Ἡ ποίησις στὴν πεζότητά μου… Ψήγματα ὀμορφιᾶς…
Ἀκάματος συνοδοιπόρος τῆς πέτρας ὁ κορφιᾶς… Συνέχεια →

Ὁριστικῶς, ἀδιαπραγμάτευτα καὶ τελεσιδίκως!!!

Ἔχουμε μάθει, ἀπὸ μικρὰ παιδιά, σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἐπικρατοῦν οἱ σαχλαμαράκηδες καὶ τὰ κακέκτυπα ἀντίγραφα, νὰ θεωροῦμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Πιστεύουμε, βαθύτατα πλέον, πὼς ἐὰν δὲν «ῥίξουμε λίγο νερὸ στὸ κρασί μας», ἐὰν δὲν συμβιβασθοῦμε ἱκανοποιητικῶς, ἐὰν δὲν κάνουμε καὶ κατὰ περίπτωσιν τὰ …στραβὰ μάτια, δὲν θὰ ἔχουμε καὶ πολλὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεως.
Μὰ ὅσο περισσότερο συμβιβαζόμεθα, ὅσο «περισσότερο νερὸ ῥίχνουμε στὸ κρασί μας», ὅσο πιὸ πολὺ …στραβκυττάζουμε, τόσο ἐπιτρέπουμε στὰ σαπρόφυτα νὰ καταλαμβάνουν τμήματα τοῦ δικοῦ μας φυσικοῦ χώρου καὶ νὰ μᾶς ἐκτοπίζουν, ἐπιβάλλοντας ἐπὶ πλέον τὴν κάθε μορφῆς Ὕβριν ὡς πρότυπον καὶ ὡς μὴ ἀντιμετωπίσιμον. Συνέχεια →

Καὶ κάποιες στιγμὲς περίπλοκα ἐρωτήματα καταλαμβάνουν τὶς σκέψεις μας…
Εἶμαι ἐγώ; Εἶμαι αὐτό πού θά ἤθελα νά εἶμαι; Μήπως τελικῶς κάτι ἤ κάποιος μέ ἔχει «προγραμματίση» γιά αὐτό πού νομίζω πώς εἶμαι;
Πρέπει νά ἀλλάξῳ; Καί τί; Πρός ποιάν κατεύθυνσιν νά πορευθῶ;
Κι ἄλλα παρόμοια, ποὺ συνήθως μᾶς ἀναστατώνουν τὴν σκέψιν ἤ καὶ τὴν ζωή… Συνέχεια →

Γιὰ ὅλους μας…
Ἕνας τόπος διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουμε φαντασθῇ…
Ἕνας τόπος ποὺ μᾶς ἀνήκει γιατὶ ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό… Τὸν δρόμο μας…
Ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε…
  Συνέχεια →

Κάποτε σὲ ἐτοῦτον τὸν τόπο ἔκτιζαν Παρθενῶνες.
Κάποτε ἔφτιαχναν ἀγάλματα ἔτσι, γιὰ τὴν καλὴ τὴν ἡμέρα…
Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν φυσικά, μέσα στὸ πράσινο καὶ μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ περιβάλλον…
Οἱ δρόμοι, οἱ πλατεῖες, τὰ σπίτια τους δομοῦνταν μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ νὰ χαλαρώνουν, νὰ ἡρεμοῦν, νὰ ἀπολαμβάνουν.
Ἦταν αὐτονόητον νὰ θαυμάζουν καθημερινῶς τοὺς ἥρωές τους καὶ νὰ θυμοῦνται… Ὄχι ὅπως τώρα ποὺ πετᾶμε τὶς προτομὲς τῶν Ἡρώων στὰ σκουπίδια…

Συνέχεια →