Κυνοκέφαλος Σάτυρος τῆς Ἑκάτης

Ὑπάρχει ἕνας κανόνας ἀπαράβατος ποὺ ὑπαγορεύει ὅτι ὅλα ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες. Κάθε προσπάθεια γιὰ νὰ προσδώσῃ ξένη πατρότητα ὁπουδήποτε εἶναι μάταιη. Ἂν καὶ μοιάζῃ ἀληθινό, τὸ τυρὶ δὲν βγαίνει ἀπὸ τὴν τυρόπιττα.

Στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἑκάτης ἦταν οἱ κυνοκέφαλοι, ὅπως οἱ σάτυροι στὸν Διόνυσο. Τὰ πανάρχαια νομίσματα μὲ τοὺς κυνοκεφάλους ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Ἑκάτης στὸ Παγγαῖο, δείχνουν μία παράδοση ποὺ ὑπάρχει αἰῶνες πρὶν τὴν ἐμφάνιση τῶν νομισμάτων. Ὅ,τι ἄλλο, ἔχει τὶς ῥίζες του σὲ αὐτό. Ἀκόμα καὶ ὁ κυνοκέφαλος Ἀνουβις τῶν Αἰγυπτίων, θεὸς τῶν νεκρῶν, δανείζεται τὶς ἰδιότητές του ἀπὸ τὴν Ἑκάτη.

Μεσαιωνικὲς γκραβοῦρες, ψηφιδωτά, ὁ Ἄνουβις, οἱ κυνοκέφαλοί της Ἰνδίας καὶ ὁ Ἅγιος Χριστόφορος ἀργότερα, πηγάζουν ἀπὸ μία μικρὴ γωνιὰ γὴς ποὺ τὴν λὲν ΒΙΣΑΛΤΙΑ. Ἐκεῖ ποὺ ζοῦν «σκλάδες» καὶ «τσακαλάδες!!!» ὅπως ἡ μισὴ ΝΙΓΡΙΤΑ ὀνομάζεται.

Ἀστέριος Τσίντσιφος

(Visited 218 times, 1 visits today)




Leave a Reply