Ἀνασαίνω βαθειά…
Νὰ φθάσῃ ὁ ἀέρας σὲ κάθε μου κύτταρο…
Νὰ αἰσθανθῷ τὴν δύναιμιν ποὺ μὲ αὐτὴν μὲ γεμίζει…

Κι ὅσο ἀνασαίνω, τόσο πεισμώνω…
Ἔχω ἀκόμη δυνάμεις…
Ἔχω ἀκόμη θέσιν στὸν πλανήτη…
Πῆρα τὴν ἀνάσα μου… Πρέπει νὰ ἐπιστρέψῃ τὸν Ἀγώνα…!!!

Ἡ κάθε μου ἀνάσα πρέπει νὰ ἐπιστρέφεται… Πρέπει νὰ ἐπιστρέφεται μὲ τὴν μορφὴ τῆς προσφορᾶς…
Ἐὰν ἐγὼ ἀδυνατῷ νὰ τὸ συνειδητοποιήσω αὐτό, τότε γιατί ἡ Φύσις νά μέ θεωρήσῃ κομμάτι της καί νά μέ σεβαστῇ;

Ἡ κάθε μου ἀνάσα εἶναι μία προσφορὰ τοῦ Σύμπαντος.
Εἶναι μία ἀκόμη πίστωσις χρόνου γιὰ τὴν παραμονή μου ἐδῶ.
Ἐγώ τί ἔκανα γιά νά τό δικαιοῦμαι;

Φιλονόη

φωτογραφία