Θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα κείμενον τοῦ ἀγαπητοῦ μου Ἀντωνίου Ἀνρουλιδάκη, ποὺ μέ συνεκίνησε. Τοῦ ἄλλαξα τὸν τίτλο (ὄχι τὰ φῶτα) διότι ἡ συγκεκριμένη φράσις (μέσα ἀπό τὸ κείμενον) νομίζω πὼς εἶναι τὸ ζητούμενον ὅλου τοῦ πονήματος. Ἔφθασε ἡ στιγμὴ τῆς ἐνηλικιώσεώς μας. Δημοκρατία (μία κι αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον) εἶναι ἡ ἀπόῤῥριψις κάθε διαμεσολαβητοῦ καὶ ἡ ἀνδρίωσίς μας. Ἡ ἐνηλικίωσίς μας! Ἑὰν πορευθοῦμε ἔτσι, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Μίκης-Καραμπελιᾶς, σημειώσατε τί;
Ἔφυγε ὁ Καραμπελιᾶς ἀπὸ τὴν σπίθα. Καὶ τί ἔγινε θὰ μοῦ πεῖτε; Ἀπὸ πίττα ποὺ δὲν τρῶς….
Δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγματα… Τί εἶναι ἡ σπίθα; Τί ῥόλο παίζει μέσα στὴν κοινωνία μας; Ποῦ στοχεύει; Τί προσπαθεῖ νὰ κάνῃ; Νὰ ἐνώσῃ ἢ νὰ κατευθύνῃ; Ἔχει καθαρὲς θέσεις ἢ «καθαρές» θέσεις;
Ἔχω γράψει πάρα πολλὲς φορὲς καὶ δὲν θὰ κάτσω σήμερα νὰ ἀσχοληθῶ μὲ ὅσα κρύβονται ἀπό πίσω. Ἔχουν γράψει κι ἄλλοι πολλοί. Θὰ σταθῶ μόνον σὲ ἕνα σημεῖον, ποὺ θὰ τὸ γράψω σὲ μορφὴ ἐρωτημάτων:
Γιατί τώρα «ἐσηκώθη» ὁ Μίκης; Γιατί ἐπιμερίζει τὰ προβλήματά μας ὡς κοινωνίας; Γιατί δὲν «ἐσηκώθη» πρὸ δύο ἐτῶν ἢ πέντε ἢ ἔςτῳ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009; Τί περίμενε;
Νὰ σοῦ πῶ τί θὰ γίνῃ αὔριο στὴν πλατεία;
Στὴν κάτω μεριὰ τῆς πλατείας εἶναι οἱ μέν. Στὴν ἄνω μεριὰ τῆς πλατείας οἱ δέ. Ἔξω ἀπὸ τὴν πλατεία εἶναι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι. Σκόρπιοι, ἄσχετοι, ἀνένταχτοι, καθοδηγητές, καπελωτές, ντουντουκαδόροι…. Ὅταν μαζεύεται κόσμος, οἱ κάτω Συνέχεια
Εἶδα…..
Ἕνα κείμενο ποὺ μὲ τάραξε… Μὲ ἔπιασε ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ μὲ κάθισε κάτω γιὰ νὰ τὸ διαβάσω μὲ ὅλες μου τὶς αἰσθήσεις.. Νὰ τὸ μυρίσω.. Νὰ τὸ γευθῶ… Νὰ τὸ ἀγγίξω.. Νὰ τὸ ἀκούσω… Καὶ μετὰ νὰ τὸ ξαναδῶ… Πολλὲς φορές…. Γιὰ νὰ τὸ κάνω κτῆμα μου… Δικό μου…. Ἔτσι εἶναι…Ὅπως τὰ γράφει ὁ Κυπραῖος! Κι ἀκόμη καλλίτερα.. Αὐτὴ ἡ μάχη εἶναι γιὰ ὅλους μας ἕνα θεῖο δῶρο… Κι ἐὰν δὲν τὴν ζήσουμε, ἐὰν δὲν τὴν βιώσουμε, δὲν θὰ Συνέχεια
Οἱ ξεφτίλες παρακρατικοὶ (μὲ διευκρινήσεις.)
Στὸ κείμενο οἱ ξεφτίλες παρακρατικοὶ ἔγραφα κάτι ποὺ ἦταν λᾶθος. (Κοινῶς; Παραπληροφόρησις.)
Δὲν πρόσεξα τὴν ἡμερομηνία τοῦ Ῥιζοσπάστη, ἀναφορικῶς μὲ τὴν δημοσίευσι τῆς συλλήψεως τοῦ ἀστυνομικοῦ ἀπὸ τὰ «συντρόφια» τοῦ ΠΑΜΕ, ἡ ὁποία εἶχε συμβεῖ ἕναν ὁλόκληρο χρόνο πρίν. 
Ζητῶ λοιπὸν συγγνώμη γιὰ τὴν παραπληροφορία ποὺ διέσπειρα.
Δὲν ξέρω ἐὰν ἀλλάζουν τὰ δεδομένα τῆς προηγουμένης μου δημοσιεύσεως.
Ἐξετάζοντας ἐκ νέου τὶς πληροφορίες ποὺ εἶχα στὴν διάθεσί μου, τὸ μόνον ποὺ δὲν ἰσχύει γιὰ τώρα, (ἀλλὰ ἰσχύει γενικῶς) εἶναι ἡ πρόσφατος ἀποκάλυψις τοῦ μαϊμοῦ κουκουλοφόρου.
Θέλω τὸν ἥλιο μου πίσω!
Ἐκεῖ στὸ Σύνταγμα ἡ Ἑλλὰς ἀναγεννᾶται. Ἐκεῖ στὸ Σύνταγμα οἱ Ἕλληνες ξαναβρίσκουν τὸν ἑαυτό τους. Ξαναγράφουν τὴν ἱστορία τους, μὲ τὸν μοναδικό τρόπο ποὺ ἐκεῖνοι γνωρίζουν. Τὴν ἀλήθεια. Τὸ φῶς. Τὴν φυσικὴ διαδρομή πετῶντας κάθε ἐπίκτητο καὶ ἱκανὸ νὰ τους ἀλλοιώσῃ τὸ βλέμμα καὶ τὸν δρόμο.