Λὲς κι ἔχουμε κάποιον ἄλλον δρόμο νὰ διανύσουμε…

Ἀκοῦν λέξεις ὅπως «Πατρίς», «Πατριῶτες», «Ἔθνος» καὶ ἀνατριχιάζουν… Βλέπουν κάποιους νὰ ἐπιχειροῦν ἑνωτικὲς κινήσεις καὶ τοὺς πολεμοῦν ὡς …«φασίστες». Σηκώνουν σημαῖες κόκκινες καὶ πράσινες καὶ μαῦρες καὶ πορτοκαλὶ καὶ ὅ,τι νἆναι γιὰ νὰ πολεμήσουν τὴν μία σημαία ποὺ ὅλοι μας ἀναγνωρίζουμε καί, ἐν δυνάμει, μᾶς ἑνώνει…
Συνέχεια





Τὸ χάος ἐξαπλώνεται! (ἀναδημοσίευσις)

Τὸ χάος ἐξαπλώνεται!Ἐδῶ γίνεται τῆς τρελλῆς!
Στὴν Εὐρώπη δὲν ὑπάρχει πόλις ποὺ νὰ μὴν ζῇ στὸν ῥυθμὸ κάποιων μεγάλων ἀναταραχῶν!
Στὴν Μέση Ἀνατολή, στὴν Ἀφρική, στὴν ὑπόλοιπη Ἀσία, στὴν Ἀμερική, στὴν Αὐστραλία πολιορκοῦνται πρεσβεῖες, δολοφονοῦνται ὑπεύθυνοι κι ἀνεύθυνοι καὶ γενικῶς ὁ πλανήτης βράζει!
Συνέχεια





Λαὸς προσκυνημένος, λαὸς χαμένος! (ἀναδημοσίευσις)

Σήμερα ἀντὶ ἄλλης δημοσιεύσεως θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω ἐκ νέου ἔνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ ἐτῶν. 

Δὲν ἔχουν ἀλλάξῃ καὶ πάρα πολλὰ ἀπὸ τότε. Στὸ μοναδικὸ ἴσως σημεῖον ποὺ δύναμαι νὰ παρέμβω, εἶναι στὴν λειτουργία ποὺ δὲν ἔγινε στὴν Ἁγία Σοφία. 

Κατὰ τὰ ἄλλα, ἐπαναλαμβάνομαι….

Δυστυχῶς… Συνέχεια





Ἱερὰ ἐπέτειος ποὺ μᾶς διδάσκει…

Ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἦταν μία πολὺ σπουδαία ἑορτή, ποὺ σχετίζετο μὲ τὴν θεὰ Ἀθηνᾶ, τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ τὸν Σείριο….

Συνέχεια





Χρειάζομαι κι ἄλλα ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα (πραγματικὸ) ἄσυλο…

Χρειάζομαι κι ἐγὼ ἄσυλο.
Γιὰ τὶς ἰδέες μου, γιὰ τὰ ὄνειρά μου καὶ γιὰ τοὺς σκοπούς μου.
Ὅμως τελικῶς κατήντησα νὰ τὰ κρύβω ὅλα αὐτά, γιὰ τὸν φόβο ὄχι τόσο τῆς φιμώσεως, ὅσο τῆς ἐκδικήσεως.
Συνέχεια





Δὲν (πρέπει νά) μᾶς τρομάζουν τὰ νέα μέτρα…

Ὄχι διότι ΔΕΝ καταπατῶνται τὰ ἀνθρώπινά μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ ἀκυρώνουν τὰ συνταγματικὰ κατοχυρωμένα μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ διαλύουν τὴν ἐθνική μας κυριαρχία…
…ἀλλὰ διότι, οὔτως ἤ ἄλλως, τὸ «θηρίον» ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς καθυποτάξῃ ἤδη αὐτοκαταστρέφεται.

Ἴσως νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε τὸ πόσο βαθειὰ εἶναι ἡ σῆψις του…
Ἴσως νὰ δυσκολευόμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅταν ἡ σῆψις εἶναι ἐξηπλωμένη, τότε, αὐτομάτως, ὅλα τὰ μέλη τοῦ μολυσμένου σώματος κινδυνεύουν μὲ ξαφνικὸ θάνατο…
Ἴσως νὰ μᾶς ἔχουν τρομάξει οἱ τρομακτικὲς φορεσιὲς τῶν πραιτωριανῶν, ἤ οἱ σοβαρὲς γραβάτες, μὲ τὰ σκοῦρα κοστούμια τῶν «διοικούντων», ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ὁ περιῤῤέων φόβος…
Ὅμως… ξεχνᾶμε κάτι οὐσιῶδες…
Κάτι ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχουμε θυμήση…
Ὁ Φοίνιξ ἐκ τῆς τέφρας τοῦ ἀναγεννᾶται.
Συνέχεια