Μέσα σε βόλια κι ὀβίδων κρότους
ἔπεσαν νιάτα μὲς στὸν ἀνθό τους.
Πᾶνε λεβέντες, πᾶνε κορμιὰ
κι ἄγνωστα τά ῾θαψαν στὴν ἐρημιά.

Κανεὶς δὲ ξέρει ποὺ τά ῾χουν θάψει,
κανεὶς δὲ πῆγε γιὰ νὰ τὰ κλάψει,
κανεὶς δὲν ἔκαψε γι᾿ αὐτὰ λιβάνι,
κανεὶς δὲν ἔπλεξε γι᾿ αὐτὰ στεφάνι.

Συνέχεια →

«Ξένε ποὺ μόνος κι ἔρημος 
σὲ ξένους τόπους τρέχεις, 
πές μου, ποιὸς εἶναι ὁ τόπος σου 
καὶ ποιὰ πατρίδα ἔχεις;»

«Τὴ μακρινὴ πατρίδα μου 
πάντα ποθῶ στὰ ξένα. 
Ἐκεῖ τὰ χρόνια τῆς ζωῆς 
περνοῦν εὐλογημένα.

Ἐκεῖ κι ὁ θάνατος Συνέχεια →

Ξεύρεις τὴν γῆ ποὐ ἀνθεῖ
φαιδρὰ πορτοκαλέα
καὶ κοκκινίζει ἡ σταφυλὴ
καὶ θάλλει ἡ ἐλαία;
Ὦ! δὲν τὴν ἀγνοεῖ κανείς,
εἶναι ἡ γῆ ἡ Ἑλληνίς.

Συνέχεια →

στροφὴ α´.

Γῆ τῶν θεῶν φροντίδα,
Ἑλλὰς ἡρῴων μητέρα,
φίλη, γλυκεῖα πατρίδα μου
νύκτα δουλείας σ᾿ ἐσκέπασε,
νύκτα αἰώνων. 5

β´.

Οὕτω εἰς τὸ χάος ἀμέτρητον
τῶν οὐρανίων ἐρήμων,
νυκτερινὸς ἐξάπλωσεν
ἔρεβος τὰ πλατέα
πένθιμα ἐμβόλια. 10

Συνέχεια →

Ἦταν τοῦ Ἀπρίλη ἡ ἕκτη,

ἡμέρα φωτεινή,

ποὺἄκουσες τὴν φωνὴ μου

καὶὁδήγησες τὰ μάτια μου,

εἰς τὴν εὐτυχίαν τῶν χρωμάτων.

 

Συνέχεια →