Τώρα χαράσσονται.
Μετὰ ἀπὸ αἰώνων ζόφου καὶ ψεύδους καὶ σκλαβιᾶς κάτι, στὸ πέρας τῆς διαδρομῆς μας, ἀρχίζει νὰ φωτίζεται μόλις.
Κι αὐτὸ τὸ κάτι ἀκόμη δὲν τὸ γνωρίζουμε… Πρέπει νὰ τὸ ἀνακαλύψουμε…
Καὶ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς τὴν ὑποδείξουν ἄλλοι… Οὔτε νὰ τὴν περπατήσουν ἄλλοι γιὰ ἐμᾶς…
Γιὰ αὐτὸ καὶ γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς αὐτὴ ἡ διαδρομὴ εἶναι ἄγνωστη… Τὰ βήματά μας ἀβέβαια…
Οἱ κατευθύνσεις ἀσαφεῖς…Μὰ γνωρίζουμε μέσα μας καλὰ πὼς αὐτή, ἡ ἄγνωστή μας ἀκόμη διαδρομή, ὑπάρχει καὶ μᾶς ἀναμένει γιὰ νὰ τὴν ἀνακαλύψουμε.
Ἄς μὴ παρασυρθοῦμε ἀπὸ τὴν πεπατημένη, ποὺ βεβαιωμένα θὰ μᾶς ὁδηγήση σὲ ἀδιέξοδα…

Πολλὲς φωνές, παραπλανητικές, θὰ ἀκουσθοῦν.
Ἀκόμη περισσότερες σκιὲς θὰ μᾶς μπερδέψουν…
Κι ἀκόμη μεγαλύτερο χάος θὰ ἐξαπολύσουν παντοῦ γύρω μας, γιὰ νὰ μᾶς παραπλανήσουν μὲ τὰ μικρά, κρατώντας μας μακρυὰ ἀπὸ τὰ μεγάλα.
Μὰ ἐὰν μέσα μας ἔχουμε κτίσει τὴν πεποίθησιν πὼς κάπου ἐκεῖ, ἔξω, πρὸς ἄγνωστον ἴσως κατεύθυνσιν, ὑπάρχει μία πραγματικὴ ἀλήθεια, Ἀναγκαία γιὰ τὴν Ἀνθρωπότητα, δὲν ὑπάρχει κάτι ἤ κάποιος, ἱκανός, νὰ μᾶς ἀνακόψῃ τὴν πορεία.

Οἱ προσωπικές μας διαδρομὲς διαφορετικὲς καὶ ἀχαρτογράφητες.
Ἐπίπονες καὶ τρομακτικὲς ἴσως, ἐφ΄ ὅσον σὲ μεγάλο βαθμὸ παραμένουν ἄγνωστες.
Μὰ Ὅλοι μας πλέον γνωρίζουμε καθαρὰ πὼς ἀρχίσαμε… Ξεκινήσαμε…
Τώρα πιὰ δὲν ὑπάρχει ἰκανὴ  δύναμις γιὰ νὰ ἀνακόψῃ μίαν τέτοιαν πορεία πρὸς τὸ Φῶς!!!

Φιλονόη

εἰκόνα