Ἡμέρες δύσκολες…Ἡμέρες πονηρές… Ἡμέρες σκληρὰ ἰσοπεδωτικῆς προπαγάνδας…
Ἡμέρες ἐθνικῶν μνημῶν… Ἡμέρες ἐθνικῆς ὑπερηφανείας καὶ ἀπεράντου θυσίας….
Μὰ καὶ ἡμέρες βαθύτατα συνειδητοποιημένης προδοσίας…
Δὲν ἔχουμε, γιὰ τὴν ὥρα, πολλὰ περιθώρια ἀντιδράσεως, πλὴν ὅλων αὐτῶν, τῶν συναισθημάτων κυρίως, ποὺ συντηροῦν καὶ ἰσχυροποιοῦν ὅσα μᾶς κρατοῦν ἑνωμένους.
Μὰ αὐτὰ ποὺ μᾶς κρατοῦν ἑνωμένους εἶναι οἱ ἐθνικὲς μνῆμες μας καὶ ἡ Ἱστορία μας.
Αὐτὰ κρατᾶμε, αὐτὰ συντηροῦμε καὶ αὐτὰ μοιραζόμεθα μὲ τοὺς συμπατριῶτες μας.
Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ἔπονται.
Τὴν κατακόκκινη σημαία τῆς καρδιᾶς μας λοιπὸν ὑφηλά…
Ἡ μειοδοσία τῆς ἐκχωρήσεως τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας, ἡ ὁποία σαφῶς καὶ δὲν ἐξεκίνησε -παρὰ μόνον (βάσει τῶν δικῶν τους ὀργανογραμμάτων) ἔληξε- μὲ τοὺς (φερομένους ὡς) σημερινοὺς κυβερνῶντες μας, εἶναι μία μεγάλη πληγή, ποὺ ἄνοιξε πρὸ δεκαετιῶν καὶ ἀκόμη κακοφορμίζει. Πῦον, χολὴ καὶ πολλὲς ἄλλες ἀδενικὲς ἐκκρίσεις μᾶς διατηροῦν, σὲ ἕναν βαθμό, δηλητηριασμένους, προερχόμενες ἀπὸ συσσωρευμένη ὀργή, πίκρα, προδοσίες αἰώνων μὰ καὶ διαρκεῖς διαπιστώσεις.
Ναί, χρειάζεται… Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιτυγχάνῃ τοὺς σκοπούς του ὅμως, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς κρατᾷ διαρκῶς ἐν ἐπιφυλακῇ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἐπιτευχθοῦν οἱ σκοποί του.