Τὸ αὔριο…
Τὸ τώρα…
Τὸ …μέσα μας!!!
Τοὺς συνανθρώπους μας…
Τὶς σχέσεις μας…
Τὰ ὄνειρά μας…
Τὰ θέλω μας…
Μὰ πιὸ πολύ, πιὸ βαθειά, πιὸ οὐσιαστικά, πιὸ ἀπόλυτα, ἄς ἀτενίσουμε τὰ βάθη τῆς ἱστορίας γιὰ νὰ βροῦμε τὸ σημεῖο ποὺ κάναμε λάθος, σὰν ἀνθρωπότητα…
Ἐκεῖνο τὸ σημεῖο τῆς καμπῆς, ποὺ κάτι δὲν καταλάβαμε καὶ πήραμε τὸν λάθος δρόμο…
Ἐκεῖνη τὴν στροφὴ ποὺ ἀν τὶ νὰ ἐπιλέξουμε τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, ἐξαπατηθήκαμε ἀπὸ τὸν ἄλλον, τὸν εὔκολο καὶ καταλήξαμε σήμερα νὰ πονᾶμε δίχως νὰ ἀντιλαμβανόμεθα καὶ νὰ κατανοοῦμε τὸ γιατί.
Διότι τὸ λάθος ἀκόμη τὸ πληρώνουμε κι ἄς μὴν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἦταν δικό μας…

Μὲ τὴν εὐχή, λίγο λίγο, σιγὰ σιγά, νὰ ἀρχίσουμε αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ ἔχουμε νὰ τὸ δομοῦμε, σὲ  νέες βάσεις καὶ μὲ σεβασμό. Διότι τώρα πιὰ συζητᾶμε γιὰ τὸ μέλλον ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει, ἀλλὰ θὰ θέλαμε νὰ ἀνήκῃ στὰ παιδιά μας.

Φιλονόη

φωτογραφία