Ὀταν είδα αυτό το άρθρο στο διαδίκτυο, το ακολουθούσαν σχόλια του τύπου:« όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, οι άλλοι ήταν ακόμα στα δέντρα κι έτρωγαν μπανάνες»…και πολλά άλλα παρόμοια γραφικά..
‘Οχι μάγκες μου..
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Σεμέλη
Ἡ ὑποκρισία…τῆς ὑποκρισίας…ὥ ὑποκρισία!!
Απέφυγα να σχολιάσω από αυτό το δημόσιο βήμα,το θέμα με την τραγωδία που συνέβη (ακόμα μια φορά στην Αμερική) με τον 20χρονο που σκότωσε εν ψυχρώ δεκάδες μικρά παιδάκια. Ὀταν έχεις να κάνεις με τέτοιου είδους ασύλληπτες τραγωδίες, καλλίτερα να αφήσεις τα σχόλια. Ούτως ή άλλως τέτοια γεγονότα αφήνουν ξεχωριστό αποτύπωμα στην ψυχή του καθ’ ενός από εμάς.
Θα σταθώ όμως σε αυτήν την εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως.
Συνέχεια
Ἡ μάχη γιὰ τὶς τράπεζες – Νὰ «προσκυνήσῃ» ἡ ἐγχώρια οἰκονομικὴ ἐλὶτ στόχος τῆς τρόϊκα!
Kαι να που φτάσαμε στο διά ταύτα λοιπόν…
Αφού τέλειωσαν ή μάλλον αφού την τελείωσαν την μεσαία τάξη (για την κατώτατη δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε,σε λίγο δεν θα υφίσταται καν), τώρα σειρά έχει η εγχώρια ελίτ!
Περὶ Ὀρσηΐδος – τῆς μητέρας τῶν Ἑλλήνων.
Στην ελληνική μυθολογία η Ορσηίδα (Ορσηίς) ήταν η νύμφη που έμελλε να γίνει η μητέρα όλων των Ελλήνων. Η νύμφη Ορσηίδα παντρεύτηκε το γιο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, Έλλην…
Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό.
Τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων τεκμήρια καὶ τὰ παιδιὰ τῶν μεταναστῶν ἀνθρώπινες ψυχές…
Γράφει ο ..(( Λ ))..
- Αν αυτός δεν είναι ο ορισμός του ρατσισμού τότε τι είναι;
- Δεν είναι βλάκες, είναι προδότες που θέλουν να αφανίσουν τον ελληνικό πληθυσμό και να τον αντικαταστήσουν με ψυχές μεταναστών.
- Η «ενοχοποίηση» των ελληνοπαίδων διευκολύνει τον εποικισμό.
- Συνέχεια
Τόνοι καὶ πνεύματα…
Ἠμουν στην δ’ δημοτικού όταν ο «μέγας» Αν.Παπανδρέου, αποφάσισε πραξικοπιματικά εν μία νυκτί κυριολεκτικώς ,να φέρει νομοσχέδιο στην βουλή,καθιερώνοντας το μονοτονικό σύστημα στην Ελληνική γλώσσα , καταργώντας τις «βαρετές», δύσκολες κι ακατανόητες οξείες …δασείες και περισπωμένες..
30 χρὀνια πέρασαν κι ακόμα θυμάμαι τι χαρά είχαμε τότε όλοι οι μαθητές, που μας απάλλαξαν από αυτόν τον βραχνά! Μέρες πανηγυρίζαμε ..