Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ
Κάθε φορά που θα διαβάσω κάτι, που θα αποτελεί «μπουνιά στο στομάχι»..κάθε φορά λέω, πως πιο κάτω δεν υπάρχει..
Πως ο άνθρωπος έχει φτάσει στις εσχατιές της υπάρξεώς του ως «ανθρώπινο» ον, ότι κι αν περικλείει ο όρος αυτός..
Κι όμως, πάντα κάτι θα κάνει ο ….«άνθρωπος» και θα κάνει την έκπληξη..
Tα κακοποιούμε με 1002 τρόπους,τα προσπερνάμε βιαστικά χωρίς να δίνουμε δεκάρα για την ύπαρξή τους, τα εγκαταλείπουμε στους δρόμους χωρίς καμμία τύψη… κι όμως αυτά τα απίστευτα ιδιαίτερα πλάσματα, είναι εδώ στην γη,συνοδοιπόροι μας και αιώνια πιστοί φίλοι..
Δεν θυμάμαι να έχω δακρύσει ποτέ άλλοτε βλέποντας ένα βίντεο..
Εδώ και λίγες ημέρες έχει ξεκινήσει το πρώτο μέρος της τριλογίας της ταινίας Το Χόμπιτ. Οι θεατές παρακολούθησαν τη σκηνή της ανεύρεσης σε μια σκοτεινή σπηλιά του Ενός Δαχτυλιδιού, που σε κάνει αόρατο όταν το φοράς και που με τον καιρό σε διαφθείρει.
Έμπνευση του βρετανού συγγραφέα Τόλκιν η ιστορία; Φυσικά και όχι. Για ακόμη μια φορά ένας ελληνικός μύθος έγινε “copy-paste”. Αυτός, του Γύγη:
Έκθεση συνέταξε ξανά η Διεθνής Αμνηστία κατά της χώρα μας, για απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των ΛΑΘΡΟμεταναστών που εισέρχονται παρανόμως από τα σύνορά μας.
Αρνούμαστε να τους παρέχουμε άσυλο λέει!
Γιατί, από ποιά εμπόλεμη ζώνη έρχονται και δικαιούνται άσυλο, δεν το κατάλαβα;;
