Καὶ πολὺ καλὰ κάνουμε… Τοὺς θαυμάζουμε διότι αὐτοί, κατὰ κάποιον τρόπο, ὑπερέβησαν τὰ δεσμὰ τῆς ἀνθρωπίνου φύσεώς τους καὶ ἀνῆλθαν ὑπὲρ ἄνω αὐτῶν, ὑπηρετῶντας -μᾶλλον συνειδητῶς- πανανθρώπινες Ἀξίες, Ἀρχὲς καὶ Ὁράματα… Καὶ εἶναι πανανθρώπινα αὐτὰ διότι ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν τοπικότητα, ἐφ ὄσον, πρῶτα καὶ ἐπάνω ἀπὸ ὄλα, ὑπηρετοῦν τὴν Ἐλευθερία.
Συνέχεια →

Ναί, χρειάζεται… Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιτυγχάνῃ τοὺς σκοπούς του ὅμως, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς κρατᾷ διαρκῶς ἐν ἐπιφυλακῇ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἐπιτευχθοῦν οἱ σκοποί του. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιπαρέλθουμε τὴν καθημερινὴ βιαιότητα, νὰ σιτισθοῦμε καὶ νὰ καλύψουμε τὶς λοιπές μας ἀνάγκες, διαρκῶς καλούμεθα νὰ παραμένουμε δυνατοὶ κι ἀποφασισμένοι καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἑτοιμοπόλεμοι. Ὅσο λιγότερο ἀποφασισμένοι, τόσο δυσκολοτέρα ἡ διαδρομή μας. Ὅσο περισσότερο ἀποφασισμένοι, τόσο πιὸ καλὰ τὰ ἀποτελέσματά μας. Συνέχεια →

…παρὰ μόνον ὅλα αὐτὰ ποὺ προσεπάθησαν νὰ τὴν καταστρέψουν γιὰ νὰ τὴν ὑποτάξουν.

Εἶναι ἀρκετὲς ἐκεῖνες οἱ φορὲς ποὺ ἔχω ἰσχυρισθῆ πὼς ἡ ἀποδόμησις καί, τελικῶς ὁ θάνατος ἑνὸς ἀσθενοῦς ὀργανισμοῦ γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ, ἀπαιτῶνται πολλὲς ἐπὶ μέρους διαδικασίες. Διαδικασίες περίπλοκες καὶ ἐπίπονες, ποὺ καταλήγουν μὴ ἀναστρέψιμες, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον δὲν ὑπάρξουν τὰ ἀναγκαία ὑγειῆ κύτταρα, γιὰ νὰ ἐκτοπίσουν τὰ ἀσθενικὰ καί, καταληκτικῶς, πολλαπλασιαζόμενα, νὰ διατηρήσουν ἐν ζωῇ τὸν ὀργανισμό, δίδοντάς του μίαν νέα εὐκαιρία. Συνέχεια →

Ἤ μήπως χάνεται αὐτό πού πρέπει νά χαθῇ;

Συνέχεια →