Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Ὅσο κυττάζουμε γύρω μας… Ὅσο ἀναμένουμε λύσεις στὰ προβλήματά μας ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό μας περιβάλλον… Ὅσο ἀναβάλλουμε τὸ νὰ ἑστιάσουμε μέσα μας…
…τόσο περισσότερο βουλιάζουμε σὲ καταστάσεις καὶ συνθῆκες ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ διαχειρισθοῦμε…
Ἐκπαιδευθήκαμε ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας νὰ κυττᾶμε διαρκῶς γύρω μας γιὰ νὰ πάρουμε (ἢ γιὰ νὰ μὴν πάρουμε) ἀποδοχὴ καὶ ἀγάπη. Στερούμενοι αὐτῶν, τῶν βασικῶν γιὰ τὴν ἐσωτερική μας ἀσφάλεια «δομικῶν λίθων», καταλήξαμε νὰ ἀναμένουμε μόνον ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας ὅλα ἐκεῖνα ποὺ θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ αἰσθανθοῦμε ἀσφαλεῖς. Μὲ βάσιν αὐτὰ καὶ μόνον ὅμως τελικῶς, χάσαμε τὸ «κλειδὶ» ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ζήσουμε στοιχειωδῶς ἐλεύθεροι.
Οὐδέποτε λοιπὸν στραφήκαμε σὲ ἐμᾶς γιὰ νὰ καλύψουμε τὶς ἀνάγκες μας. Οὐδέποτε στραφήκαμε στὴν πηγή!!! Οὐδέποτε κατανοήσαμε πὼς τὸ ἀναμένουμε ἀπὸ τοὺς γύρω μας, ἀκόμη καὶ τὰ ἁπλᾶ μὰ καὶ αὐτονόητα, κατήντησε τροχοπέδη ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ ὅσα θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς λυτρώσουν.
Συνηθίζουμε λοιπόν, διότι ἔτσι διδαχθήκαμε, ἐδῶ καὶ χρόνια, νὰ λησμονοῦμε πὼς ἀφεθήκαμε νὰ παρασυρθοῦμε σὲ μίαν δίνη γεγονότων, δίχως νὰ τὰ ἐπεξεργαζόμεθα καὶ νὰ ἀναλύουμε μὲ τρόπον τέτοιον, ποὺ νὰ εἶναι διακριτό, κάθε στιγμή, τὸ ἐὰν ἔχουμε κάτι νὰ μάθουμε ἤ ὄχι, μέσα ἀπὸ αὐτά. Ἀδυνατοῦμε νὰ ἐντοπίσουμε τὰ σημεία ποὺ πάσχουμε καί, καταληκτικῶς, νὰ ἐνασχοληθοῦμε μόνον μὲ αὐτά, γιὰ νὰ ἀπομειώσουμε καὶ τοὺς πόνους μας καὶ τὰ δεσμά μας. Καί, φυσικά, ἡ βία τῆς καθημερινῆς ῥουτίνας, ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ σκεφθοῦμε ἢ ἔστᾦ νὰ χαλαρώσουμε, μᾶς παγιδεύει σὲ ὅλο καὶ πιὸ δαιδαλώδη (ἀόρατα) δεσμὰ καὶ δίκτυα ἁλυσίδων…
Ἡ καθημερινότης μας κατήντησε κάτι σύνθετο καὶ ἄνευ λογικῆς. Ἀδυνατοῦμε νὰ συγκεντρωθοῦμε στὰ ἁπλᾶ καὶ ἀναζητοῦμε διαρκῶς ἐξωτερικὰ ἐρεθίσματα γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸν προβληματισμό, τὴν ἐσωτερικότητα καὶ τὴν ἀναζήτησιν τῶν αἰτίων. Τελικῶς μόνον ἀναπαράγουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπεκτείνουν τὰ δεσμά μας σὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερα ἐπίπεδα, μὲ ἀποτέλεσμα πλέον νὰ μᾶς εἶναι ἀδύνατον νὰ τὰ ἀντικρύσουμε.
Ἂς σταθοῦμε ὅμως… Ἔτσι, γιὰ λίγο… Ἴσα ἴσα νὰ ἀνασάνουμε βαθειὰ καὶ νὰ δοκιμάσουμε τὶς …ἀνάποδες ὁπτικές. Ἂς ἑστιάσουμε γιὰ λίγο μέσα μας, δοκιμάζοντας τὸ ἐὰν τελικῶς μποροῦμε, ἤ ὄχι, νὰ «παίξουμε» μὲ τὶς ζωές μας μόνοι μας, δίχως κατάλοιπα κι ἐμμονές.
Γιὰ ἀρχὴ τοὐλάχιστον, ἂς δώσουμε χρόνο σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ ἀποφασίσουμε τί πράγματι χρειαζόμεθα…
Λίγος χρόνος μαζύ μας, καθημερινῶς, μόνον νὰ μᾶς προσφέρῃ ἔχει…
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.