Σιγὰ σιγά, βῆμα τὸ βῆμα, λεπτομέρεια στὴν λεπτομέρεια ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τὸν χῶρο μας, ἀλλάζοντάς του τὴν εἰκόνα καὶ θέτοντας τὶς βάσεις γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε.
Στὴν πραγματικότητα μία τέτοια ἀλλαγὴ σηματοδοτεῖ τὶς ἀπόλυτες ἐκεῖνες ἀναγκαῖες δεσμεύσεις ποὺ χρειαζόμεθα ὡς ἄτομα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴν διαδικασία ἐπαναδομήσεως τῆς ζωῆς μας καί, κατ’ ἐπέκτασιν, τοῦ κόσμου μας.
Ἴσως νὰ φαίνεται ὑπερβολικό, ἐκ πρώτης ὄψεως, αὐτὸ ποὺ προτείνω, ἀλλὰ δὲν εἶναι. Ὅλοι μας ἐξαρτώμεθα ἀπὸ τὶς καθημερινές μας εἰκόνες, γιὰ νὰ αἰσθανόμεθα ἀσφαλεῖς, χαλαροί, δυστυχεῖς, ἐπιβεβαρυμένοι ἢ χαρούμενοι. Οἱ εἰκόνες γεννοῦν συναισθήματα καὶ τὰ συναισθήματα, μὲ τὴν σειρά τους, δημιουργοῦν συνθῆκες.
Σίγουρα, στὸν χῶρο μας ἐνυπάρχουν χρήσιμα κι ἄχρηστα ἀντικείμενα, ὄμορφες καὶ ἀδιάφορες γωνίες, χαλαρωτικὲς καὶ ἐνοχλητικὲς λεπτομέρειες. Παρατηρώντας προσεκτικά, μὲ νέα ὁπτική, κάθε ἐπὶ μέρους στοιχεῖον τοῦ χώρου μας, θέτοντας ἐρωτήματα στοὺς ἑαυτούς μας γιὰ τὰ χρήσιμα καὶ τὰ ἀσήμαντα, μποροῦμε, σιγὰ σιγά, νὰ ἐντοπίσουμε ὅλα ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ ἀποτελοῦν ἄχθος γιὰ τὶς ζωές μας καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἐπὶ τέλους ἀπὸ αὐτά, δωρίζοντας ἢ ἀκόμη καὶ πετώντας.
Πρόκειται γιὰ μίαν ἀναγκαία διαδικασία, ποὺ πέραν τῶν ὁποίων συναισθηματισμῶν, εἶναι ἀναγκαία πρὸ κειμένου νὰ αἰσθανθοῦμε σὲ μεγάλον βαθμὸ ἐλεύθεροι. Διότι, ἀπὸ ὅποιαν πλευρὰ κι ἐὰν τὸ δοῦμε, ἕνα εἶναι βέβαιον: κάθε τὶ περιττὸ στὶς ζωές μας συνιστᾶ βάρος. Κάθε βάρος μᾶς κρατᾶ δεσμίους καὶ μᾶς ἐμποδίζει τὴν δυνατότητα κινήσεως. Μὲ περιορισμένες δυνατότητες κινήσεως, ἐκτὸς τῆς ὁποίας δυσφορίας, ὑποχρεούμεθα καὶ σὲ περιορισμὸ τῶν δράσεών μας. Πόσο μᾶς ἀρέσει αὐτό;
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.