Τὸ συναίσθημά μας εἶναι ἕνας ὑπέροχος σύντροφος γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο γύρω μας. Ἀλλὰ τὸ συναίσθημα ΔΕΝ εἶναι ὁδηγός. Ὁδηγὸς εἶναι ἡ ἀντίληψις, ἡ διαίσθησις, ἡ ἐμπειρία, ἡ γνῶσις, ἡ λογική… Τὸ συναίσθημα, ἁπλῶς, ὅταν μποροῦμε νὰ τὸ παρατηρήσουμε μὲ ἐντιμότητα καὶ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἶναι ἕνας θαυμάσιος σύντροφος, ποὺ μᾶς προστατεύει … Συνέχεια
Ἡ πολυδιαφημιζομένη θετικὴ σκέψις, τὰ τελευταία χρόνια, εἶναι μία -ἐν δυνάμει- μεγίστη παγίδευσις ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς ἐγκλωβίσῃ σὲ ἀκόμη μεταλύτερες ἐμμονὲς ἀπὸ αὐτὲς ποὺ διαθέτουμε. Κι αὐτὸ διότι γιὰ νὰ μπορέσῃ ἡ θετικὴ σκέψις νὰ γίνῃ ὅπλο μας ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ «καθάρουμε» ὅλον τὸν πεποιθησιακό μας μηχανισμὸ ἀπὸ βαρίδια καὶ ἀγκυλώσεις.
Ὑπάρχουν πολλὲς ὀπτικὲς γιὰ νὰ δοῦμε τὰ λάθη μας. Πάρα πολλές. Τὸ ποιὰν ὀπτικὴ θὰ ἐπιλέξουμε εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον θέμα ἀποφάσεώς μας καὶ μόνον, μὰ συνάμα καὶ βαθμοῦ ὡριμότητός μας. Δῆλα δὴ εἶναι προσωπική μας ἐπιλογὴ καὶ μόνον.
Τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε μας στιγμή, ὅποιες κι ἐὰν εἶναι οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες, νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια τὴν στιγμή μας, εἶναι τὸ μέγιστον ποὺ μπορεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχῃ.
Κάποιες φορές, παρασυρόμενοι ἀπὸ την σαχλαμάρα τῆς καθημερινότητος, ἐν ὅσῳ γνωρίζουμε τὸ ποιὰ εἶναι τὰ πρότυπα γύρω μας, μιμούμεθα. Μιμούμεθα τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Μὰ κυρίως τὴν σαχλαμάρα. Τὸ φαινόμενον εἶναι πιὸ ἔντονο σὲ νεαρὲς ἡλικίες, ποὺ εἶτε γιατὶ τὰ παιδὰ δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν εἰκόνα τους πρὸς τοὺς ἄλλους, εἶτε … Συνέχεια
Παύω, ἐπὶ τέλους, νὰ εἶαι ὁ κάθε λογῆς κομπάρσος τῆς ζωῆς μου. Γίνομαι πρῶτος ἐγὼ αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶναι οἱ ἄλλοι, παύοντας νὰ ἀπαιτῶ ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ὁ,τιδήποτε. Ἔχουν τὰ δικά τους βαρίδια, τὶς δικές τους ἐμμονὲς καί, κυρίως, τὶς δικές τους διαδρομὲς νὰ διανύσουν.
