Τὰ σάββανα δὲν εἶχαν …τσέπες!!!

Οἱ παλαιοὶ στὴν Χίο, θυμοῦνται τὸν ἐφοπλιστή ποὺ πέθαινε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρες, ἀλυκτῶντας σὰν σκυλί, καὶ τὰ οὐρλιακτά του ἀκούγονταν σὲ ὅλο τὸ κέντρο τοῦ νησιοῦ.

Σὲ ὅλη του τὴν ζωή, εἶχε γαμήσει, βιάσει, ἀγοράσει καὶ ταπεινώσει ὅτι πετοῦσε, περπατοῦσε ἢ κολυμποῦσε στὴν γῆ…
Τρία παλληκαράκια εἴχαν κατακλειδώσει οἱ καπετανέοι του στὶς πλῶρες τῶν πλοίων ποὺ ἐβούλιαξαν μετά, γιὰ νὰ ὑπάρξουν οἱ ἀπαραίτητες ἀπώλειες ζωῆς, ποὺ ἀναγκάσαν τις ἀσφαλιστικὲς νὰ πληρώσουν: «ΟΛΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ» τὰ σαπάκια τοῦ πολέμου… Συνέχεια →

Ἐμεῖς ἐπιμένουμε…

Ἡμέρες ποὺ εἶναι ἄς εὐχηθοῦμε.
Μὰ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα στὸ μυαλό μας ἄς κρατοῦμε ζωντανὴ τὴν σκέψιν τῆς Ἐλευθερίας.
Αὐτὴ μᾶς κρατᾶ ζωντανοὺς καὶ μᾶς δίδει δυνάμεις.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνάγκη μας, γιὰ αὐτὴν θὰ ἀγωνιστοῦμε, γιὰ αὐτὴν θὰ πεθάνουμε, ἐὰν ἀπαιτηθῇ. Συνέχεια →

Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου

Τρέμουν τα πόδια. Από το κρύο εκ πρώτης όψεως. Δεκέμβρης μήνας, πάει ο παλιός ο χρόνος. Επί της ουσίας, από αυτό που πάει να κάνει.  Αυτό ανθρώπου νους δεν θα το χωρούσε. Ούτε κι ο δικός του ένα χρόνο, ίσως κι ένα μήνα πριν.. Ούτε και τώρα. Και τώρα δεν ξέρει αν θα βρει τη δύναμη να φτάσει μέχρι το τέλος. Όσο θυμάται τι κουβέντες μεταχειριζόταν για όσους άκουγε στα νέα ότι είχαν κάνει κάτι παρόμοιο… Και τώρα δεν ξέρει πώς μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό το δίλημμα, ξέρει πως η απελπισία του είναι τέτοια που η ψυχή του δεν θα μπορέσει ποτέ να γαληνέψει, ό,τι κι αν κάνει απόψε, όποιον δρόμο κι αν διαλέξει. Συνέχεια →

Ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεὸς μέσα μας εἶναι.

Tὸν 20ό αἰῶνα, λένε, πὼς προοδεύσαμε. Ἴσως, τεχνολογικὰ μᾶλλον.
Ἀλλὰ δεν εὐτυχήσαμε σὰν ἄνθρωποι.
Γι’ αὐτό, τὸν 21ο αἰῶνα θὰ δρέψουμε τοὺς καρποὺς τοῦ 20οῦ, τὴν ἀλαζονεία δηλαδὴ καὶ τὴν πνευματική μας πενία, Συνέχεια →

Ἡ ξενητεμένη

…Χιλιάδες χρόνια πέρασαν γιὰ νὰ φανῆς καὶ πάλι!
Ὤ! δόξα νάχη τἄγνωστο λισγάρι τοῦ χωριάτη
ποῦ κύλισε τοῦ τάφου σου τὴν πέτρα κι ἀναστήθης!
Κ᾿ εἶδες τὸν κόσμο ἀλλοιώτικο, καὶ τὴν Ἑλλάδαν ἄλλη
καὶ ξένη τὴν Ἀνατολὴ καὶ βάρβαρη τὴ γῆ σου,
καὶ σὰ νὰ μὴν τὴ γνώρισες, διάβηκες πρὸς τὴ Δύση! Συνέχεια →

Φτωχοὺς ἔχουμε, μὰ ὄχι φουκαράδες…

Γιατί νά κάθομαι νά βρίζῳ;
Γιατί νά λέῳ πώς ἔφυγα καί γλύτωσα;
Γιατὶ ῥὲ Ἄτταλε δὲν εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι, μοῦ λὲν τάχα μας…
Βρὲ τὸ …ὄνειρο τοῦ κάθε ῥαγιᾶ εἶναι νὰ πάῃ στὰ μπουζούκια!
Ὑπάρχουμε κι ἐμεῖς που ὑποφέρουμε ἀκούγοντας πόσο ὡραία ἦταν ψές

ΦουΚαρράδες ὅλης τῆς Ἐπικρατείας Ἐνωθεῖτε…
Φᾶτε ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπ’ τὰ Χριστούγεννα στὰ…ῥεβεγιόν!
Πὼς μοῦ τὴν δίνει ἡ λέξις μόνον «ῥεβεγιόν»  ..πάω νὰ σκάσῳ…Ἀπανέκαθεν λέμε…
Ἀκοῦς κάτι βλαχούρια…
Ἑλληνικὰ καλὰ δὲ ξέρουν νὰν τὴνε βγάλουν βρὲ οὔτε σὰν ῥαγιάδες. Συνέχεια →