Ὅταν διάβασα τὸ παρακάτω, δάκρυσα…
Εἶναι ἡ ἀγάπη, ὄχι ἡ ἀρωστημένη, ἡ σάπια, ἡ πλήρης ἀνοχῶν κι ἐνοχῶν…Εἶναι ἡ ἄλλη… Ἡ φιλότης… Αὐτὴ ποὺ χάσαμε καὶ πρέπει νὰ ξανὰ εὔρουμε…
Κι όμως…. έβλεπε!..♥ ¸¸.•*¨*•♫♪
Ζούσε κάποτε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πολύ. Ο άνδρας λάτρευε τη γυναίκα του και της το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Εκείνη ήταν πανέμορφη, ευαίσθητη, όμως πολύ φιλάσθενη.
Στὶς Συκιές, ὄχι στὴν Θεσσαλονίκη.
Στὴν γειτονιὰ τῶν ἀνθρώπων, ὄχι στὴν γειτονιὰ τοῦ Μπουτοκαμίνη.
Στὴν γειτονιὰ τῶν προσφύγων, αὐτῶν ποὺ αἰσθάνονται τὸν πόνο καὶ τὴν φτώχεια! Ὄχι στὴν γειτονιὰ τῶν ἀμνημόνων! Συνέχεια
ἐδῶ ἀξίζουν νὰ μποῦν συγκεκριμένα κεφάλια, ὄχι τῶν Δήμων!
«Aυτη τὴν ὥρα στὸ χωριό μου, κηδεύεται ἕνας φίλος, συγγενὴς (γιατί ὄχι;; Στὰ χωριά μας ἔτσι λογαριάζεται ὁ διπλανός), γείτονας, παλληκάρι 45 χρονῶν, ὁ Δῆμος. Δὲν εἶχε τίποτα στὴν ὑγεία του. Κρεμάσθηκε ἀπὸ ἀπόγνωση, ἀνήμερα τὰ Φῶτα, γιατί ὅ,τι εἶχε, τοῦ τὸ πῆραν οἱ τράπεζες.» Συνέχεια
Παρακολουθῶ τὴν εἰδησεογραφία μὲ μεγάλη προσοχή.
Μεταξὺ τῶν θεμάτων ποὺ διαβάζω τὶς τελευταῖες ἡμέρες, εἶναι γιὰ ἀδέσποτα ποὺ τρώγονται, γιὰ ἄλλα ποὺ τὰ βασανίζουν διάφοροι καὶ γιὰ δεσποζόμενα, ποὺ ὅμως ὑποφέρουν περισσότερο ἀπὸ τὰ ἀδέσποτα!
Τὸ δημοσίευμα εἶναι τουρκικῆς ἐφημερίδος. Ἀλλὰ δυστυχῶς εἶναι ἀληθές.
Κι ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ στὴν περίοδο ποὺ διανύουμε, ἔχει καταντήσει μάστιγα.
Μᾶνες ποὺ δὲν μποροῦν νὰ σιτίσουν τὰ παιδιά τους εἶναι ἐκεῖ ἔξω, ἐκτεθειμένες καὶ εὐάλωτες.
Ἔγραφα νωρίτερα γιὰ τοὺς ἀστέγους.
Τὸ ἐρέθισμα παντοῦ γύρω μου.
Πρὸ ὁλίγου ὅμως ὁ Θωμᾶς Παπατόλης ἀνήρτησε ἕνα ταινιάκι μὲ τὸ ἴδιο θέμα.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=dB1EnnlkWW4#!]
