στροφὴ α´.Δυστυχησμένα πλάσματα
τῆς πλέον δυστυχησμένης
φύσεως, τελειώνομεν
ἕνα θρῆνον καὶ εἰς ἄλλον
πέφτομεν πάλιν. 5
Ἡμεῖς κατεδικάσθημεν
ἄθλιοι, κοπιασμένοι,
πάντα ῾νὰ κατατρέχωμεν,
ἀλλὰ ποτὲ δὲν φθάνομεν
τὴν εὐτυχίαν. 10
Σὲ πρωτοσυνάντησα σὲ χρόνους παλαιούς,
τότες ὁποὺ ἡ ἀνδρεία ἔθρεφε τὴν μήτρα σου.
Ἤσουν θηλυκὸν σεβάσμιον,
ὡραῖον, ἐρωτεύσιμον
καὶ μέσα σου,
τὴν Ἑλλάδα κυοφοροῦσες,
γεννοῦσες ἥρωες!
Ἤσουν τοῦ ἀνδρειωμένου πολεμιστοῦ ἡ Μάννα
καὶ ὑπερήφανα βημάτιζες,
γύρω ἀπὸ τὸν ἡρωικὸν τοῦ παιδιοῦ σου Θάνατον.
Ἡ Μάννα τοῦ Κόσμου εἶχε δυὸ γιούς: τὸ Θεὸ τῆς Σοφίας καὶ τὸ Θεὸ τοῦ Πολέμου. Κι ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος ἤθελαν νὰ τοὺς ἔχει πάνω στὰ γόνατά της.
— Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς βάλω καὶ τοὺς δυό, εἶπε ἡ μάννα. Πηγαίνετε νὰ κάμετε τὸ γύρο τοῦ κόσμου· καὶ κεῖνος ποὺ θὰ γυρίσει πρῶτος θὰ κάτσει στὰ γόνατά μου.
Ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου καβάλησε τὸ μαῦρο του κι ἔγινε καπνός. Ὁ Θεὸς τῆς Σοφίας, καθισμένος μπρὸς στὰ πόδια τῆς μάννας του, ἄκουσε τὸν ἀδερφό του ν’ ἀλαργεύει· σηκώθηκε, προσκύνησε τὴ μάννα του, ἔκαμε τρεῖς φορὲς τὸ γύρο της καὶ κάθισε στὰ γόνατά της.
Ὅταν, ὕστερα ἀπὸ χρόνους, ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου γύρισε Συνέχεια
στροφὴ α´.Ἕνας Θεὸς καὶ μόνος
ἀστράπτει ἀπὸ τὸν ὕψιστον
θρόνον· καὶ τῶν χειρῶν του
ἐπισκοπεῖ τὰ αἰώνια
ἄπειρα ἔργα. 5
Κρέμονται ὑπὸ τοὺς πόδας του
πάντα τὰ ἔθνη, ὡς κρέμεται
βροχὴ ἔτι ἐναέριος
ἐν ᾧ κοιμῶνται οἱ ἄνεμοι
τῆς οἰκουμένης. 10
Συνέντευξη στη Ρίκη Ματαλλιωτάκη
Ἕλλην, και στο διαδίκτυο μπορείς να τον συναντήσεις και ως Ηθικό Αυτουργό.
Ασπάζεται επίσης δίχως να διστάζει την άποψη που θέλει τους ποιητάρηδες τους λωλούς του χωριού, παραδέχεται ότι είναι έτσι, ή έστω κάπως έτσι, και μας εξιτάρει να τον γνωρίσουμε λέγοντας πως “Οἱ λίγες ἀράδες ἑνὸς ποιήματος, εἶναι ἡ ταυτότητα ποὺ κρύβει τὸ μέγεθος τῆς λωλάδας τοῦ Ποιητοῦ…”
Αφου μας άνοιξε την πόρτα της ψυχής του λοιπόν ας εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να γνωρίσουμε από κοντά έναν τέτοιο “λωλό”.
Τι σημαίνει ποίηση για σένα;
Πολὺ καλὴ ἐρώτησις! Ὅμως μονάχα μίαν ἀπάντησιν ἔχω, τὴν ὁποίαν ἤδη ἔχω δώσει εἰς τὴν κοινήν μας Φίλη Βένη Παπαδημητρίου.
«Σὰν σταθῶ Ἐλεύθερος σὲ αἰώνια πατήματα ἐπάνω, βουρκώνωντας καθὼς φοβᾶμαι νὰ κυττάξω τὸν ἄλλον Συνέχεια
στροφὴ α´.Σοβαρόν, ὑψηλὸν
δόσε τόνον ὦ Λύρα·
λάβε ἀστραπήν, καὶ ἦθος
λάβε νοός, ὑμνοῦμεν
ἔνδοξον ἔργον. 5
Διαπρεπῆ οἱ ἀθάνατοι
ἔδωσαν τῶν ἀνθρώπων
καὶ ἀτίμητα δῶρα·
ἀγάπην, ἀρετήν,
εὔσπλαγχνον στῆθος. 10
