1) Την Κυριακή 18 Μαρτίου 2012 συνεχίζεται το σεμινάριο που διοργανώνει η ‘Σέρρα” με τα εξής θέματα:
«Νεοελληνικός Διαφωτισμός στον Πόντο – Γενοκτονία – Αντάρτικο – Κίνημα ανεξαρτησίας» – Εισηγητής: δρ. Αγτζίδης Βλάσης
«Οι επιδράσεις του φολκλορισμού στην ποντιακή παράδοση» – Εισηγητής: κ. Ζουρνατζίδης Νίκος
[7.30 μ.μ. αίθουσα (7) των Παλαιών Σφαγείων Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου οδός Επταλόφου]
Περισσότερα: http://kars1918.wordpress.com/2012/03/02/serra/ Συνέχεια
Εν όψει του εορτασμού της επετείου της 25ης Μαρτίου και των ανά την χώρα παρελάσεων προτείνω:
Α΄ Περίπτωση
1. Οι Δημοτικές Αρχές που θα παραστούν, οι Συλλόγοι Γονέων και Κηδεμόνων και οι Συλλόγοι των Εκπαιδευτικών των σχολικών μονάδων που θα λάβουν μέρος στις κατά τόπους παρελάσεις, να στείλουν ψηφίσματο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον Πρωθυπουργό και στον Πρόεδρο της Βουλής, ζητώντας τους να μην παραστούν εκπρόσωποι της πολιτείας ή υποψήφιοι στις παρελάσεις, αφού με την παρουσία τους προκαλούν το δημόσια αίσθημα του υπερήφανου και δημοκράτη λαού. Να τους καταστούν δε υπόλογους για τυχόν επεισόδια που θα προκληθούν εις βάρος τους.
Ἔφθασε πλέον ἡ στιγμὴ νὰ ἀναλάβουμε μόνοι μας τὴν διατροφή μας καὶ τὴν ἐπιβίωσίν μας.
Ἰδίως γιὰ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν στὸ κλεινὸν ἄστυ τὰ πράγματα εἶναι ἰδιαιτέρως δύσκολα.
Κάποιοι, λιγοστοί, ἔχουν χωριά, ῥίζες, προγονικά.
Οἱ περισσότεροι ἐξαρτώμεθα ἀπὸ τὴν καλὴ θέλησι τῶν μεσαζόντων καὶ τῆς …τύχης.
Θεωρῶ πὼς ὅλοι μας σταδιακῶς ὀφείλουμε νὰ ἀποκτήσουμε ἐκ νέου σχέσεις μὲ τὴν πρωτογενὴ παραγωγὴ καὶ μὲ τὴν Γῆ μας.
Εἶναι δύσκολο, ὡς ἀπόφασις, ἀλλὰ ἀντιλαμβανόμαστε πλέον πὼς εἶναι ἀνάγκη. Συνέχεια
Μετὰ τὴν πατάτα ἀκολουθοῦν κι ἄλλες δράσεις πρὸ κειμένου νὰ φθάσουν στὸν κόσμο φθηνότερα τρόφιμα!
Βέβαια τὸ ΚΚΕ, οἱ μεσάζοντες καὶ ὁ κάθε κουδουνισμένος θὰ λυσσάξουν! Συνέχεια
Βέβαια κάποιοι ἐνοχλήθηκαν! (Ποιοί ἄρα γέ; Μήπως οἱ γνωστοί μεσάζοντες; Μήπως τό ΚΚΕ πού ἔχασε τά ἡνία τῆς «ἀντιδράσεως»; Μήπως τά πολυκαταστήματα πού χάνουν πελατεία;)
Ἡ πρότασις τριγυρίζει ἡμέρες τώρα στὸ μυαλό μου.
Προσπαθοῦσα νὰ τὴν ὁλοκληρώσω καὶ νὰ τὴν παρουσιάσω.
Δὲν γίνεται νὰ κλαιγόμαστε καὶ νὰ βρίζουμε κάθε φορὰ ποὺ μία ἐπιχείρησις κλείνει.
Δὲν γίνεται νὰ λυπόμαστε τὸν συνάνθρώπο μας διότι αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι στὸ νὰ τὸν στηρίξουμε.
Καὶ δὲν σώζεται ὁ συνάνθρωπός μας μόνον μὲ τὴν δική μας στήριξι.
Οὔτε μὲ τὴν λύπησί μας σώζεται! Χρειάζεται ἔργα! Πράξεις! Δράσεις!
