Ἡ πολὺ μεγάλη χαρά, ἡ ἀπόλαυσις, ἡ ἱκανοποίησις, ἡ θλίψις, ὁ πόνος ἤ ἡ ἀπογοήτευσις, ποὺ θὰ μπορούσαμε κάθε στιγμὴ νὰ βιώνουμε, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δικές μας, ἀπολύτως ὑποκειμενικές, ἐρμηνεῖες τῶν γεγονότων.
Τὸ κάθε γεγονός, ἀπὸ μόνον του, δὲν εἶναι καλὸ ἤ κακό. Συμβαίνει.
Ἡ δική μας ὅμως σχέσις μαζύ του, μὰ κυρίως ἡ δική μας ἐρμηνεία τοῦ γεγονότος, τὸ μετατρέπει σὲ κάτι καλὸ ἤ κακό, ποὺ μᾶς βαρύνει ἤ ὄχι, μᾶς θλίβει ἤ μᾶς χαροποιεῖ, μᾶς τρομάζει ἤ μᾶς γεμίζει ἡρεμία.

Ἡ συνειδητοποίησις αὐτῆς τῆς πραγματικότητος, ὅταν συμβῇ, εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες συνειδητοποιήσεις τοῦ Ἀνθρώπου. Κι αὐτὸ διότι μόλις ἀντιληφθοῦμε πὼς ἀπὸ μόνη της ἡ ἐρμηνεία τοῦ γεγονότος δὲν συνιστᾶ ἀφορμὴ δημιουργίας συναισθήματος, ἡ ἀντιμετώπισίς του εἶναι πολὺ πιὸ ψύχραιμη καὶ οὐσιαστική.
Ἡ ψυχραιμία καὶ ἡ διαύγεια πνεύματος μᾶς λείπει ὅταν λαμβάνουμε ἀποφάσεις.
Κι αὐτὴν ἀκριβῶς μᾶς τὴν προσφέρει ἡ ἀποστασιοποίησις ἀπὸ τὸ ὁποιοδήποτε συμβάν.

Τὰ γεγονότα στὴν ζωή μας, καλὰ ἤ ἄσχημα, πάντα συνέβαιναν καὶ θὰ συμβαίνουν.
Τὸ ἐὰν θὰ μᾶς καθηλώσουν, ἤ ὄχι, ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἀπὸ τὴν δική μας στάσιν καὶ ὀπτική.
Ὅσο μεγαλυτέρα ἡ συναισθηματικὴ ἀπόστασίς μας ἀπὸ αὐτά, τόσο μεγαλύτερα ἡ δυνατότης ἐλιγμοῦ μας καὶ ἐπανατοποθετήσεώς μας σὲ νέες βάσεις, πιὸ στέρεες καὶ πιὸ διαυγεῖς.

Φιλονόη

εἰκόνα