Καὶ τί Ἑλένη!
Πόσες καὶ πόσες ἄρα γέ εἶναι σέ ὅλην μας τήν ἐπικράτεια;
Πόσην σοφία δέν ἔχουν μαζέψει τόσους χρόνους;
Μὰ ὀρθές, πανέτοιμες, δυνατές, ἀντιμετωπίζουν τὴν κάθε κακουχία, ὅπως μόνον στὶς Ἑλληνιδες μᾶννες ἀξίζει!
Μὲ θάῤῥος! Μὲ σθένος! Μὲ πεποίθησιν στὸν ἀποτέλεσμα! Συνέχεια
Γνώρισα τὸν ἥλιον εἰς τὰ μισὰ τῆς ζωῆς,
τὴν γῆν τῆς Αὐγῆς·
ὁποὺ πίσω του κρύβει,
μονάχα σταχτιὰ συννεφιὰ θαρρεῖς. Συνέχεια
Εἰς τὴν γῆ τῆς Λεμεσοῦ
Δειλινὸν ἦταν τ’ Ἀπρίλη καὶ πόλεμος
εἰς τῆς Λεμεσοῦ τὶς ἀκρογιαλιές·
ἥμερον ἦταν γαλάζιον ἡ ἀκτή,
τὰ μπλὲ σκοταδιασμένα ἀντίκρυ
καὶ μέσα του πορφύρα καρδιὰ
καὶ μαβιὰ, κατακτηταὶ ἦταν, χρώματα… Συνέχεια
– Γειὰ σου ὠρὲ μικρέ!
κατὰ ποῦ μωρὲ τραβᾶς μὲ φούρια;
καὶ αὐτὸν τὸν σπαζοξυλιὰ ὠρέ,
γιατὶ σὰν φυλακτὸν ὠρὲ
εἰς τὰ στήθια τὸν κραττεῖς;
Αὐτὸ εἶναι παλαιό, γραμμένο ἀπὸ τὶς 12 Μαΐου τοῦ 2010. Ἀλλὰ μᾶλλον ἔχει ξεχασθεῖ.
Νομίζω πάντως πὼς παραμένει διαρκῶς ἐπίκαιρον!
Ὄχι τόσο γιατὶ ὁ Βoeting τοῦ Focus ἀνεκάλεσε, ὅσο διότι ἀπὸ ἐκείνη τὴν γραφὴ καὶ μετὰ ὁ ἀνθελληνισμὸς τῶν Γερμανῶν (καὶ πολλῶν ἄλλων ΕὐρωπΕων) ἔχει φθάσει στὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα!
Μὲ δισταγμὸ μπήκαν στὸν αἰώνα
μὲ φόβους γιὰ ἕναν δύσκολο χειμώνα…
Διακριτικὰ ἀνέκαθεν κρυμμένα
μὲ τὰ δικά του σχέδια τὸ καθένα… Συνέχεια
