Ὑπάρχει ἀλήθεια δρόμος ἐξόδου μας ἀπό τίς διαρκῶς διογκούμενες παγιδεύσεις μας; Κι ἐάν ναί, ποῦ κρύβεται; Θά μπορέσουμε νά τόν ἐντοπίσουμε ἤ θά χαθοῦμε στίς ἀναζητήσεις;
Βασική μας Ἀνάγκη πλέον ὁ ἐπὶ τῆς οὐσίας ἐπανελληνισμός μας, διότι μόνον μέσα ἀπὸ αὐτὸν θὰ ἐπιτύχουμε. Ἄλλως τὲ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες ἐπιλογές μας ἀποτύχαμε…
Μά, ὡς φαίνεται, εἶναι γιὰ λίγους, πρὸς ὥρας, κατανοητό… Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς στὴν ζωή μας ἀπογοητευόμεθα, κουραζόμεθα, σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλά.
Οἱ ἀναποδιὲς μᾶς δυσκολεύουν στὸ νὰ ἔχουμε καθαρὴ τὴν σκέψιν μας καὶ κυρίως ζωντανὰ τὰ ὄνειρά μας…
Κι ὅλα ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ ὅτι δὲν μάθαμε νὰ κρατᾶμε ζωντανὸ τὸ ὄνειρό μας, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες.
Μία συνήθεια ποὺ δὲν θὰ μᾶς τὴν διδάξουν σὲ κάποιο πανεπιστήμιο ἀλλὰ πρέπει μόνοι μας νὰ τὴν κτίσουμε καὶ νὰ τὴν κάνουμε κάτι σὰν τὴν …ἀνάσα μας. Συνέχεια →

Τί δέν γίνεται;
Αὐτό πού ἐμεῖς πιστεύουμε πώς δέν μπορεῖ νά γίνῃ ἤ αὐτό πού πράγματι δέν μποροῦμε νά ὁλοκληρώσουμε; Συνέχεια →

Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὶς κοινωνίες μας, μὰ καὶ σὲ κάθε ἕναν ἀπὸ ἐμᾶς ξεχωριστά, εἶναι μία διαρκὴς πτωτικὴ πορεία, ἐνᾦ εἶναι κοινὴ διαπίστωσις πὼς ἡ ἀπόλυτος ἀποδόμησις, ὅλων αὐτῶν ποὺ ἐντός τους διαβιοῦμε, ἀλλὰ ἦσαν σὲ λάθος βάσεις στηριγμένα, ἤδη πραγματοποιεῖται. Τὸ νὰ ἐλπίζουμε πὼς δὲν θὰ συμβῇ ἢ πὼς θὰ παραταθῆ τόσο ὄσο νὰ μὴν προλάβουμε νὰ τὴν βιώσουμε, εἶναι φροῦδες ἐλπίδες ἀπελπισμένων. Ἠ ἀποδόμησις τῶν πάντων ἤδη συμβαίνει κι ἐμεῖς τὴν βιώνουμε μὲ ὅλους τοὺς τρόπους καθημερινῶς. Συνέχεια →

Κι ἐφ’ ὅσον δὲν …«μιλᾶμε» εἶναι λογικότατον τὸ νὰ μὴν ἐπικοινωνοῦμε.
(Φορῶ εἰσαγωγικὰ διότι καὶ τὴν ὁμιλία μὲ ἐκπτώσεις τὴν ἔχουμε πλέον…!!!)
Συνέχεια →

Πολὺ πιθανὸν νὰ ὑπάρχουν. Ὅμως, τελικῶς, ἐὰν τὰ ἐξετάσουμε μὲ ἄλλο, περισσότερο ψύχραιμο βλέμμα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν φαντάζουν ἀνυπέρβλητα περισσότερο μέσα στὸ μυαλό μας, ἐνᾦ ἡ πραγματικότης εἶναι συνήθως διαφορετική. Συνέχεια →