Εἶναι πασιφανές, σὲ ὅλο καὶ περισσοτέρους, πὼς τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν σχέσεών μας βασίζονται σὲ ἕνα «δοῦναι καὶ λαβεῖν» …ἀρεσκείας. Μία μορφὴ …«συναλλαγῶν» ποὺ τελικῶς μᾶς προκαλοῦν πολύ-ἐπίπεδες αὐτό-παγιδεύσεις, ἐφ’ ὅσον ἂν τί νὰ ἑστιάζουμε στὸ ΓΝΩΘΙΣΑΥΤΟΝ, ἐμεῖς καταλήγουμε νὰ υἱοθετοῦμε ἐπίκτητες, συνήθως, συμπεριφορές, ποὺ συνήθως οὐδὲ μίαν ἀλήθεια μας ἐκφράζουν. Ἀναλόγως δὲ τῶν ὀπτικῶν μας, αὐτὸ τὸ «γαϊτανάκι» μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ παραμένουμε ὅμηροι τῶν συμπεριφορῶν μας καὶ νὰ ἀπομακρυνόμεθα ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες. Συνέχεια →