Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.

Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια →

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς πάντα ἔτσι πολεμούσαμε, μὰ τώρα, εἰδικῶς τώρα, ποὺ ἡ κάθε συμμαχία εἶναι πρόσκαιρος, ἐπίπλαστος καὶ τελικῶς …λυκοφιλία, εἶναι ἐπιτακτικότερον ὅλων νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς εἴμαστε περισσότερο μόνοι ἀπὸ κάθε ἄλλην φορά. Συνέχεια →

Συμπολεμιστές μας ὑπάρχουν παντοῦ. Ἔργο ζωῆς μας νὰ τοὺς ἀνακαλύψουμε, ἀναλαμβάνοντας συνειδητῶς τὴν εὐθύνη αὐτήν.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς λίγοι θὰ πολεμήσουν καὶ περισσότεροι θὰ λειτουργήσουν ὡς ὄχλος.
Ἐμεῖς θὰ ἀποφασίσουμε καὶ τὸν ῥόλο μας καὶ τὰ ἔργα ποὺ θὰ ἀναλάβουμε νὰ φέρουμε εἰς πέρας.

Συνέχεια →

Ὅλοι οἱ πνευματικοὶ δάσκαλοι δίνουν ἔμφαση στὴν παροῦσα στιγμή.
Ὡστόσο ὅλοι ἀναβάλουμε τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ εἴμαστε γεμάτοι ἀγάπη καὶ σοφία, ἐμπνευσμένοι ἀπὸ τὰ ὁράματά μας. Συνέχεια →