.

Φιλονόη

εἰκόνα