Ἡ στάση ὅτι οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἀνήκουν εἶναι τόσο ἀχόρταγη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιζήσῃ ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἔρωτα κι αὐτὸ ὄχι ἐπειδὴ κάποιος ἀγαπάει τὸν ἄλλον, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβάται ὅτι ὁ ἄλλος μπορεῖ νὰ ξανὰ – ἀγαπήσῃ. Κάποτε ἄκουσα κάποιον νὰ λέῃ στὴν πρῴην του: Αὐτὸ ποὺ μὲ πληγώνει δὲν εἶναι ποὺ δὲν εὐτυχήσαμε, αὐτὸ ποὺ μὲ πληγώνει εἶναι ποὺ εἶσαι εὐτυχισμένη μὲ κάποιον ἄλλον. Συνέχεια →

Λίγο πρὸ τοῦ ξημερώματος ἔρχεται.

Καὶ κᾶνε κουράγιο Ἕλληνα…
Καὶ κᾶνε ὑπομονή…
Καὶ λίγο ἀκόμη…
Καὶ ὅσο ὑπομένεις, ἀναμένεις, κάνεις κουράγιο, τόσο περισσότερο σὲ σκίζουν κομμάτια… Συνέχεια →

Τί θά γινόταν ἄν σταματοῦσες τίς δυσαρέσκειες καί διάλεγες τά θαύματα;
Ἂν ἄρχιζες νά προσδοκᾷς τό καλλίτερο ἀπὸ κάθε δεδομένη κατάσταση;
Δέν νομίζεις πώς τότε θά μποροῦσες νά γράψῃς καινούργια κεφάλαια στήν ζωή σου; Συνέχεια →

Γιὰ νὰ νικήσῃς κάποιον ἐχθρὸ (ὁποιονδήποτε ἐχθρό) πρέπει νὰ διαθέτῃς ὅπλα (ὁποιαδήποτε ὅπλα) ποὺ δὲν τὰ γνωρίζει καὶ τὰ ὁποία, ἀκόμη κι ἐὰν τὰ μάθῃ, θὰ ἀδυνατῆ ἐκεῖνος νὰ τὰ προσεγγίσῃ καί, πολὺ πρισσότερο, νὰ τὰ διαχειρισθῇ εἰς βάρος σου. Κι αὐτό, ὅσο παράλογον κι ἐὰν φαντάζῃ, εἶναι ἀναγκαῖον μὰ καί, τώρα πιά, θεμιτόν…

Συνέχεια →

Ἡ κάθε λέξις ποὺ χρησιμοποιοῦμε ἔχει πίσω τῆς μίαν ἐμπειρία.
Οἱ διαφωνίες ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους στὴν πραγματικότητα πηγάζουν ἀπὸ τὰ διαφορετικὰ νοήματά ποὺ δίδει ὁ κάθε ἔνας μας στὴν κάθε ἔννοια.
Στὴν ἐπικοινωνία μας εἶναι σημαντικὸ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε πώς… Συνέχεια →

Ἴσως γιὰ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ πολλοὺς πολλούς αἰῶνες, εὑρισκόμεθα σὲ περίοδο προετοιμασίας γιὰ μίαν μεγάλη Μάχη, τὴν Μάχη τῶν Μαχῶν, ποὺ θὰ καθορίση ὁριστικῶς καὶ ἀμετακλήτως τὸ ποιὸς θὰ κρατᾶ τὴν Ἁρχὴ τοῦ κόσμου μας.

Μὰ ἀκόμη κι ἐὰν ἀδυνατοῦμε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε αὐτό, σίγουρα ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο οἱ καταστάσεις δυσκολεύουν καὶ ὁδηγοῦν σὲ ἀδιέξοδα. Τὰ ἀδιέξοδα ὅμως ἢ μᾶς καθηλώνουν ἢ μᾶς ἐγκλωβίζουν. Τὸ πῶς θὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ ἐμᾶς. Συνέχεια →