Δὲν ὑπάρχουν ὅρια καὶ φραγμοὶ στὸ πόσο εὔκολα μποροῦμε νὰ καθοδηγηθοῦμε καὶ νὰ χειραγωγηθοῦμε, μὲ κάθε μορφὴ προπαγάνδας, θετικὴ ἢ ἀρνητική. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς χειραγωγήσεως τὸ βλέπουμε καθημερινῶς, μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἀπόψεις, σὲ κάθε μορφὴ τοῦ βίου μας.

Ὅλα αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀπομειωθοῦν -ἔως καὶ νὰ ἐξαλειφθοῦν- μόνον ἀπὸ ἄτομα ποὺ ἔχουν ἐπιτύχη νὰ ἀνακτήσουν, στὸ μέγιστον δυνατόν, τὴν ἀντιληπτικότητά τους. Γιὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὅμως αὐτό, πρέπει προηγουμένως νὰ ἐνδυναμώσουμε σὲ ἱκανοποιητικὰ ἐπίπεδα τὸν βαθμὸ αὐτογνωσίας καὶ αὐτοεκτιμήσεώς μας. Δῆλα δή, ἐπὶ τῆς οὐσίας, τὸ πρῶτο βῆμα ἐπανακτήσεως τῶν βαθμῶν ἐλευθερίας μας ξεκινοῦν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας καὶ ἀπὸ τὰ βήματα, ποὺ καθημερινῶς θὰ πραγματοποιοῦμε μόνοι μας, μακρὰν τοῦ «διὰ βίου» συστήματος μαθήσεως τῶν ὑπηκόων.

Ἡ διαδικασία αὐτή, θέλοντας καὶ μή, πατᾶ διαρκῶς σὲ βηματάκια, μικρά, ἀρχικῶς ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ ἅλματα, γνώσεως. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἡ ὑπέρ-πληροφόρησις ἀποκρύπτει τὶς ἀναγκαίες βαθμίδες γνώσεως, ποὺ χρειαζόμεθα ὅλοι μας, καλὸ εἶναι νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ πασιφανῆ, ποὺ ἀφοροῦν στὴν έμβάθυνσιν τῶν ἱστορικῶν μας γνώσεων, στὴν γλωσσικὴ παιδεία καὶ στὴν μελέτη ὅλων αὐτῶν, τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, ποὺ γιὰ αἰῶνες ἐπετύγχαναν νὰ μᾶς προσφέρουν τὶς κατάλληλες γραμμὲς ἀμύνης, πρὸ κειμένου νὰ διατηροῦμε τὶς ἰδιαιτερότητές μας ὡς λαός.

Ἡ παιδεία εἶναι ἕνας δρόμος ἀτελείωτος, ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀλλὰ ἀναγκαῖος γιὰ νὰ ἀποκτηθῇ τὸ χρήσιμον καὶ σημαντικὸ ἐκεῖνον ὑπόβαθρον, ποὺ θὰ μᾶς μετουσιώση ἀπὸ ἐλεγχόμενες μαριονέτες σὲ ἄτομα μὲ προσωπικότητα καὶ μὲ ἀνεπτυγμένο τὸ αἴσθημα τῆς Ἐλευθερίας.

Φιλονόη

εἰκόνα