Γιὰ μιὰ χοῦφτα κρεμμύδια.

Ἡ ἐπανάσταση δὲν γίνεται ἂν στεκόμαστε στὴν οὐρά, σὰν κομπάρσοι, σὲ ἕνα μεγάλο ἰστορικὸ ἀφήγημα.
Δὲν εἴμαστε στάχτινα ἀνθρωπάκια.

Καὶ εἶναι καλὸ νὰ μὴν συμβιβαζόμαστε μὲ κάτι λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀξίζει. Συνέχεια →

Πίσω ἀπὸ κάθε φόβο ὑπάρχει μιὰ ἐπιθυμία καὶ πίσω ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ὑπάρχει πάντα ἕνας δρόμος.

Ἡ μεγάλη μας ἐπιθυμία εὑρίσκεται στὸ ἴδιο σακκοῦλι μὲ τὸν μεγάλο μας φόβο.
Συνέχεια →

Οἱ ὡραιότερες καὶ πιὸ γλυκὲς ἡμέρες δὲν εἶναι μόνον αὐτές, στὶς ὁποῖες συμβαίνει κάτι ὑπέροχο ἤ συγκλονιστικό, ἄλλα καὶ ἐκεῖνες ποὺ μᾶς χαρίζουν μικρές, ἀπλὲς χαρές, ποὺ ἀκολουθοῦν ἁπαλὰ ἡ μία τὴν ἄλλη.

Εἶναι αὐτὲς οἱ ἡμέρες ποὺ μποροῦμε νὰ κυττάξουμε ἐμπρὸς καὶ νὰ ὀνειρευθοῦμε…
Ποὺ μποροῦμε νὰ βάλουμε σὲ αὐτὲς μιὰ μικρὴ δόσι τρέλλας καὶ μαγείας. Συνέχεια →

Τὸ πάθος ἔχει γιὰ Μοῦσα του τὴν αὐθεντικότητα…
Εἶναι μιὰ ἀρχέγονος καὶ παλλομένη ἐνέργεια, ποὺ ποτίζει ὁλόκληρο τὴν ζωή.
Μία ὑπερφυσικὴ παρουσία ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ κάθε κτύπο τῆς καρδιᾶς. Συνέχεια →