Τώρα λοιπὸν ποὺ φθάνουμε, σιγὰ σιγά, στὸ ζητούμενον*, ἄς πιάσουμε σιγὰ σιγὰ καὶ τὴν τσάπα.
Ναί, ἐκείνην ποὺ ἔκρυβε πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς ἀποθήκης ὁ παπποῦς μας.
Ναί, ἐκείνης ποὺ τὸ στειλιάρι σάπισε ἀπὸ τὴν λησμονιά.
Ναί, ἐκείνην ποὺ ἀφήσαμε στὴν ἀποθήκη τοῦ χωριοῦ, ὅταν πέθανε κι ὁ παπποῦς καὶ ἑρήμωσαν ὅλα.

Ἀκόμη βλέπω, δυστυχῶς μας, πολλοὺς νέους ἀνθρώπους στὰ καφενεῖα.
Τοὺς βλέπω πρωΐ, τὴν ὥρα ποὺ ἄλλοι ἀναζητοῦν ἕνα μεροκάματο, νὰ παίζουν μὲ τὰ τελευταῖας τεχνολογίας κινητά τους καὶ νὰ συμπεριφέρονται σὰν νὰ ἔχουν ὅλα καλῶς στὴν χώρα καὶ στὶς ζωές μας.
Κι ἐὰν πιάσῃ κάποιος κουβέντα μαζύ τους, σοῦ λέν: ἀνεργία… Ἀνεργία… Συνέχεια →

Ὁ ἄλλος, ὁ Ἀθηναῖος μὲ τὴν τζιπάρα, ἔρχεται μέσα στὸ δάσος, ἐκεῖ ποὺ περπατῶ καὶ μοῦ ἐπιτάσσει…: δέσε τὸ σκυλὶ γιατὶ φοβᾶμαι, ἀπαγορεύεται νὰ τὸ ἔχῃς λυτό.
Ἅμα φοβᾶσαι ῥὲ μεγάλε τὰ ζῷα μὴν ἔρχεσαι στὸ δάσος! Συνέχεια →