Οἱ εὐκαιρίες μας εἶναι ἐμπρός μας…
Πάντα ἐμπρός μας…
Ὄχι μόνον αὐτὲς ποὺ ἀνακαλύπτουμε ἐκ τῶν …ὑστέρων.

Πολλὰ πράγματα, ἰδίως ὅταν ἐμεῖς δυσκολευόμεθα γιὰ τὰ αὐτονόητα, περνοῦν ἀπαρατήρητα ἀπὸ δίπλα μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν γίνονται ἀντιληπτά, παρὰ μόνον ἐὰν ἔχῃ παρέλθῃ μεγάλο χρονικὸ διάστημα. Καὶ τότε κυττᾶμε πίσω μας, ἀπογοητευμένοι συνήθως, γιὰ νὰ διαπιστώσουμε πὼς …ἀργήσαμε.
Ὅμως οὐδέποτε ἀναρωτηθήκαμε γιὰ τὸ ἐάν, πράγματι, αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς ὁρίζουμε σὰν εὐκαιρία ἦταν ἀληθὴς εὐκαιρία ἢ κάτι ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀγγίξῃ.

Ἔχουμε μάθει πάρα πολὺ καλὰ νὰ κρίνουμε, νὰ ἐπικρίνουμε καὶ νὰ κατηγοροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, μὰ κυρίως γιὰ ἐκεῖνες τὶς εὐκαιρίες πού, ὑποτίθεται, χάσαμε. Ἀδυνατοῦμε προφανῶς νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς γιὰ νὰ τὶς χάσουμε ἢ κάτι δὲν ξέραμε ἢ κάτι δὲν κάναμε ἤ, ἀκόμη ἁπλούστερα, κάτι …δὲν ἔπρεπε νὰ κάνουμε. Τὸ γιατὶ δὲν ἔπρεπε, ἐὰν πράγματι εἶναι ἔτσι, θὰ τὸ μάθουμε πολλὰ χρόνια ἀργότερα, ὅταν θὰ ἔχουμε ἀρκετὴ σοφία καὶ ἐπίγνωσιν, πρὸ κειμένου νὰ ἀναλύουμε τὰ γεγονότα, δίχως τὰ συναισθήματά μας νὰ τὰ φιλτράρουν.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι λίγο πιὸ …ἁπλῆ συνήθως.
Οἱ εὐκαιρίες πού, φαινομενικῶς, χάνονται εἶναι πραγματικὰ μεγάλες εὐκαιρίες μαθήσεως καὶ ἐπιγνώσεως. Οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς μας εἶναι μεσοστάδια ἐπιμορφώσεως καὶ ἐρεθίσματα γιὰ πραγματικὴ αὐτογνωσία κι ὄχι ἀποδείξεις ἀνικανότητος.
Ἄλλως τέ… Ὅταν ἐπικεντρώνουμε στὰ ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς χάνουμε τὰ σημαντικὰ καὶ σπουδαία ποὺ συμβαίνουν μέσα μας.
Κι αὐτὸ τὸ σημεῖον οὐδέποτε μᾶς τὸ ἐδίδαξαν κάποιοι.
Ἴσως εἶναι πιὰ καιρὸς νὰ ἀναθεωρήσουμε πολλὰ καὶ κυρίως τὴν ὀπτική μας γιὰ τὸ τὶ εἶναι ζωή!

Φιλονόη

εἰκόνα