Η αλόη είναι χυμώδες πολυετές φυτό με πολλαπλές, κονδυλώδεις, ισχυρές και ινώδεις ρίζες και χοντρό σαρκώδες στέλεχος που φτάνει το ένα μέτρο στο ύψος. Τα φύλλα της είναι πράσινα ή γκριζο-πράσινα, με λευκές κηλίδες σε κάποια είδη, παχιά και σαρκώδη, λογχοειδή, ενώ στις άκρες αιχμηρά οδοντωτά και φυτρώνουν σε σχήμα ροζέτας. Τα λουλούδια της εμφανίζονται στις άκρες όρθιου βλαστού και το σχήμα τους είναι σωληνοειδές με πορτοκαλοκόκκινες ή κίτρινες αποχρώσεις. Η ανθοφορία είναι μεγάλης διάρκειας. Είναι φυτό αειθαλές και χρειάζεται πολύ λίγο νερό για να ευδοκιμήσει. Υπάρχουν περίπου 200 αυτόχθονα είδη.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Αὐτὴ ἡ ψύχωσις μὲ τὴν διατροφή…
Αὐτὴ ἡ ψύχωση μὲ τὴν διατροφὴ κατάφερε νὰ καταστρέψει, νὰ ἰατρικοποιήσει κάθε μπουκιά μας.
Σκέψου πρὶν φᾶς!
Πόσες θερμίδες, πόσα λιπαρά!!!
Τὸ τραπέζει ἔπαψε νὰ εἶναι βωμὸς γεύσεων ἀλλὰ ἕνας πάγκος φαρμακείου, ποὺ ζυγίζουμε σχολαστικὰ τὰ λίπη καὶ τὶς θερμίδες καὶ μασουλᾶμε μὲ ἐπιμέλεια τὰ φαγητὰ ποὺ δὲν εἶναι παρὰ φάρμακα.
Ἐὰν κάποιος ἀπολαμβάνει αὐτὸ ποὺ τρώει, χωρὶς ἐνοχές, τότε μπορεῖ νὰ φάει τὶς σωστὲς ποσότητες καὶ νὰ κάνει τὶς σωστὲς ἐπιλογές.
Συνέχεια
Ἔλα νὰ παίξουμε…
Τό προλαμβάνειν ἐστί φιλοσοφεῖν
Ἄς διαδώσουμε ὅσο μποροῦμε αὐτά πού εἶπε ὁ Θανάσης στήν κατάστασί του στό facebook…
—————————————————————————————-
Αν βρεθούν στο σπίτι μου, ή στο αυτοκίνητό μου δεν θα είναι από δική μου υπαιτιότητα…!!!!! Συνέχεια
Ἡ χώρα τους.
Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω σε αυτή εδώ την χώρα και να νιώσω ελεύθερος. Να μην έχω για ένα 24ωρο μία αόρατη θηλιά στον λαιμό και μία πλάκα μαρμάρου στο στήθος μου. Να δω αυτή την χώρα αλλιώς. Πάνε χρόνια που έχω να ζήσω ξέγνοιαστα για μία μέρα. Δεν είναι τα δικά μου άγχη, ούτε η δική μου απαισιόδοξη ψυχή. Είναι οι άλλοι. Αυτοί που σε περιμένουν στην γωνία κάθε πρωί για να σε κάνουν να νιώσεις απόγνωση.
Συνέχεια
Πρό τῆς ἀβύσσου
Κάποιοι, πού μέ ἐκτιμοῦν ὡς ἄνθρωπο καί ἱστορικό, μέ ἀγωνία μέ ἐρωτοῦν ἄν θά ἐπιβιώσουμε. Πρός ὅλους αὐτούς ἀναγκάζομαι νά εἶμαι αὐστηρός. Δέν πηγαίνω στό ἀπώτατο παρελθόν. Ἁπλώς, τούς ὑπενθυμίζω ὅτι ἡ Ἑλλάς σέ διάστημα 30 ἐτῶν σήκωσε τό βάρος μιᾶς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς, τό βάρος ἑνός πολέμου κατά Ἰταλῶν καί Γερμανῶν καί δύο «τσακαλιῶν» (Ἀλβανία-Βουλγαρία), τό βάρος ἑνός χωρίς προηγούμενο ἐσωτερικοῦ σπαραγμοῦ, κι ὅμως μέσα στήν τόση δυστυχία τραγουδούσαμε τό κοσμαγάπητο «Καπετάνιε, καπετάνιε, χαμογέλα…».



