Τὸ ἐρώτημα διόλου φιλολογικό. α

Καθημερινῶς ὑποχρεούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὶς συμπεριφορές μας. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, ἀκόμη καὶ στὰ πλέον ἀσήμαντα, σκύβουμε τὸ κεφάλι δίχως νὰ πολεμήσουμε. Τὰ αὐτονόητα τὰ λησμονήσαμε ἀπὸ καιρό. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὸ ὁ,τιδήποτε, σὲ ὁποιανδήποτε στόχευσίν μας, ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε.
Γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ὅμως πρέπει πρωτίστως νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ τὴν στατικότητά μας καὶ νὰ ἀποφασίσουμε τὸ πρῶτο καί, τελικῶς, δυσκολότερον βῆμα. Διότι ἡ ἀδράνεια ναρκώνει καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε ἀπαιτεῖται διαρκῶς νὰ παραμένουμε ἐν ἐγρηγόρσει μά, κυρίως, νὰ μποροῦμε, κάθε στιγμὴ νὰ ξεκολλᾶμε ἀπὸ αὐτήν. Συνέχεια →

Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα εἶναι ἀποτέλεσμα δικῶν μου ἀποφάσεων, ἐπιλογῶν, διαφωνιῶν, στραβοπατημάτων, λαθῶν, ἐπιτυχιῶν.
Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα εἶναι ἡ εἰκόνα ὅλων τῶν βημάτων μου, τῶν συναισθημάτων μου, τῶν ὀπισθοχωρήσεών μου…
Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα δὲν τὸ δημιούργησε κάποιος ἄλλος, παρὰ μόνον ἐγώ.

Ναί, ὁπωσδήποτε σαφὴ καὶ οὐσιαστικὸν ῥόλο ἔπαιξε ἡ οἰκογένειά μου, οἱ δάσκαλοί μου, οἱ φίλοι μου ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωσιν, ἀπὸ τότε ποὺ ἀπέκτησα τὸ δικαίωμα τοῦ ἀποφασίζειν γιὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἐγὼ ἀνελάμβανα τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς ὅποιες μου ἀποφάσεις…
Καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἐγὼ αἰσθανόμουν χαρὰ ἤ θλίψιν γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ ἔφερναν αὐτὲς οἱ ἐπιλογές μου. Συνέχεια →

Δημοκρατικὰ καθεστῶτα σημαίνει, ἐμπράκτως, ἀπουσία ἀτομικῆς ὑπευθυνότητος.
Ἀπουσία ἀτομικῆς ὑπευθυνότητος σημαίνει, ἐμπράκτως, ὕπαρξιν συλλογικῆς ὑπευθυνότητος.
Συνεπῶς, ἐμεῖς, ἀποποιούμεθα τὸ δικαίωμα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τῆς ἀτομικῆς εὐθύνης καὶ παραμένουμε συνυπεύθυνοι γιὰ τὰ πάντα, καλὰ ἢ κακά, ποὺ συμβαίνουν στὶς κοινωνίες μας.

Συνέχεια →

Οὔτε σὲ …μολυσμένα ἐδάφη.
Οὔτε σὲ κάτι λιγότερο ἀπὸ τὸ ἀπόλυτον καὶ τὸ Ἀληθές!!! Συνέχεια →