Ἕνα ἀγαπημένο μου κείμενον, ποὺ ἀπὸ τὸ 2011 κυκλοφορεῖ ἐλευθέρως στὸ διαδίκτυον, ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν τίτλο:

Μόνον μὲ τὸν Ἔρωτα ζῶ!

Σήμερα, χάριν καὶ μόνον τῶν γεγονότων ποὺ τρέχουν (καί, δυστυχῶς μας, τρομοκρατοῦν τοὺς πάντες), ἀπεφάσισαν νὰ τὸ θυμηθῶ, δίχως περισσότερα σχόλια. Συνέχεια →

Πατὴρ πάντων ὁ πόλεμος, ἔλεγε ὁ παπποῦς Ἡράκλειτος.
Ὁ κόσμος μας,  αὐτὸς ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, ποὺ ἀναλόγως τῶν συνθηκῶν ἐξωτερικεύεται ὡς χαρά, ἔρως, δημιουργικότης, ἐλπίς, κοινωνικότης ἤ ὡς ὀργή, θυμός, φόβος, πόνος, διαρκῶς ἑνὸς πολέμου ἔκφρασις εἶναι. Κι ἄλλοτε ὑπερισχύει ἡ μία του πλευρὰ κι ἄλλοτε ἡ ἄλλη. Συνέχεια →

Γιὰ τὸ χατήρι μίας φίλης, καὶ πολλῶν ἄλλων ποὺ ξέρω πὼς τὸ χρειάζονται, ἀναδημοσιεύεται σήμερα μὲ πάρα πάρα πάρα πολὺ μεγάλη πίστη πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε!

Εἶναι τὸ μεγαλύτερο ὅπλο μας! Δὲν ἔχουμε κανένα ἄλλο, πλὴν αὐτοῦ!

Ξέρω, πονᾶμε. Ξέρω, δὲν γίνεται νὰ κρυώνῃ τὸ παιδί σου καὶ νὰ χαμογελᾶς. Θὰ εἶναι ψεύτικο!

Συνέχεια →

Ἀλλά ποιά ζωή;;;
Καλὸ τὸ ἐρώτημα.
Ζωὴ ΔΕΝ εἶναι αὐτὸ ποὺ φοβόμαστε ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ χαιρόμαστε!!!
Ὀ Φόβος ΔΕΝ ἔχει θέσιν στὴν πραγματικὴ ζωή!
Ὁ  Φόβος λειτουργεῖ ὡς ἀνακλαστήρας, ποὺ δὲν ἐπιτρέπει σὲ αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε νὰ φθάσουν σὲ ἐμᾶς καὶ νὰ τὰ ἀπολαύσουμε.
Ὀ Φόβος εἶναι συνήθως δικό μας δημιούργημα καὶ ΜΟΝΟΙ μας πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουμε.
Συνέχεια →

Οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί μας πιστεύουν πὼς ἡ τύχη καὶ ἡ ἀτυχία τοὺς συντροφεύουν, κατὰ περίπτωσιν. Αὐτοὶ οἱ συνάνθρωποί μας εἶναι ποὺ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἐξηρτημένους ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς συνθῆκες καί, μονίμως, καταδεικνύουν κάτι ἢ κάποιον, ἔξω ἀπὸ αὐτούς, ποὺ εὐθύνεται γιὰ τὰ κακὰ ἢ τὰ καλὰ τῆς ζωῆς τους. Μποροῦν μάλιστα νὰ ἀποδείξουν, βάσει ἐπαναλαμβανομένων «συμπτώσεων» τὸ ἐὰν εἶναι ἤ ὄχι τυχεροί!
Καὶ θὰ ἦταν ἔτσι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν ἀποδείξεις, ὄχι μεμονωμένες ἢ κατ’  ἐξαίρεσιν, γιὰ τὸ ἀντίθετον. Διότι αὐτὸ μποροῦν νὰ τὸ ἀνατρέψουν μόνον ὅσοι συνειδητοποιοῦν πὼς ἀνατρέπεται. Συνέχεια →